เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1730 ฉันจะหยุดจางเจี่ยว

บทที่ 1730 ฉันจะหยุดจางเจี่ยว

ฉู่ลั่วละสายตาจากภาพอันน่าสยดสยองมา “คุณ…กำลังหวาดกลัว”

เธอเอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึก ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยัน

“อะไรนะ” จางเจี่ยมมองเธอด้วยสีหน้างุนงง

ฉู่ลั่วกล่าว “เธอกลัวที่จะอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ดังนั้นถึงคิดว่าฉันก็จะกลัวเหมือนกัน”

“ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันไม่เหมือนคุณ”

“ทุกสิ่งที่ฉันทำ ล้วนเป็นเพราะฉันเต็มใจจะทำ ไม่ใช่การถูกบังคับ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ฉันก็ยอมรับได้ทั้งนั้น”

“แต่คุณ…ทำไม่ได้!”

ดวงตาของจางเจี่ยมค่อย ๆ เบิกกว้าง แววตาเย็นชามาก

“น่าสนใจจริง ๆ”

สิ้นคำ จอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้าก็แตกออกเป็นประกายแสงสีขาว ภาพที่ควรจะงดงามกลับทำให้ฉู่ลั่วระแวดระวังมากขึ้น ชั่วขณะถัดมานั้นประกายแสงทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาเธอ

“ในเมื่อนี่คือสิ่งที่เธอเลือก ก็จงรับผลลัพธ์ที่ตามมาเถอะ!”

จางเจี่ยมยืนอยู่หลังประกายแสงเหล่านั้น มองเธอด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันหลังเหาะขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่า

ฉู่ลั่วคิดในใจ “เขาไม่มีความสงสัยเลยสักนิดเลยเหรอ”

ระบบตอบกลับ [สงสัยอะไรครับ]

ฉู่ลั่วยกมือขึ้นประสานอิน ควบคุมตัวเองให้อยู่ในค่ายกล ปล่อยให้ประกายแสงทั้งหลายพุ่งชนค่ายกลทีละจุด

ฉู่ลั่วครุ่นคิด “เขาไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าฉันมีวิถีสวรรค์อยู่ในตัว”

ไม่รอให้ระบบตอบคำถาม เธอก็ตอบตัวเองทันที “เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสงสัยแน่นอน หากฉันมีวิถีสวรรค์ ก็คงไม่ปล่อยให้คนอื่นรังแก ยิ่งไม่มีทางถูกคนจากลัทธิเต๋ากดขี่…”

อย่าว่าแต่จางเจี่ยวเลย แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังสงสัยว่าในตัวมีวิถีสวรรค์จริงหรือเปล่า

ระบบ […]

ดูเหมือนว่าการที่ไม่สามารถกลับไปได้ก็ส่งผลกระทบกับเธอเหมือนกัน

ฉู่ลั่วถอนหายใจ พูดพร่ำกับตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง “ตอนนี้จะทำยังไงต่อ? จางเจี่ยวหลอมรวมกับวิถีสวรรค์มากพอแล้ว ถ้าเขาหลอมรวมกับวิถีสวรรค์จนสำเร็จ โลกนี้ก็จบสิ้นแน่”

ระบบ […คุณวางใจเถอะ ผมสามารถจัดการได้]

“เหอะ!” ฉู่ลั่วแค่นเสียงเยาะเย้ย

ระบบรีบพูดทันที [ก่อนหน้านี้ที่ผมไม่ลงมือในโลกนั้น เป็นเพราะกฎเกณฑ์ของวิถีสวรรค์ หากผมเป็นฝ่ายทำลายกฎก่อน กฎเกณฑ์ที่วางไว้ก่อนหน้านี้ก็จะไร้ประโยชน์ทั้งหมดสิครับ]

ฉู่ลั่วแค่นเสียงเย็นอีกครั้ง ระบบจึงอธิบายต่อ [เมื่อก่อนผมไม่สามารถออกโรงช่วยคุณได้จริง ๆ หลังจากไปยังต่างโลก สวรรค์ที่นั่นทรงอำนาจมาก ไม่มีทางปล่อยให้ผมออกโรงได้ การที่เขายอมให้ผมพาคุณไปด้วย ก็นับว่า…]

[อีกอย่าง ผมก็สร้างรุ่ยอวิ๋นโจวขึ้นมาให้คุณแล้วไม่ใช่หรือไง]

[เดิมทีตั้งใจจะให้เขาเป็นเหมือนแบตเตอรี่เคลื่อนที่ของคุณ ใครจะรู้ว่าคุณไม่ได้ใช้งานเขาเลย!]

“เหอะ!”

ระบบ […]

เมื่อรู้ตัวว่าผิด อธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ ระบบจึงเปลี่ยนเรื่อง [แต่เดิมสวรรค์ไม่อนุญาตให้ผมออกโรงช่วยในต่างโลก แต่ครั้งนี้สถานการณ์ต่างออกไป คุณตามเขาไปเถอะ ผมจะช่วยคุณเอง]

ฉู่ลั่วยกเลิกค่ายกล ยกดาบขึ้นป้องกันประกายแสงที่โจมตีเข้ามาทั้งหมด แต่ยังคงสนทนากับระบบในจิตธรรมญาณ “จริง ๆ แล้ว นายสามารถช่วยฉันได้ตั้งแต่แรก แต่นายไม่เต็มใจ!”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “นายกังวลว่าคนอื่นจะรู้เรื่องนี้เหรอ หากรู้ว่าวิถีสวรรค์อย่างนายลงมือในต่างโลกแบบนี้ จะเป็นผลเสียใช่ไหม”

ระบบ [มันเป็นกฎ…]

ฉู่ลั่ว “ถ้าอย่างนั้นนายก็จะยืนดูชีวิตน้อยใหญ่ในโลกนี้ล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา ปล่อยให้ฉันติดอยู่ที่นี่ใช่ไหม”

ระบบเงียบเสียงลง ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไร

ฉู่ลั่ว “ฉันจะหยุดจางเจี่ยว”

ระบบตอบรับในทันที [ได้ ได้แน่นอน! คุณอยากทำอะไร ผมก็จะสนับสนุนทั้งนั้น]

“เหอะ!”

ระบบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ อีก

ฉู่ลั่วแกว่งดาบผ่านประกายแสงนับไม่ถ้วน ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

ประกายแสงมากมายติดตามเธอไป แต่ไม่อาจเทียบกับความรวดเร็วของเธอได้

ประกายแสงนับหมื่นแสนดุจดวงดาวน้อยใหญ่ ไล่ตามเธอไปสุดลูกหูลูกตา ทว่าระยะห่างระหว่างกันกลับยิ่งทิ้งห่างออกไปทุกที

จนกระทั่งฉู่ลั่วสัมผัสกับม่านพลังที่ล่องหนอยู่

ประกายแสงที่ไล่ตามมาก็พลันหดเล็กลงจนเลือนหายไปท่ามกลางท้องฟ้า