เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1731 กฏเกณฑ์ของโลกใบนี้

บทที่ 1731 กฏเกณฑ์ของโลกใบนี้

[นั่นคือม่านพลังกั้นโลก มีเพียงผู้ที่ได้รับอนุญาตจากวิถีสวรรค์เท่านั้นจึงจะผ่านเข้าไปได้] ระบบเอ่ยขึ้น

[แต่อย่ากังวลไปครับ นี่เป็นเพียงโลกที่เกิดใหม่ สิ่งมีชีวิตที่นี่ล้วนไร้เดียงสา ในฐานะวิถีสวรรค์เหมือนกัน ผมรู้วิธีเปิดม่านพลังนี้]

กล่าวจบ ระบบก็เตือนอีกประโยค [ทว่าหากไม่ได้รับอนุญาต วิถีสวรรค์ย่อมไม่อาจรุกล้ำเข้าไปในดินแดนที่วิถีสวรรค์อื่นปกครองได้ ผมจึงไม่อาจแสดงตัว]

ขณะที่เสียงระบบดังขึ้น พลังอันบริสุทธิ์มหาศาลก็แผ่ออกมาจากร่างของฉู่ลั่ว

อาจเป็นเพราะพลังวิญญาณมีมากเกินไป มันจึงเกือบจะกลายเป็นลำแสงสีขาวนวลอ่อน ค่อย ๆ แผ่ขยายไปตามม่านพลังทีละน้อย จนกระทั่งพลังวิญญาณทั้งหมดรวมตัวกันที่จุดเดียว ก่อตัวเป็นวงแสงขนาดพอเหมาะ

[ไปเถอะ! เข้าไปจากตรงนี้เลยครับ]

ฉู่ลั่วลอยไปยังวงแสงนั้น ยื่นมือออกไปสัมผัสมันเบา ๆ เธอพบว่าสามารถผ่านวงแสงไปได้อย่างง่ายดาย จึงพุ่งตัวทะลุผ่านวงแสงเข้าไป

ชั่วขณะนั้น ระบบพลันเอ่ยขึ้น [ผมลืมบอกคุณไป การตื่นของวิถีสวรรค์เกี่ยวข้องกับโลก วิถีสวรรค์ที่นี่เกิดจากความอาฆาตแค้น เกรงว่าภาพที่คุณจะเห็นข้างใน…]

ก่อนที่ระบบจะพูดจบ ฉู่ลั่วก็ผ่านเข้าไปแล้ว

ภาพตรงหน้าทำให้ฉู่ลั่วหยุดชะงัก ที่นี่คือนรก หรือพูดอีกอย่างคือสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านรกเสียอีก พลังวิญญาณของที่นี่ยังคงบริสุทธิ์ แต่กลับมีดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนถูกพันธนาการเอาไว้

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่วิถีสวรรค์รับรู้ได้ในโลกใบนี้

ตัณหา!

การฆ่าฟัน!

ความโลภ!

ความกลัว!

กระหายอำนาจ!

ภาพของศิษย์ชายกำลังทรมานเด็กสาวสิบกว่าคน ภาพคนที่ยังมีชีวิตอยู่กำลังถูกตัดแขนขา…

การลอบสังหารคนในสำนักเพื่อผลประโยชน์ การวางแผนโค่นล้มผู้อาวุโสเพื่ออำนาจ…

ความชั่วร้ายทั้งหมดในโลกนี้ล้วนปรากฏให้เห็น ณ ที่แห่งนี้

และ…

ภาพความชั่วร้ายเหล่านั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

วิถีสวรรค์รับรู้ถึงความชั่วร้าย ยิ่งกว่านั้นก็ราวกับกระตุ้นให้เกิดความชั่วร้ายเหล่านี้ ก่อให้เกิดความโหดร้ายยิ่งกว่าเดิม

เด็กสาวที่ถูกรังแก กลายเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างวิปริต

มนุษย์ที่ถูกตัดแขนขา กลายเป็นวิญญาณที่ทุกข์ทรมาน

การลอบสังหารคนในสำนักเดียวกัน กลายเป็นการสังหารหมู่ล้างบางทุกชีวิต

การวางแผนโค่นล้มผู้อาวุโส กลายเป็นการวางแผนเข่นฆ่าทุกคน ยกเว้นเพียงตนเอง

ความชั่วร้ายยังคงขยายขอบเขตออกไปโดยไม่มีที่สิ้นสุด

กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์กำลังก่อกำเนิดขึ้น

ความโหดร้าย คือ กฏเกณฑ์ของโลกใบนี้

ระบบ [หยุดเขาไว้!]

วิถีสวรรค์ในโลกนี้เพิ่งถือกำเนิดมา จึงเป็นราวกับเด็กทารกแรกคลอด ทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งที่มันรับรู้มาจากโลกใบนี้

ในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายชิงชัง มันจะรับรู้สิ่งใดไปได้อีก?

แต่หากความชั่วร้ายทำลายโลกนี้ลง วิถีสวรรค์จะดำรงอยู่ต่อไปก็ไร้ความหมายแล้ว

ฉู่ลั่วยกดาบฟาดฟันภาพเหตุการณ์ตรงหน้า แม้เธอจะรู้ดีว่าทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ก็ยังคงฟันทำลายมันจนสิ้นซาก เพื่อยุติความเจ็บปวดที่ปรากฏซ้ำไปซ้ำมาเหล่านั้น

ภาพมากมายสลายไปภายใต้คมดาบของฉู่ลั่ว แต่เมื่อเธอหันหลังกลับ ภาพเหล่านั้นก็กลับมารวมตัวกันใหม่ วนเวียนต่อไปไม่มีสิ้นสุด

จนกระทั่งฉู่ลั่วมาอยู่เบื้องหน้าจางเจี่ยว

ณ ที่แห่งนั้นมีเพียงแสงสีขาวบริสุทธิ์ จางเจี่ยวกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น

ขณะความมืดมิดรอบด้านค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาหา

ราวกับต้องการกลืนกินแสงสีขาวสุดท้ายบนโลกนี้ให้กลายเป็นสีดำสนิท

ทันทีที่เห็นจางเจี่ยว ฉู่ลั่วก็พุ่งเข้าโจมตีโดยไม่ลังเล

ร่างของจางเจี่ยวยังคงอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิ แต่ร่างกายของเขากลับหายวับไปในอากาศ

ฉู่ลั่วเหยียบย่างบนอากาศ ไล่ตามจางเจี่ยวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสะบัดแผ่นยันต์ออกไปกว่าสิบแผ่น ปิดกั้นทุกทิศทางที่

จางเจี่ยวอาจหลบหนีไป

จางเจี่ยวยิ้มเยาะเย้ย การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว

“เธอคิดว่าแผ่นยันต์พวกนี้จะหยุดฉันได้เหรอ?”

เขาสะบัดแส้ปัดในมือเบา ๆ แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นว่าแผ่นยันต์ที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว กลับยังคงลอยอยู่เช่นเดิม

ตอนนั้นเอง เขาถึงสังเกตเห็นว่าอักขระบนแผ่นยันต์เปล่งพลังวิญญาณสีทองบริสุทธิ์ออกมา

ในโลกนี้มีพลังวิญญาณมากมายนับไม่ถ้วน แต่พลังวิญญาณสีทองแบบนี้หาได้ยากยิ่ง จางเจี่ยวเงยหน้ามองฉู่ลั่ว ยกมือขึ้นปัดป้องคมดาบที่พุ่งเข้ามา “ทำไมร่างของเธอถึงมีพลังวิญญาณแบบนี้?”