เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1734 ต้องฆ่าเธอให้ได้

บทที่ 1734 ต้องฆ่าเธอให้ได้

ฉู่ลั่วเอ่ยในใจ “ตอนนี้จะทำยังไงต่อดี?”

ระบบ [เขาหลอมรวมกับวิถีสวรรค์ไปเกือบทั้งหมดแล้ว ตอนนี้จำเป็นต้องตัดการเชื่อมต่อระหว่างเขากับวิถีสวรรค์ครับ]

ฉู่ลั่ว “แล้งจะตัดได้ยังไง?”

ระบบ [คุณรู้ไหมว่าวิถีสวรรค์เลือกตัวแทนยังไง?]

ฉู่ลั่ว “ไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่านายเป็นฝ่ายเข้ามาหาฉันเอง”

ระบบสำลักเล็กน้อย [คือคนที่แข็งแกร่ง! ตัวแทนที่วิถีสวรรค์เลือกต้องเป็นคนที่แข็งแกร่ง แข็งแกร่งที่สุดในโลก]

เหตุผลที่วิถีสวรรค์เลือกจางเจี่ยว ก็เพราะในโลกนี้คนที่แข็งแกร่งที่สุดมีเพียงจางเจี่ยวเท่านั้น

ฉู่ลั่วฟังคำอธิบายของระบบแล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่เพราะโลกนี้เหลือแค่จางเจี่ยวคนเดียวหรอกเหรอ?”

ระบบ […คุณยังโกรธอยู่จริง ๆ สินะ!]

เพราะติดอยู่ที่ต่างโลกนี่นา

ฉู่ลั่วแค่นเสียงเย็น “แค่แข็งแกร่งกว่าเขาก็พอใช่ไหม!”

ระบบ [ครับ!]

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นมองจางเจี่ยวที่กำลังพยายามแกะอักขระรอบตัวออกมา เธอเดินตรงไปหาเขา คว้าตัวจางเจี่ยวแล้วลากไปยังจุดที่มีแสงสว่างสุดท้าย เธอโยนจางเจี่ยวออกไปแล้วยกดาบขึ้นแทงทันที

จางเจี่ยวเบิกตากว้าง “เธอคิดจะทำอะไร?”

ฉู่ลั่ว “คนอ่อนแอไม่มีสิทธิ์พูดค่ะ”

เธอฟันดาบอีกครั้ง บาดคอของจางเจี่ยว

นัยต์ตาจางเจี่ยวโกรธแค้น เขาใช้มือยันพื้นแล้วพลิกตัวลุกขึ้น กระโดดออกห่างจากฉู่ลั่วไปสิบกว่าเมตร

บาดแผลบนตัวเขาหายไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าโกรธเกรี้ยวก็หายไปหมด เขาโบกแส้ปัดแล้วกลับมามีท่าทางสง่างามราวกับเทพเซียนอีกครั้ง

“เธอตั้งใจสร้างภาพลวงตาพวกนั้นขึ้นมาเพื่อให้ฉันเชื่อว่าเธอมีวิถีสวรรค์อยู่ในตัว” จางเจี่ยวเยาะหยัน “เหอะ ช่างน่าขัน”

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่ต้องการให้คุณเชื่อว่าวิถีสวรรค์สามารถทำให้คนฟื้นคืนชีพได้” ฉู่ลั่วยิ้มเยาะ

“ตอนแรกคุณไม่เชื่อ จึงสามารถฆ่าฉันได้อย่างมั่นใจครั้งแล้วครั้งเล่า แต่หลังจากผ่านไปหลายสิบครั้ง คุณก็เริ่มสงสัยแล้ว”

เสียงของฉู่ลั่วนุ่มนวลอ่อนหวาน ฟังดูไพเราะราวกับกำลังเล่านิทาน

แต่ทุกประโยคกลับทำให้สีหน้าของจางเจี่ยวดูแย่ลงเรื่อย ๆ

“คุณอยากลองดูว่าตัวเองที่รวมกับวิถีสวรรค์ไปแล้วครึ่งหนึ่ง จะไม่ตายเหมือนกันหรือเปล่า”

“โง่จริง ๆ !” สองคำนี้ทำให้จางเจี่ยวที่พยายามรักษาท่าทีสง่างามดั่งเซียนมาตลอด ถึงกับกระตุกมุมปากหลายครั้ง มือที่ถือแส้ปัดสั่นเทาด้วยความโมโห

“เธอ…” เขารู้ถึงเจตนาของฉู่ลั่วทันที

วิถีสวรรค์ไม่ได้เปิดเผยต่อเขาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้มันเริ่มปฏิเสธเขา

เขาเบิกตาโพลง สะกิดปลายเท้าแล้วพุ่งตรงไปหาฉู่ลั่ว ใครจะรู้ว่าแส้ปัดในมือที่ฟาดใส่ฉู่ลั่วกลับถูกฉู่ลั่วใช้แผ่นยันต์ป้องกันเอาไว้

ฉู่ลั่วยืนอยู่หลังแผ่นยันต์ มองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ความสามารถก็แค่ขั้นธรรมดานี่เอง”

จางเจี่ยวโกรธจนหน้าแดงก่ำ

ฉู่ลั่วแสดงท่าทีสบาย ๆ แต่ในจิตธรรมญาณกลับไม่พอใจระบบมาก “วิถีสวรรค์อย่างพวกนายดูเหมือนจะไม่มีหลักการอะไรเลยนะ! จางเจี่ยวทั้งโง่ทั้งไร้ความสามารถขนาดนี้ แต่วิถีสวรรค์ก็ยังไม่ยอมตัดขาดจากเขา!”

ระบบ [แค่เกิดมาได้ก็ยากแล้วครับ ใครจะอยากเริ่มต้นใหม่อีกล่ะ]

เสียงของระบบต่ำลง แฝงไปด้วยความคลุมเครือเล็กน้อย [ก่อนที่วิถีสวรรค์จะถือกำเนิดก็มีเจตจำนงอยู่ก่อนแล้ว โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตมากมาย แต่วิถีสวรรค์มีเพียงหนึ่งเดียว]

ฉู่ลั่วถึงกับรับรู้ได้ถึงความหม่นหมองและเหงาหงอยเล็กน้อยจากน้ำเสียงที่เหมือนเครื่องจักรของระบบ

ฉู่ลั่ว “วิถีสวรรค์ก็มีอารมณ์ความรู้สึกด้วยเหรอ?”

ระบบ […วิถีสวรรค์ไม่ควรมีอารมณ์ความรู้สึกครับ!]

มันไม่ควร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นไปไม่ได้

ฉู่ลั่วเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

จางเจี่ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพยายามโจมตีค่ายกลที่สร้างขึ้นจากยันต์อย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่ได้ผลอะไรเลย หลังจากพยายามอย่างไร้ประโยชน์ไปหลายสิบครั้ง เขาก็ยิ่งโกรธแค้นมากขึ้น

เขาประสานมือร่ายมนตร์ ใช้เลือดวาดอักขระ จ้องมองฉู่ลั่วด้วยสายตาอำมหิตและเจ็บแค้น

เมื่อสร้างยันต์สำเร็จ มันก็พุ่งตรงไปหายันต์ของฉู่ลั่วทันที

แผ่นยันต์ทั้งสองปะทะกัน เกิดเป็นแสงสว่างส่องจ้า

ค่ายกลพลันแตกสลาย

“วันนี้ฉันต้องฆ่าเธอให้ได้!”

พร้อมกับคำพูดของจางเจี่ยว ยันต์หลายสิบแผ่นก็ปรากฏขึ้นรอบตัวฉู่ลั่ว ห้อมล้อมเธอไว้อย่างแน่นหนา

ชั่วพริบตาต่อมา อักขระบนยันต์ทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาเธอ