เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1740 ข้าอยากไปดูโลกนั้น

บทที่ 1740 ข้าอยากไปดูโลกนั้น

ชายชราถาม “การบำเพ็ญก็เหมือนกันเหรอ?”

ฉู่ลั่วตอบ “ทุกอย่างเป็นเช่นนี้ค่ะ”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ ว่าโลกในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ใส่ใจนัก

ราวกับว่าไม่ได้สนใจโลกอีกใบเลยแม้แต่น้อย

“โลกในตอนนี้…”

เสียงของเธอที่เล่าช่างแผ่วเบา แต่กลายเป็นความคึกคักเพียงอย่างเดียวในโลกอันมืดมิดและเงียบสงัดนี้

ชายชรา “จริงเหรอ? ตอนนี้มนุษย์สามารถบินได้เองโดยไม่ต้องใช้วิชาอาคมเลยเหรอ?”

ชายชรา “สามารถเดินทางได้พันลี้ภายในหนึ่งวันด้วย?”

ชายชรา “แม้แต่คนธรรมดาก็มองเห็นได้ไกลเป็นพันลี้ ได้ยินเสียงไกลเป็นพันลี้ได้?”

เสียงอุทานของชายชราดังขึ้นไม่หยุดตามคำบอกเล่าของฉู่ลั่ว

เมื่อฉู่ลั่วเล่าถึงตอนที่อาวุธสามารถตัดสินชัยชนะได้จากระยะไกล ชายชราก็ส่ายหน้าไปมา “เป็นไปไม่ได้! จากที่เจ้าพูดมา ตอนนี้คนธรรมดาก็มีพลังจะต่อสู้กับเทพได้เชียวเหรอ? แถมยังไม่ต้องอาศัยการบำเพ็ญด้วย”

“พวกเขาใช้อะไรกัน? เทคโนโลยีอะไร?”

เทคโนโลยีคืออะไร?

ทำไมเทคโนโลยีถึงยอดเยี่ยมนัก?

บนใบหน้าอันสงบนิ่งของชายชรา ปรากฏความอยากรู้อยากเห็น ประหลาดใจ และสงสัย

ฉู่ลั่วคิดสักพัก “พวกเราเคยอาศัยอยู่ที่สำนักเจิ้นเซียนมาระยะหนึ่ง ถ้าสายฟ้าไม่ได้ทำลายสิ่งของพวกนั้น บางทีเราอาจจะหาอะไรเจอได้บ้าง”

ทุกคนจากไปด้วยความรีบร้อน น่าจะมีของหลายอย่างที่ไม่ได้นำกลับไปด้วย

ชายชรารีบพูดขึ้นทันที “พวกเราไปที่นั่นกันเดี๋ยวนี้เลย!”

เขาอยากเห็นว่าโลกที่ไม่มีการบำเพ็ญ แต่พึ่งพาเทคโนโลยีทั้งหมดนั้นเป็นอย่างไรกันแน่

ทั้งสองคนเหาะไปยังสำนักเจิ้นเซียนด้วยความเร็วสูง

ตอนนี้ภูเขาใหญ่ของสำนักเจิ้นเซียนพังทลาย เอียงล้มกระแทกพื้น สำนักด้านบนถูกทำลายหมดสิ้น ไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็นเลย

ชายชรา “ถูกทำลายไปถึงขนาดนี้เชียว!”

ในอดีตเขาเคยเห็นสถานที่ที่ถูกทำลายมาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะน่าเศร้าเท่ากับครั้งนี้

จะยังมีอะไรให้เขาเห็นอีกไหม? สิ่งของจากโลกอีกใบ

ฉู่ลั่วบินไปท่ามกลางซากปรักหักพังและตรวจสอบอย่างละเอียด

เธอหยิบโทรศัพท์ที่พังออกมา “นี่คือโทรศัพท์ค่ะ สามารถติดต่อและสนทนากันทางวิดีโอได้”

ชายชราหยิบมันไปด้วยความทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เขาลูบคลำมัน “เป็นสิ่งเล็ก ๆ แบบนี้เองที่สามารถทำเห็นภาพได้ไกลพันลี้เหมือนเซียน แถมยังทำให้พูดคุยกับคนที่อยู่ห่างไปพันลี้ได้ด้วย”

“มันเล็กขนาดนี้เชียว”

เมื่อเห็นสีหน้าของชายชรา ฉู่ลั่วก้มหน้าเริ่มค้นหาต่อ

เธอพบของเล่นชิ้นเล็ก ๆ อีกหลายชิ้น ชายชราหยิบแต่ละชิ้นขึ้นมาอย่างระมัดระวังและถามประโยชน์ของมันอย่างละเอียด

แม้แต่ไฟฉายก็ทำให้ชายชราเปลี่ยนสีหน้า

ชายชราถือไฟฉายขนาดจิ๋ว และเปิดปิดมันด้วยความระมัดระวังหลายครั้งท่ามกลางความมืด

“สว่างอย่างกับกลางวัน สว่างอย่างกับกลางวันเลย!” เขาเก็บไฟฉายที่ยังใช้งานได้อันเดียวอย่างทะนุถนอม “ที่แท้แม้ไม่ต้องพึ่งการบำเพ็ญ มนุษย์ก็สามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ได้”

ฉู่ลั่ว “ใช่แล้วค่ะ ไม่ต้องพึ่งการบำเพ็ญหรือวิชาอาคม มนุษย์ก็สามารถทำสิ่งที่เทพทำได้เช่นกัน”

ได้ฟังคำพูดของฉู่ลั่ว ชายชราก็พูดคำว่า ‘ดี’ สามครั้งติดต่อกัน สีหน้าที่หม่นหมองของเขาดูสดใสขึ้นมาก

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองฉู่ลั่ว ราวกับกำลังมองผ่านเธอไปยังคนอื่น “ข้าอยากไปดูโลกนั้น”

ฉู่ลั่ว “…”

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยกลับไปแล้ว แต่ตอนนั้นมีแต่การฆ่าฟันและความกระหายบ้าคลั่งเต็มไปหมดทั่วโลก ตั้งแต่ชนชั้นสูงไปจนถึงคนทั่วไป ไม่มีใครอยู่อย่างสงบสุข”

“ตอนนี้ข้าอยากไปดู”

ฉู่ลั่วพยักหน้าเบา ๆ “ถ้าเราสามารถหาวิธีกลับไปได้…”

“มันมีวิธีอยู่”

เขาจ้องมองฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วรู้สึกใจหายวาบ “เขาได้ยินจริง ๆ ด้วย”

ระบบ [อย่างที่คิดเลย!]

ชายชรา [ข้าได้ยินเสียงนั้น]

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นกะทันหันในจิตธรรมญาณของฉู่ลั่ว ทำให้เธอลุกพรวดทันที

ระบบ [เฮ้ย! เสียงอะไรน่ะ! ใครกัน!]

ฉู่ลั่วมองชายชราด้วยความตกตะลึง

จิตธรรมญาณเป็นสถานที่ลึกลับที่สุดของผู้บำเพ็ญ ไม่ใช่ที่ที่จะให้ใครก็เข้ามาได้ง่าย ๆ

คนธรรมดาที่เข้ามา มีโอกาสสูงมากที่จะถูกสังหารในจิตธรรมญาณ