เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1753 เป็นของข้า

บทที่ 1753 เป็นของข้า

สั่วเฟิงพูดเสริม “ของพวกนี้เป็นของที่อาซีส่งมาทั้งนั้น”

เฉิงยวนมีสีหน้าเรียบเฉย มีน้ำเสียงเรียบเฉย “จริงเหรอ?”

สั่วเฟิงยิ้ม “ใช่แล้ว! เขาบอกว่าจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เสี่ยวอิงทั้งหมด”

สั่วเฟิงลูบแก้มสั่วอิงด้วยความทะนุถนอม “เสี่ยวอิงของบ้านเราสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด”

ไจ๋โหรวกับซุนหย่าจิ้งต่างมองไปทางเฉิงยวน เห็นกับตาว่าแม้เธอจะไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่แววตากลับเย็นชาลงสุด ๆ

“ไปกันเถอะ! จะดูก็ดูแล้ว จะอวยพรก็อวยพรแล้ว” ซุนหย่าจิ้งรีบก้าวเข้าไปโอบแขนเฉิงยวนทันที “พวกเราไปรอฟังข่าวอยู่ด้านหน้าดีกว่า!”

เฉิงยวนพยักหน้า

พวกเธอเดินออกจากลานบ้านโดยไม่สนใจสั่วเฟิงอีกต่อไป

ทันทีที่ออกมา ไจ๋โหรวก็ถามอย่างระมัดระวังว่า “ยวนยวน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!”

เฉิงยวนพูดว่า “การตกแต่งงานแต่งทั้งหมด…รวมถึงสิ่งของที่ใช้ ทั้งหมด…เป็นของข้า”

ซุนหย่าจิ้ง “…”

ไจ๋โหรว “…”

“บ้าไปแล้ว!” ไจ๋โหรวอดด่าไม่ได้

ซุนหย่าจิ้งหัวเราะเยาะ “ตระกูลสั่วน่าสนใจจริง ๆ ! ใช้ของทั้งหมดเหมือนตอนที่เธอแต่งกับสวีจิ้น แถมยังเชิญเธอมาอีก”

“พฤติกรรมอย่างนี้ มันช่าง…น่าสนใจจริง ๆ !”

แต่เฉิงยวนกลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ เธอหันไปมองลานบ้านของสั่วอิง “ข้าเป็นห่วงสวีจิ้นมากกว่า”

ไจ๋โหรวและซุนหย่าจิ้งพร้อมคนอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้วมองเธอ

เฉิงยวน “…ไม่ใช่ว่าข้าคิดแค่เรื่องความรัก แต่พฤติกรรมของสวีจิ้นมันแปลกมาก! ตอนที่ข้าไปกับฉู่ลั่ว ข้าตกลงกับสวีจิ้นไว้แล้วว่าพอข้าแอบกลับมา พวกเราจะไปแก้แค้นให้คนตระกูลเฉิงและตัวเรา”

ไจ๋โหรว “ตอนนั้นเธอคิดจะหนีมาจริง ๆ สินะ”

เฉิงยวนไม่ตอบไจ๋โหรว แต่พูดต่อว่า “แต่พอข้ากลับมา สวีจิ้นก็กลับไปเป็นเจี่ยซีแล้ว ข้าพยายามติดต่อเขา แต่ไม่มีการตอบกลับ”

“และเขาก็มาแต่งงานกับสั่วอิง”

“ให้สั่วอิงจัดงานแต่งทั้งหมดเหมือนตอนที่ข้าแต่งกับเขาอีก”

เฉิงยวนมองลานบ้านของสั่วอิงด้วยแววตาประหลาด “ถึงแม้ว่าสวีจิ้นจะไม่ใช่คนดี ถึงแม้ว่าเขาจะแต่งงานกับสั่วอิง”

“แต่เขาก็ไม่ได้ไร้ยางอายถึงขนาดจะจัดงานแต่งให้เหมือนกับตอนที่ข้าแต่งงาน”

ซุนหย่าจิ้ง “ถึงแม้ว่าผู้ชายจะเลวได้มากแค่ไหน แต่สวีจิ้นก็คงไม่เลวถึงขนาดนั้น”

“คุณเฉิงหมายความว่า ถ้าไม่ใช่เพราะสวีจิ้น…ก็ต้องมีอีกคนที่รู้เรื่องการแต่งของตระกูลเฉิงกับตระกูลสวี่เมื่อพันปีก่อน และอาจจะ…เก็บรักษาสิ่งของที่ใช้ในงานแต่งเมื่อพันปีก่อนไว้ทั้งหมดด้วย”

ยิ่งพูดหยวนเส้าหยินยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

แต่เขาก็ยังพูดต่อไป “คนคนนี้เก็บรักษาสิ่งของเมื่อพันกว่าปีก่อนไว้จนถึงตอนนี้ เพื่องานแต่งงานครั้งนี้เท่านั้นเหรอ?”

เขามองไปทางเฉิงยวน

เห็นได้ชัดว่าเธอก็คิดเรื่องนี้อยู่เช่นกัน

เฉิงยวนมีสีหน้าเคร่งเครียด “นี่เป็นงานแต่งงาน…ที่มุ่งเป้ามาที่ข้า”

การแต่งงานที่วางแผนมานานนับพันปี

เฉิงยวนหายใจเข้าลึก ๆ “ตอนนี้สวีจิ้นไม่ยอมพบข้า แล้วพวกเจ้าล่ะ?”

หยวนเส้าหยินตอบ “หลังจากสวีจิ้นไป พวกเราก็พยายามติดต่อเขา แต่ตระกูลเจี่ยไม่สนใจพวกเราเลยครับ เจี่ยซีเองก็มีอิสระ พวกเราจึงไม่สามารถบังคับเขาได้”

อย่างไรก็ตาม หลังจากเจี่ยซีกับสั่วอิงจะแต่งงานกัน ทางองค์กรก็ไม่ได้จับตาดูเจี่ยซีอีกต่อไป

สุดท้ายแล้วความรักและการแต่งงานก็เป็นเรื่องที่อิสระ

“ข้าต้องไปพบสวีจิ้น” เฉิงยวนพูดอย่างหนักแน่น

“ข้าจำเป็นต้องพบเขาสักครั้ง”

หยวนเส้าหยิน “ผมจะหาทางให้เอง”

เขากำชับไจ๋โหรว ขอให้เธอคอยดูแลเฉิงยวนดี ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ไจ๋โหรวหรี่ตามองอย่างดูแคลนแล้วหัวเราะ “เขาจำเป็นต้องเตือนฉันด้วยหรือ? ฉันดูแลยวนยวนอย่างดีอยู่แล้ว!”

ซุนหย่าจิ้งตบไหล่เธอเบา ๆ “เธอยังเด็กอยู่รู้ไหม!”

ไจ๋โหรว “…”

ถึงจะรู้สึกเหมือนโดนดูถูก แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามอะไร

พวกเขากลับมาที่ห้องโถง

ผู้คนในตระกูลสั่วเดินขวักไขว่ไปมา ของขวัญมากมายที่ถูกส่งมายังบ้านตระกูลสั่ว

จี้ไจ่รีบร้อนเดินมาหา แล้วพูดกับพวกเธอว่า “ยาสมุนไพรถูกใช้แล้ว เด็กรอดชีวิต”