เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1771 สมควรทำที่สุด
บทที่ 1771 สมควรทำที่สุด
“ถ้าคุณรู้ แล้วทำไมถึงปกป้องคนชั่วที่ฆ่าลูกหลานตัวเองด้วย?”
“ถ้าคุณไม่รู้ ในฐานะอาจารย์ของคนตระกูลสั่วและเป็นเทพบรรพกาล ทำไมถึงไม่รู้เรื่องชั่วร้ายที่หัวหน้าตระกูลสั่วทำ?”
เทพบรรพกาล “…”
สั่วเฟิง “เทพบรรพกาลไม่ใช่ผู้บำเพ็ญไร้สำนักอย่างเธอจะมาตั้งคำถามได้ เทพบรรพกาลย่อมพิจารณาด้วยตัวของท่านเอง!”
ฉู่ลั่ว “พิจารณาอะไร? ต้องให้เทพบรรพกาลปกป้องนักพรตชั่วที่ก่ออาชญากรรมมากมายเหรอ?”
สั่วเฟิง “เทพบรรพกาลไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟังหรอก”
ฉู่ลั่วหัวเราะเบา ๆ “เทพไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มนุษย์ฟัง แต่กลับต้องการให้มนุษย์มาฆ่าผีร้ายตนหนึ่ง แถมยังถูกผีร้ายบีบให้ต้องซ่อนตัวอยู่ในร่างของนักพรตชั่วอีก”
เธอมองสั่วเฟิง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเทพบรรพกาล “เทพบรรพกาลของคุณนี่…ช่างทำได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
คำพูดนี้ฟังดูไม่สุภาพเอาเสียเลย ไม่ต้องพูดถึงนักพรตที่อยู่ในที่นี้ แม้แต่ซู่เซี่ยงหยางและเจ้าหน้าที่องค์กรธรรมดาอีกไม่กี่คนก็ยังเปลี่ยนสีหน้าไปด้วย
ฉู่ลั่วดึงแขนเฉิงยวนพลางพูดว่า “ในเมื่อเทพบรรพกาลพูดไม่ออก ฉันก็ไม่จำเป็นต้องฟังพวกคุณอีกต่อไป”
เธอพาเฉิงยวนที่ไม่พูดอะไรเดินออกไป
แต่ยังไม่ทันจะเดินมาถึงค่ายกล ก็ได้ยินน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของสั่วเฟิง “เฉิงยวน ถ้าเธอกล้าเดินออกไป ฉันจะฆ่าคนตระกูลเฉิงที่อยู่ในนี้ให้หมด”
“นี่เป็นภาพลวงตา ฉันสามารถฆ่าพวกเขากี่ครั้งก็ได้”
“ฉันไม่เพียงจะฆ่าเธอ แต่ฉันยังจะทรมานทุกคนในตระกูลเฉิง พ่อแม่ของเธอ พี่ชายพี่สะใภ้ของเธอ รวมถึงหลานชายหลานสาวตัวน้อยของเธอด้วย อ้อ…ยังมีสวีจิ้นอีกคน”
พอพูดถึงสวีจิ้น สั่วเฟิงก็หัวเราะเยาะหยัน “บุพเพสิบชาติช่างสมกับเป็นบุพเพสิบชาติจริง ๆ สวีจิ้นชอบเธอ ต่อให้จะไปเกิดใหม่ เขาก็ยังชอบเธอ นี่มันช่าง…”
“น่าเบื่อ! ถ้าไม่ใช่เพราะผูกพันกับเขาด้วยบุพเพสิบชาติ ฉันก็ไม่อยากมาเสียเวลากับคนอย่างเขาหรอก”
“เฉิงยวน เธอว่าครั้งนี้…ในภาพมายานี้ ถ้าฉันให้เธอแต่งงานกับสวีจิ้น แล้วรอให้พวกเธอมีลูก รอให้พวกเธอมีความสุขที่สุด จากนั้นก็ฆ่าพวกเธอ มันจะเป็นยังไง?”
“ในภาพมายานี้คนอื่นไม่อาจทำอะไรได้ แต่ฉันทำได้”
ราวกับเพื่อยืนยันคำพูดของเธอ ตอนนี้ทุกคนในตระกูลเฉิงก็เดินออกจากภาพลวงตา
คนที่อยู่หน้าสุดคือเฉิงยวนที่กำลังยิ้ม เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวมรกต พอหันหลังกลับก็มองไปทางครอบครัวของตัวเอง “ท่านพ่อท่านแม่ วันนี้ข้าจะต้อง…โอ๊ย! ใครกัน!”
เฉิงยวนในภาพมายาล้มลงนั่งกับพื้น แล้วหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
เธอมองซ้ายมองขวา แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างรีบเข้ามาช่วยพยุงเธอขึ้น
สั่วเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ได้โกหกพวกเธอใช่ไหมล่ะ!”
“เฉิงยวน จุดจบของเธอก็คือการตายที่นี่ แค่เธอ…”
ทันใดนั้น แสงของดาบก็สว่างวาบพุ่งใส่สั่วเฟิง ชั่วพริบตานั้นฉู่ลั่วก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอีกฝ่าย ดาบชิงเจวี๋ยจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอ
“หัวหน้าตระกูลสั่วพูดถูก ในฐานะเจ้านิกาย ฉันย่อมต้องกำจัดมารร้ายเพื่อปกป้องคุณธรรม สำหรับผีร้าย…ย่อมไม่มีทางปรานีให้”
เธอยกมือขึ้นเบา ๆ ดาบชิงเจวี๋ยอันคมกริบก็ตัดหูข้างหนึ่งของสั่วเฟิงออกทันที
“การแย่งชิงคู่ครองของคนอื่นคือความโลภ การทำลายตระกูลของคนอื่นคือความชั่วร้าย”
“การวางแผนเล่นงานความรักของคนอื่นคือความเลวทราม การสังหารทายาทของคนอื่นคือความชั่วช้า”
ทุกประโยคล้วนมาพร้อมกับการฟันของฉู่ลั่ว
มือ เท้า ทั้งหมดถูกตัดออก
สั่วเฟิงร่วงลงมาจากต้นไม้ที่ถูกแขวนอยู่
เธอดิ้นร่างกายของตัวเอง “ฉู่ลั่ว…ฉู่ลั่ว…เธอ…เธอกล้า…”
ปลายดาบชิงจวี๋ตกลงบนลำคอของเธอ “ทำลายแต่ไม่ตายคือปีศาจ”
“หัวหน้าตระกูลสั่ว การฆ่าคุณคือสิ่งที่ฉันในฐานะเจ้านิกายสมควรทำที่สุด”
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังก้องกังวาน
ดาบชิงเจวี๋ยที่ฟันลงมาถูกสกัดเอาไว้
ฉู่ลั่วมองเทพบรรพกาลที่จู่ ๆ ก็ลงมือด้วยสายตาเย็นชา
Comments for chapter "บทที่ 1771 สมควรทำที่สุด"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
