เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1770 ฉู่ลั่ว ฆ่าเธอซะ

บทที่ 1770 ฉู่ลั่ว ฆ่าเธอซะ

การพูดว่าตอนนี้เป็นสถานการณ์ไม่ดี ถือเป็นวิธีการพูดแบบอ้อมค้อม

ฉู่ลั่วที่เพิ่งมาถึงหน้าต้นไม้สัมฤทธิ์ ก็รู้สึกถึงพลังหยินอันรุนแรงได้ทันที

พลังหยินแทบจะพุ่งเข้าใส่หน้า ทำให้สีหน้าของเจ้าหน้าที่องค์กรหลายคนดูไม่ดีเอามาก ๆ

ส่วนซ่งเมี่ยวเมี่ยวมีสีหน้าที่ดูแย่เป็นพิเศษ

พวกเธอเห็นฉู่ลั่วมาก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที “พี่ลั่วลั่ว พี่ยวนยวนกลายเป็นผีร้ายไปแล้ว”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวพูดออกมาอย่างแทบจะร้องไห้

ฉู่ลั่วเพ่งมองไปยังทิศทางนั้น เธอเห็นเฉิงยวนยืนอยู่ในลานบ้านโบราณหลังหนึ่ง คนตระกูลสั่วนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น และไม่ไกลออกไปบนต้นไม้ต้นหนึ่ง มีร่างของสั่วเฟิงที่เหลือเพียงครึ่งหัวถูกแขวนอยู่

“เฉิงยวน?”

ฉู่ลั่วยืนอยู่ตรงขอบค่ายกล พลางเอ่ยเรียกเบา ๆ

เฉิงยวนที่หันหลังให้พวกเขาค่อย ๆ หันกลับมา

ดวงตาของเธอสีแดงฉาน ริมฝีปากสีม่วงเข้มแตกระแหง เล็บสีดำแหลมคมราวกับมีดหยดเลือด

เธอเอียงคอจ้องมองฉู่ลั่วกับคนอื่นที่ยืนอยู่นอกค่ายกลอย่างเงียบงัน ไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ

ฉู่ลั่วก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ร่างกายทั้งหมดแทบจะแนบชิดกับค่ายกล “เฉิงยวน ฉันเอง ฉู่ลั่ว”

เฉิงยวนยังคงเอียงคออยู่

เธอเบนสายตากลับมา ในมือลากร่างของคนตระกูลสั่ว เดินไปทางสั่วเฟิงที่ถูกแขวนอยู่

วินาทีต่อมา เล็บของเธอก็แทงเข้าไปในศีรษะของคนตระกูลสั่ว ดวงตาสีแดงฉานแต่ว่างเปล่าจ้องมองไปยังจุดหนึ่ง “เปิดประตู”

คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากของเธอฟังดูแข็งกระด้างไปบ้างแล้ว

ความว่างเปล่าเบาบางลอยออกมาจากร่างของสั่วเฟิง ยื่นออกมาครึ่งตัว ปรากฏเป็นเศษวิญญาณที่เหลืออยู่ของเทพบรรพกาลตระกูลซัว

“ข้าเปิดประตูแล้ว” เทพบรรพกาลมองพวกฉู่ลั่วที่อยู่นอกค่ายกล “ดูสิ นางกลับมาจากโลกอื่นแล้ว”

เฉิงยวนใช้นิ้วมือแทงเข้าไปแรงขึ้นอีก “เปิดประตู”

เทพบรรพกาล “…”

ขณะเฉิงยวนกำลังจะแทงนิ้วเข้าไปต่อ จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งปรากฏขึ้นมาจับข้อมือของเธอไว้ พริบตาถัดมา ยันต์สิบกว่าแผ่นก็ตกลงมาบนตัวเธอ กดทับพลังหยินที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่าง

ไจ๋โหรวกับคนอื่นรีบเข้ามาข้างใน สะบัดยันต์ใส่ตัวเฉิงยวน

จิ่วฉานนั่งขัดสมาธิ เริ่มสวดมนต์

และพวกซ่งเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถูกจิ่งเจียเหยียนขวางไว้ไม่ให้เข้าใกล้ เด็ก ๆ หลายคนร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเป็นห่วง

“พลังหยินแข็งแกร่งเกินไป”

“หนี้เลือดก็หนักหนาสาหัสเหมือนกัน”

“เจ้านิกาย ยันต์ควบคุมเธอไม่ได้เลยครับ!”

เจ้าหน้าที่องค์กรรีบโยนโซ่ที่ปลุกเสกแล้วออกมาด้วยความรีบร้อน มัดร่างของเฉิงหยวนเอาไว้แน่น อักขระบนโซ่แผ่ขยายไปทั่วร่างของเฉิงยวนอย่างรวดเร็ว

แต่เจ้าหน้าที่องค์กรที่จับโซ่อยู่ต่างรู้สึกไม่สบายใจ พวกเขาทุกคนรับรู้ได้ชัดเจนว่า โซ่พวกนี้ไม่สามารถกักขังเฉิงยวนไว้ได้เลย

“ไม่ต้องกดดันเธอ เธอยังไม่ได้กลายเป็นผีร้ายอย่างสมบูรณ์” ฉู่ลั่วจับข้อมือของเฉิงยวนแรง ๆ

ทันทีที่เธอยื่นมือไปจับข้อมือของเฉิงยวน เฉิงยวนก็ก้มหน้าลง ทำท่าเหมือนถูกฉู่ลั่วกดดัน แต่ฉู่ลั่วกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าแขนที่อยู่ใต้ฝ่ามือของเธอกำลังสั่นเล็กน้อย

แต่มันไม่ใช่การสั่นเพราะความกลัว

“ฉู่ลั่ว ฆ่าเธอซะ! เธอกลายเป็นผีร้ายแล้ว ในฐานะเจ้านิกาย เธอจะปล่อยให้ผีร้ายลอยนวลไปได้เหรอ?” สั่วเฟิงที่ถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ ใบหน้าครึ่งหนึ่งบิดเบี้ยว พูดจาอย่างดุร้าย

“เธอฆ่าคนตระกูลสั่วไปมากมาย เธอแบกรับหนี้เลือดเหล่านี้เอาไว้แล้ว”

“ผีร้ายแบบนี้ สมควรถูกกำจัด”

เทพบรรพกาลที่ซ่อนตัวอยู่ในร่างครึ่งหนึ่งของสั่วเฟิง ก็มีท่าทางลึกลับเช่นกัน “คำพูดนี้ถูกต้องมาก จิตใจของเด็กคนนี้สับสนวุ่นวายเกินกว่าจะแก้ไขได้แล้ว มีเพียงการฆ่านางเท่านั้น ถึงจะตัดปัญหาในภายหลังได้”

สั่วเฟิงกัดฟันา “ฉู่ลั่ว เธอได้ยินไหม? แม้แต่เทพยังบอกว่าต้องฆ่าเธอ แล้วเธอยังไม่ลงมืออีกเหรอ?”

“ฉันได้ยินมาว่าหัวหน้าตระกูลสั่วฆ่าลูกหลานในทุกชาติภพของสั่วหลิงกับสวีจิ้น เรื่องนี้เป็นความจริงเหรอคะ?” ฉู่ลั่วเอ่ย

ขึ้นทันควัน มือของเธอยังคงกำข้อมือของเฉิงยวนแน่น

“การสังหารลูกหลานของตัวเอง นับเป็นบาปมหันต์ยิ่งกว่าไม่ใช่เหรอ?”

เธอหันไปมองเทพบรรพกาลที่เลือนราง “เรื่องนี้คุณรู้ไหมคะ?”