เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1777 ห้ามฆ่า ห้ามกินด้วย

บทที่ 1777 ห้ามฆ่า ห้ามกินด้วย

เส้นผมสีดำของเธอยาวลากพื้น นิ้วมือที่ตกห้อยอยู่ข้างลำตัวก็มีกรงเล็บยาวน่ากลัว

“ทำไมเฉินยวยถึงมีสภาพแบบนี้?”

“เธอฆ่าคนตระกูลสั่วทั้งหมด แม้แต่สั่วเฟิงเธอก็ยังฆ่า” ฉู่ลั่วมองเฉิงยวนที่ไม่ขยับเขยื้อน

“คุณรู้ไหม? เธอถึงขั้นทำลายเศษเสี้ยวพลังที่เหลืออยู่ของเทพบรรพกาลด้วย”

“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเก่งกาจขนาดนี้!”

ฮั่วเซียวหมิง “ยังพอมีทางรักษาเธอไหม?”

“ถ้ามีสมบัติล้ำค่าครบถ้วนก็ยังมีโอกาสรักษาได้ แต่ของพวกนั้น แม้แต่ในยุคโบราณก็ยังถือเป็นของหายาก ยิ่งในยุคปัจจุบันที่ขาดแคลนพลังวิญญาณ ก็ยิ่งหาได้ยากกว่า”

ฉู่ลั่วคว้ามือฮั่วเซียวหมิงไว้

ท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของฮั่วเซียวหมิง เธอพาเขาเดินไปยืนต่อหน้าเฉิงยวน

เธอจับศีรษะของฮั่วเซียวหมิงไว้แน่น แล้วจูบเขาทันที

ฮั่วเซียวหมิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

หลังจากผ่านไปสองสามวินาที ฉู่ลั่วก็ปล่อยฮั่วเซียวหมิง แล้วหันไปมองเฉิงยวน

“ถ้าเธอยังมีสติอยู่ ตอนนี้เธอคงจะกรีดร้องพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปแล้ว” ฉู่ลั่วมองเฉิงยวนที่ยืนนิ่งไม่ขยับ “เธอสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้วจริง ๆ”

ฮั่วเซียวหมิงยื่นมือโอบตัวฉู่ลั่วเข้ามาในอ้อมกอด “มันต้องมีวิธีแน่นอน สมบัติล้ำค่าจากสวรรค์และโลก ไม่ใช่…”

“ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้หรอก พวกเราเดินทางไปต่างโลกมาแล้ว คุณถึงขั้นทำลายหุบเหวเทพมรณะได้ด้วยซ้ำ ยังจะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกล่ะ”

หุบเหวเทพมรณะ?

ฉู่ลั่วกะพริบตาอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วเซียวหมิง

หลายวันต่อมา

ฉู่ลั่วกำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญ แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็ลุกพรวดขึ้นมา วิ่งตรงไปที่ห้องขังของเฉิงยวน แต่กลับไม่เห็นเฉิงยวนอยู่ที่นั่น มีเพียงเถ้าถ่านกองหนึ่งเหลืออยู่บนพื้น

เฉิงยวนหนีไปแล้วเหรอ?

เธอโยนยันต์ออกไป แผ่นยันต์พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่ลั่วเดินตามยันต์จนมาถึงชั้นถัดไปของโรงแรม แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวาย

“โยวโยว เสี่ยวยา พวกเธอรีบเข้าไปหาเร็ว พวกเราจะขวางยวนยวนเอาไว้”

“กรี้ดดด! ยวนยวน! ถึงโยวโยวกับเสี่ยวยาจะเป็นมนุษย์ แต่พวกเขาก็เป็นเพื่อนเธอนะ! ห้ามฆ่า ห้ามกินด้วย!”

ขณะที่จิ่งเจียเหยียนกับหร่วนหยวนหยวนกำลังโจมตีขัดขวางและกรีดร้อง เชือกเส้นหนึ่งก็ยื่นออกมาจากหัวมุม พันมือทั้งสองข้างของเฉิงยวนเอาไว้ทันที

จากนั้นยันต์สิบกว่าแผ่นก็ลอยตามเชือกมา แปะลงบนตัวของเฉิงยวนพร้อมกัน

เฉิงยวนพลันหยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

ฉู่ลั่วเพิ่งเดินออกมาจากหัวมุม

เธอถือเชือกเส้นนั้นไว้

“ลั่วลั่ว ยวนยวนไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ยวนยวนแค่วิ่งออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ”

“โยวโยวกับเสี่ยวยาล่ะ? ให้พวกเธอออกมาสิ!”

แต่ประตูห้องปิดสนิท มีเพียงเสียงของจั่วโยวโยวดังออกมาจากข้างใน “พวกเราไม่เป็นไร”

“เปิดประตู!”

พวกจิ่งเจียเหยียนจึงจำต้องหลีกทาง ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก

ภายในห้องนั้น จั่วโยวโยวกำลังหัวเราะแห้ง ๆ พลางจูงมือเสี่ยวยาเดินออกมา

เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมแขนของตัวเองที่กำลังมีเลือดไหล “แค่โดนบาดนิดหน่อย ผิวหนังถลอกนิดเดียว ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก”

“ตอนนี้ยวนยวนอยู่ในสถานการณ์พิเศษ ถ้าจะทำอะไรไม่สมเหตุสมผลบ้างก็เป็นเรื่องปกตินะ”

ฉู่ลั่วส่งยันต์สองแผ่นให้ “ห้ามเลือดก่อนเถอะแล้วค่อยถอนพิษ บาดแผลจากผีร้ายเป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์มาก ถึงแม้คุณกับเสี่ยวยาจะมีร่างกายที่พิเศษ แต่…ก็ยังเป็นเพียงร่างกายของมนุษย์ธรรมดา”

เสี่ยวยา “พี่ยวนยวนไม่ได้ตั้งใจนะคะ เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ พี่ลั่วลั่วอย่าโกรธเธอเลยนะคะ!”

ฉู่ลั่ว “ฉันไม่โทษเธอ!”

หลังจากจัดการกับจั่วโยวโยวและเสี่ยวยาเรียบร้อยแล้ว ฉู่ลั่วจึงจูงมือเฉิงยวนเดินกลับห้องไป

…….

“นี่คือสมบัติล้ำค่าทั้งหมดที่เราได้ในตอนนี้ค่ะ” ไจ๋โหรววางสิ่งของที่เธอหามาได้ลงบนโต๊ะ “ส่วนทางลัทธิเต๋า พวกเราใช้ทั้งการข่มขู่และการโน้มน้าว รวมถึงการขโมยและแอบตรวจสอบ เราได้สำรวจทุกอย่างแล้วค่ะ เจอของเพียงเท่านี้”

“สิ่งนี้คือของที่ประธานฮั่วหาเจอ”

บนโต๊ะมีสมบัติล้ำค่าวางอยู่สิบกว่าชนิด สมบัติเหล่านี้ล้วนเป็นของล้ำค่าที่หายากในลัทธิเต๋า

แต่สำหรับพวกเขาในตอนนี้แล้ว มันยังไม่พอ