เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1779 ผมสามารถเลี้ยงดูเธอได้

บทที่ 1779 ผมสามารถเลี้ยงดูเธอได้

หยวนเส้าหยินเอ่ย “แล้วเฉินยวนจะทำยังไงล่ะครับ? ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป เธอก็จะสลายหายไป หรือไม่ก็อาจกระโจนออกไปฆ่าคน”

เขาไม่รอช้า ควักมีดสั้นออกมาอย่างรวดเร็ว จัดการกรีดแขนตัวเอง แรงที่ใช้กรีดนั้นมีมากจนเลือดสด ๆ พุ่งกระเซ็นออกมา จากนั้นเขาก็ยื่นแขนไปตรงหน้าเฉิงยวน

เฉิงยวนที่เดิมถูกยันต์ขัดขวางจนไม่สามารถขยับได้ พอได้กลิ่นเลือดสด ๆ ยันต์บนตัวเธอก็เริ่มเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติ

เชือกที่มัดก็คลายออกอย่างช้า ๆ

ขนตาขยับเล็กน้อย เปลือกตาเปิดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาสีแดงเลือดบางส่วน

ฉู่ลั่วยกมือแตะหน้าผากของเฉิงยวน อีกมือผลักหยวนเส้าหยินออกไปอย่างแรง เพียงแค่ผลักเบา ๆ ก็ทำให้หยวนเส้าหยินกระเด็นไปชนประตูห้องจนมันเปิดออก และตัวเขากระแทกกับผนังอย่างแรงจนเกิดเสียงดังตึง

เธอรีบควบคุมเฉิงยวนไว้ แล้วเสริมความแข็งแกร่งของอักขระภายในห้อง

จากนั้นจึงปิดประตูแล้วเดินเร็ว ๆ ไปหาหยวนเส้าหยิน “นายคิดจะทำอะไร?”

หยวนเส้าหยินเพิ่งอ้าปาก กลิ่นคาวก็พุ่งออกมาจากปากของเขา

เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ แค่อดทนกับความเจ็บปวด แล้วมองฉู่ลั่ว “ถ้าไม่มีวิธีอื่น ผมยินดีจะเลี้ยงดูเธอ ใช้เลือดของผมเลี้ยงดูเธอ แบบนี้ไม่ดีเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วย่อตัวลง ขมวดคิ้วเล็กน้อยจ้องมองหยวนเส้าหยิน “ตอนนี้เธอแค่สูญเสียสติไปเท่านั้น ยังไม่ได้กระหายเลือด ถ้านายให้เลือดเธอกินเมื่อไหร่ เธอก็จะถอยหลังกลับไม่ได้จริง ๆ แล้ว”

“เธอจะเป็นอะไรไม่ได้ นอกจากสัตว์ประหลาดกระหายเลือด”

หยวนเส้าหยินกุมหน้าอกที่เจ็บปวดรุนแรง “แล้วจะทำยังไงล่ะครับ? จะปล่อยให้เธอไปทำร้ายคนธรรมดาเหรอ? หรือว่าปล่อยให้เธอสลายคืนสู่ธรรมชาติ”

“ผมสามารถเลี้ยงดูเธอได้ เจ้านิกาย ผมเป็นนักพรต ผมมีบุญกุศลและการบำเพ็ญของตัวเอง ผมสามารถเลี้ยงดูเธอได้”

เขาใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพง ค่อย ๆ ลุกขึ้น “เจ้านิกาย ถ้าวันหนึ่งเธอต้องการคนเลี้ยงดู ผมก็หวังว่าคุณจะให้ผมเป็นคนเลี้ยงดูเธอ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็ไม่ใช่เฉิงยวนแล้ว” ฉู่ลั่วมองหยวนเส้าหยิน “เฉิงยวนไม่ได้อยากเป็นผีกระหายเลือด ฉันเองก็จะไม่ยอมให้เธอ…เป็นผีกระหายเลือด”

“นายเองก็ไม่สามารถ…ไม่สามารถทำให้เธอกลายเป็นผีกระหายเลือดเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง”

หยวนเส้าหยินอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เขาก้มหน้าลงแล้วยิ้มเยาะตัวเอง ใช้มือยันตัวกับกำแพง ค่อย ๆ ไปจากห้องของฉู่ลั่ว

แต่เพียงจะเดินมาถึงประตู ก็ได้ยินเสียงของฉู่ลั่วดังมาจากด้านหลัง “นายวางใจได้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสูญสลายไป และจะไม่ปล่อยให้เธอกลายเป็นผีกระหายเลือดเหมือนกัน”

หยวนเส้าหยินหันกลับไปมองฉู่ลั่ว

ด้านหลังของเธอคือหน้าต่างบานใหญ่ แสงอาทิตย์สีส้มแดงยามเย็นสาดส่องอยู่เบื้องหลังเธอ ราวกับเป็นม่านเลือดที่ถูกคลี่ออก

และตัวเธอที่อยู่ท่ามกลางแสงสีเลือดนั้น กระทั่งสีหน้าก็ยังมองเห็นไม่ชัดเจน

หยวนเส้าหยินเพียงตะลึงไปสองสามวินาที ก่อนจะหันกลับมาพยุงตัวกับกำแพงแล้วเดินจากไปอีกครั้ง

สองวันต่อมา ฉู่ลั่วก็ประกาศต่อหน้าซู่เซี่ยงหยางกับคนอื่น ๆ ว่า “ฉันจะพาเฉิงยวนไปโลกอื่น”

คนอื่น ๆ ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ระบบที่แอบซ่อนอยู่ในจิตธรรมญาณและแกล้งตายมาตลอดก็ส่งเสียงออกมากะทันหัน

[โฮสต์! คุณจะไปโลกอื่นอีกแล้วเหรอ โลกอื่นไม่ใช่ที่ที่จะไปได้ง่าย ๆ นะครับ]

ฉู่ลั่วไม่สนใจเสียงตะโกนของระบบในจิตธรรมญาณเลย

เธอพูดซ้ำอีกครั้งถึงสิ่งที่เพิ่งพูดไป

ซู่เซี่ยงหยางอดถามไม่ได้ “ไปโลกอื่นอีกรอบเหรอครับ? ไปแล้วจะกลับมาได้ไหม? คุณรับรองได้ไหมว่าไปโลกอื่นแล้วจะหาสิ่งที่เฉิงยวนต้องการได้จริง ๆ ?”

ฉู่ลั่วตอบซู่เซี่ยงหยางไปตามตรง “ไปได้แต่จะกลับมาได้หรือไม่ ฉันไม่รู้ค่ะ และรับรองไม่ได้ว่าที่นั่นจะมีสมุนไพรที่ต้องการ แต่ว่า…ที่นั่นมีพลังหยินและพลังอาฆาตอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่มีสิ่งมีชีวิตหรือคนที่มีชีวิตอยู่ด้วยเหมือนกัน”

“ถ้าไปที่โลกอื่นแล้ว อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องกักขังเธอไว้”