เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1780 รอคุณ

บทที่ 1780 รอคุณ

ฉู่ลั่วไม่แน่ใจว่าที่นั่นจะหาสมบัติล้ำค่าได้ครบหรือไม่ แต่เธอไม่อยากผูกมัดหรือกังขังเฉิงยวนด้วยเชือกอักขระไว้ในห้องเล็ก ๆ นี้อีกต่อไปแล้ว

หลังจากได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว ซู่เซี่ยงหยางก็เงียบไป

กว่านหว่านที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ [ฉันก็จะไปด้วยค่ะ]

ฉู่ลั่วมองเธอ

กว่านหว่านพิมพ์ต่อ [ถ้าคุณหาสมบัติล้ำค่าครบแล้ว แต่ไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้พาฉันไปด้วยเลยดีกว่าค่ะ]

จิ่งเจียเหยียนก็รีบพูดขึ้นทันที “ฉันก็จะไป ๆ”

เธอพูดต่ออย่างรีบร้อน “พวกเมี่ยวเมี่ยวก็ต้องไปด้วยแน่นอน”

“ลั่วลั่ว เธอจะไปโดยไม่พาพวกเราไปด้วยไม่ได้นะ พวกเราอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะเธอ ถ้าเธอจากไป พวกคนลัทธิเต๋าจะต้องมารังแกพวกเราแน่ ๆ”

หยวนเส้าหยิน “ผมก็จะไปด้วย”

ไจ๋โหรว “ฉันไปด้วยค่ะ ๆ”

ในชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงอาสาจะไปโลกอื่น

ฉู่ลั่วกล่าว “ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะพาคนไปได้มากขนาดนั้น และอีกอย่าง…ถ้าไปแล้วก็แทบไม่มีโอกาสกลับมา พวกคุณแน่ใจจริง ๆ เหรอ?”

เธอมองซ่งเมี่ยวเมี่ยว “เธอไม่ต้องการพ่อแม่แล้วเหรอ? ไม่อยากกลับชาติไปเกิดใหม่แล้วเหรอ?”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซ่งเมี่ยวเมี่ยวชะงักไป

ฉู่ลั่วมองไปทางจิ่งเจียเหยียนอีกครั้ง “แล้วเธอล่ะ? ในโลกอื่นนั้นไม่มีอะไรเลย ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีผู้คน ไม่มีเสื้อผ้าสวย ๆ …เธอจะไปด้วยเหรอ?”

จิ่งเจียเหยียนอ้าปากค้าง แล้วก็หุบปากลง

ฉู่ลั่วหันมองพวกไจ๋โหรว “ไม่สนใจการบำเพ็ญ? ไม่สนใจองค์กร? หลังจากฉันไป พวกคุณก็จะตามไปด้วย แล้วจะไม่มีใครดูแลองค์กรเลยเหรอคะ?”

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ เมื่อกี้ตอนที่ไจ๋โหรวกับคนอื่นบอกว่าจะไป เขาก็รู้สึกกังวลมาก

แต่เขาก็ไม่อาจห้ามพวกเขาไม่ให้ไปได้

“บางทีพวกเราอาจจะมีวิธีอื่นก็ได้” ซู่เซี่ยงหยางพยายามทำให้พวกเขาเปลี่ยนใจ “ลองหาดูอีกครั้งเถอะ โลกนี้อาจมีสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ก็ได้ ให้หมอกว่านลองคิดหาวิธีดู บางทีอาจคิดวิธีที่ไม่ต้องใช้สมบัติล้ำค่า”

หลังจากปลอบโยนทุกคนแล้ว ซู่เซี่ยงหยางจึงพาพวกเขาออกไป

เขาเดินไปถึงประตู ก่อนจะหันกลับมามองฮั่วเซียวหมิงที่แทบไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่เมื่อครู่

เขาลดเสียงลงและป้องปากพูดกับฉู่ลั่วว่า “ผมขอเตือนคุณนะ ถึงพวกเราห้ามคุณไม่ได้ แต่คุณเคยคิดถึงประธานฮั่วหรือเปล่า? พ่อแม่เขามีลูกชายเพียงคนเดียว และฮั่วกรุ๊ปก็เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่มา เขาไม่มีทางไปด้วยได้หรอกครับ”

ฉู่ลั่ว “ฉันคิดเรื่องนั้นเอาไว้แล้วค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางมองเธอ”แต่ผมไม่คิดว่าจะมีวิธีที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสองฝ่ายนะครับ”

ซู่เซี่ยงหยางถอนหายใจแล้วพูดต่อ “การที่ประธานฮั่วมาชอบคุณ ช่างเป็นเรื่องที่โชคร้ายจริง ๆ”

ฉู่ลั่ว “…”

ซู่เซี่ยงหยางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาหมุนตัวแล้วเดินจากไปทันที

ฉู่ลั่วปิดประตูลง แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกับฮั่วเซียวหมิง

ห้องตกอยู่ในความเงียบอันแปลกประหลาด

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฮั่วเซียวหมิงจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วถามว่า “คุณจะกลับมาไหม?”

ฉู่ลั่ว “…ฉันไม่แน่ใจค่ะ”

ฮั่วเซียวหมิงขยับนิ้วมือที่วางอยู่บนฮั่วเข่า กำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย “ฮั่วกรุ๊ปกำลังยุ่งมาก ผมคงไปโลกอื่นไม่ได้”

เขามองฉู่ลั่ว “แค่คุณบอกว่าจะกลับมา ผมก็จะรอคุณ”

ฉู่ลั่วรู้สึกใจหายวูบ

เธอไม่อาจรับประกันได้ว่าจะกลับมาหรือเปล่า

เธอไม่อาจรับประกันอะไรได้เลย

เธอควรบอกฮั่วเซียวหมิงไปตามตรงว่า เธอจะไม่กลับมา

เธอควรบอกเขาไปตรง ๆ ว่า อย่าได้รอหลังเธอจากไป

แต่คำพูดเหล่านั้นทั้งหมด ถูกกลืนลงไปเมื่อเห็นแววตาคู่นั้นของฮั่วเซียวหมิง

ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังเข้มข้น แต่ก็มีความหวาดกลัวเข้มข้นไม่แพ้กัน

ราวกับว่าหากมีสิ่งกระตุ้นเพียงเล็กน้อย ความหวังทั้งหมดของเขาก็อาจจะแตกสลายไป

ฉู่ลั่วจ้องมองเขาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้าและพูดว่า “ฉันจะกลับมา”