เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1796 เหลือยันต์ไว้ให้พวกปีศาจ

บทที่ 1796 เหลือยันต์ไว้ให้พวกปีศาจ

รุ่ยอวิ๋นโจวค่อย ๆ ยืนตัวตรง

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของพวกเขา

[ผมสนใจ ฉู่ลั่ว เพื่อความดีของผู้คนในโลกนี้ สิ่งที่คุณต้องทำตอนนี้คือโน้มน้าวให้เขาหลอมรวมกับผม การกลับคืนของวิถีสวรรค์จะเป็นประโยชน์ต่อโลกใบนี้]

ฉู่ลั่วไม่ได้พูดอะไร แค่วาดยันต์ต่อไป

รุ่ยอวิ๋นโจวก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ประตูด้านหลังเขาปิดลงเบา ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสามปรากฏตัวในพื้นที่เดียวกัน และสามารถพูดคุยกันได้พร้อมกัน

“อาจารย์จะไม่ยอมให้ฉันรวมเป็นหนึ่งเดียวกับนายหรอก เพราะอาจารย์คิดว่านายไม่ใช่วิถีสวรรค์ที่ดี” รุ่ยอวิ๋นโจวยิ้มพูด “เพราะนายเป็นวิถีสวรรค์ที่อยู่ฝ่ายแดนเทพ นายช่วยแดนเทพกดขี่มนุษย์ อาจารย์จะไม่ยอมให้วิถีสวรรค์แบบนี้กลับมาแน่นอน”

[ฉู่ลั่ว ถ้าโลกนี้ไม่มีวิถีสวรรค์ คุณรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?]

[เรื่องของตระกูลฉู่จะไม่ใช่แค่กรณีเดียว จะมีคนแบบคุณอีกมากมาย…]

“ไม่มีอีกแล้ว”

ฉู่ลั่วยังคงเขียนยันต์ “จะไม่มีตระกูลฉู่อีกต่อไป จะไม่มีคนแบบฉันปรากฏขึ้นมาอีก”

ระบบ […]

รุ่ยอวิ๋นโจว “อาจารย์หมายความว่า นายคือวิถีสวรรค์ ส่วนฉันคือร่างแยก ถ้าอาจารย์พาฉันไป นายก็จะเป็นเพียงวิถีสวรรค์ที่ไม่สมบูรณ์ตลอดกาล นายไม่สามารถเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ที่มีอยู่ได้อีก ไม่สามารถช่วยแดนเทพกดขี่มนุษย์ได้อีก”

“และจะไม่มีคนแบบตระกูลฉู่ปรากฏขึ้นอีก”

เขาพูดพลางหัวเราะออกมา “ตอนนั้นที่นายเลือกอาจารย์ ช่างเป็นการเลือกที่ดีจริง ๆ”

ระบบถูกคำพูดของรุ่ยอวิ๋นโจวทำให้พูดไม่ออก

เป็นเวลาห้าวันติดต่อกันที่ฉู่ลั่วใช้เวลาวาดยันต์และสร้างอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งวันทั้งคืน

จนถึงเช้าวันที่หก

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างลงบนโต๊ะ สะท้อนหยกขนาดเท่าฝ่ามือ อักขระที่กำลังหมุนวน และพลังวิญญาณอันแข็งแกร่ง

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หยกก็กลับสู่สภาพปกติ

ราวกับเป็นเพียงจี้หยกธรรมดา

ฉู่ลั่วโยนหยกในมือลงกล่องที่อยู่ข้าง ๆ

ในกล่องนั้นมีหยกอยู่เต็มไปหมด ล้วนเป็นสิ่งที่เธอวาดอักขระเอาไว้

เธอวางปากกาลง มองสิ่งของรอบห้อง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาติดต่อซู่เซี่ยงหยางและจิ่งเจียเหยียน

จิ่งเจียเหยียนมาถึงก่อน เธอตกตะลึงกับยันต์ที่เห็นตรงหน้าในทันที “ลั่วลั่ว ทำไมที่นี่ถึงมียันต์เยอะแยะขนาดนี้ล่ะ!”

“หลายวันมานี้ที่เธอไม่ให้พวกเรามารบกวน เป็นเพราะเธอกำลังวาดยันต์อยู่ใช่ไหม?”

“อืม”

จิ่งเจียเหยียนเดินวนไปมาในห้อง สายตาจับจ้องอาวุธศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว “ทำไมถึงมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้อง…ปกป้องปีศาจด้วยล่ะ!”

เธอหยิบมันขึ้นมาดูอย่างสนใจ พิจารณาอักขระบนนั้นอย่างละเอียด “ลั่วลั่ว เธอวาดอักขระผิดหรือเปล่า! อักขระบนกระดิ่งทองคำนี้เหมือนจะเป็นการปกป้องปีศาจนะ! ไม่ใช่ปกป้องมนุษย์”

“เป็นการปกป้องปีศาจ”

เธอโบกมือไปทางอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านซ้ายอย่างไม่ใส่ใจ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดนั้นเคลื่อนที่ไปหาจิ่งเจียเหยียน “ให้เธอ”

“ให้ฉันเหรอ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ตอนนี้เผ่าปีศาจทำงานอยู่ภายใต้องค์กร แต่มนุษย์และองค์กรอาจจะยังไม่ยอมรับพวกเขา”

ถ้าเธออยู่ที่นี่ ก็จะสามารถควบคุมลัทธิเต๋าและองค์กรได้

ตอนนี้เธอกำลังจะไปโลกอื่น จึงไม่สามารถละเลยเหล่าปีศาจได้

จิ่งเจียเหยียนตื่นเต้นจนกอดฉู่ลั่วทันที “ลั่วลั่ว เธอดีที่สุดเลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าในใจเธอไม่ได้มีแต่พวกมนุษย์เท่านั้น แต่ยังมีพวกเราปีศาจด้วย พวกเราก็รักเธอเหมือนกับพวกมนุษย์นั่นแหละ”

“เธอไม่รู้หรอกว่า บนเว็บไซต์หนึ่งหนึ่งหนึ่งของพวกเรา เธอกลายเป็นผู้บำเพ็ญที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแล้ว”

เมื่อซู่เซี่ยงหยางมาถึง จิ่งเจียเหยียนกำลังนับยันต์และอาวุธศักดิ์สิทธิ์สำหรับปีศาจอย่างมีความสุข

หลังจากได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว มุมปากของซู่เซี่ยงหยางกระตุกสองครั้ง “ผมไม่รู้ว่าควรจะประหลาดใจที่คุณเหลือยันต์ไว้ให้พวกเรา หรือควรจะประหลาดใจที่คุณถึงกับเหลือยันต์ไว้ให้พวกปีศาจด้วย”

ฉู่ลั่วส่งมอบส่วนที่เป็นขององค์กรให้กับซู่เซี่ยงหยาง “เผ่าปีศาจก็เป็นส่วนหนึ่งของสรรพสิ่ง ช่วงนี้คุณก็ได้อยู่ร่วมกับปีศาจมาแล้ว คุณคงจะรู้ดีว่าพวกเขามีนิสัยยังไง”

ซู่เซี่ยงหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็เหมือนกับมนุษย์ มีทั้งดีและไม่ดีครับ”

“ฉันเหลือยันต์ไว้ให้มนุษย์ ก็ต้องเหลือของที่ใช้รักษาชีวิตไว้ให้เผ่าปีศาจด้วยเหมือนกันค่ะ”