เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1797 แสงสีขาวบนท้องฟ้า

บทที่ 1797 แสงสีขาวบนท้องฟ้า

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้าเบา ๆ แล้วเลียนแบบจิ่งเจียเหยียน ไปดูอาวุธศักดิ์สิทธิ์สำหรับมนุษย์ที่อยู่เต็มห้อง

“มากมายขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นขององค์กรเหรอครับ?”

“ของที่เหลือพวกนั้น…ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ให้หูเสี่ยวหลี ให้เธอเอาไปขายบนอินเทอร์เน็ต ขายให้กับคนธรรมดาที่ต้องการ”

ซู่เซี่ยงหยางเอียงหน้ามองฉู่ลั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าติด ๆ กัน “สมแล้วที่เป็นหัวหน้าองค์กร”

ตอนแรกที่ผู้บัญชาการเฒ่าเลือกฉู่ลั่วตั้งแต่แรกเห็น ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล

ฝ่ายซู่เซี่ยงหยางและจิ่งเจียเหยียนกำลังตื่นเต้นยินดีกับพวกอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ส่วนฉู่ลั่วเดินไปที่ห้องของเฉิงยวน

เชือกที่มัดร่างของเฉิงยวนคลายลงอีกแล้ว

ช่วงนี้เชือกที่มัดร่างสามารถควบคุมเธอเอาไว้ได้ในเวลาที่สั้นลงเรื่อย ๆ

ดังนั้นมันคงถึงเวลาต้องไปแล้ว!

……

คืนนั้น

ม่านราตรีทอดตัว

บนท้องฟ้าเหนือมณฑลหนานมองไม่เห็นดาวสักดวง ไฟนีออนบนพื้นดินดับลงทีละดวง เหลือเพียงไฟถนนเรียงรายที่ยังคงสว่างอยู่

ทันใดนั้น ไฟถนนก็กะพริบพร้อมกันหนึ่งครั้ง

คนเมาที่ดื่มจนงัวเงียสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมองท้องฟ้า

“นี่มัน…อะไรกัน?”

ดวงตาที่เคยพร่ามัวเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นลำแสงสีขาวพุ่งผ่านท้องฟ้า

ลำแสงสีขาวเหล่านั้นพุ่งไปทางทิศใต้ราวกับดาวตก ตกลงยังตำแหน่งเดียวกันอย่างแม่นยำ

“ดาวตก!”

“ดาวตกนี่นา!”

ไม่เพียงคนเมาข้างทางเท่านั้นที่เห็น แม้แต่พวกคนนอนดึกก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ต่างรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพและบันทึกวิดีโอ

แต่พวกเขาทั้งหมดต้องพบความจริงอย่างหนึ่ง

“ทั้ง ๆ ที่ถ่ายได้ แต่ทำไมในภาพถึงไม่มีอะไรเลยล่ะ?”

“ทำไมถึงไม่มีล่ะ? ฉันเห็นอยู่ชัด ๆ !”

ตาเปล่ามองเห็นได้ แต่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์กลับถ่ายไม่ติดเลย

ณ องค์กร

“หัวหน้าซู่ มีสถานการณ์พิเศษ บนท้องฟ้ามีความผิดปกติครับ”

ซู่เซี่ยงหยางรีบร้อนมา

ระหว่างทางเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนท้องฟ้าแล้ว ต่างจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั่วไป อุปกรณ์ขององค์กรทั้งหมดล้วนผ่านการดัดแปลงพิเศษ มันจึงถ่ายภาพความผิดปกติบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน

บนท้องฟ้า ลำแสงสีขาวพุ่งผ่านราวกับดาวตก ตกลงสู่ที่แห่งหนึ่ง

“จุดตกอยู่ที่ไหน?”

“อยู่ในมณฑลหนาน เรากำลังค้นหาตำแหน่งที่แน่ชัดอยู่ครับ”

ในตอนนั้น หยวนเส้าหยินเดินเข้ามาจากด้านข้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองลำแสงสีขาวบนท้องฟ้า “มันคือพลังวิญญาณ”

“อะไรนะ?”

“มันคือพลังวิญญาณ” หยวนเส้าหยินก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว “คือพลังวิญญาณที่บันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณ ทำลายพลังฟ้าดิน รวมพลังวิญญาณของภูเขาและแม่น้ำ”

“ลัทธิเต๋าไม่มีพลังวิญญาณแบบนี้ปรากฏมาหลายปีแล้ว”

“นับตั้งแต่…ลัทธิเต๋ามีการสืบทอดวิชา ก็ไม่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์แบบนี้อีกแล้ว พลังวิญญาณระหว่างฟ้าดินก็จะไม่ถูกลัทธิเต๋าใช้แบบนี้อีก”

การสืบทอดวิชา!

พอได้ยินสองคำนี้ ทุกคนเหมือนจะเข้าใจทันที

ซู่เซี่ยงหยางเบิกตากว้าง “นายจะบอกว่านี่เป็นฝีมือของฉู่ลั่วเหรอ? แล้วเธอจะทำอะไร?”

หยวนเส้าหยิน “ผมไม่รู้ แต่ว่าเจ้านิกาย…เก่งกว่าที่ผมเคยคิดไว้เสียอีก”

ถ้าไม่ใช่เพราะเส้นทางสู่แดนเทพถูกตัดขาด ความสามารถแบบนี้ของเจ้านิกายจะต้องสามารถบรรลุขึ้นสู่แดนเทพได้อย่างแน่นอน

ไม่มีอาจารย์ ไม่ได้รับแดนเทพเป็นอาจารย์ ที่แท้…ก็มีความสามารถมากถึงขนาดนี้

ไม่เพียงหยวนเส้าหยิน ผู้คนจากลัทธิเต๋าก็ต่างพากันเดินออกมา เงยหน้าจ้องมองแสงของพลังวิญญาณที่พาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน

“นี่แหละคือผู้บำเพ็ญ”

“ผู้บำเพ็ญที่แท้จริง ควรจะเป็นแบบนี้”

“ฉู่ลั่ว!”

มีผู้บำเพ็ญบางคนที่เงียบและมองท้องฟ้า ตอนนี้พวกเขาไม่สามารถบอกความรู้สึกในใจได้

แต่เดิมมนุษย์สามารถเก่งได้ขนาดนี้

แต่เดิมมนุษย์สามารถมีผู้ทรงพลังแบบนี้ได้มากมาย

แต่เดิมมนุษย์ไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้แดนเทพ

แต่น่าเสียดาย…

หลายคนเดินออกมาจากห้อง มองแสงสีขาวตกลงบนโรงแรมสูงตระหง่าน

แสงสีขาวเหล่านี้เมื่อเข้าใกล้โรงแรมก็หายเข้าไปในพริบตา

ภายในโรงแรม จิ่งเจียเหยียนโอบกอดพวกเด็ก ๆ เอาไว้ ผลักพวกเขาทั้งหมดไปหาจิ่วฉาน

ส่วนจิ่วฉานกำลังนั่งขัดสมาธิสวดมนต์ แสงสีทองสายแล้วสายเล่าก่อตัวเป็นวงล้อมไม่ใหญ่ไม่เล็ก ล้อมรอบวิญญาณของซ่งเมี่ยวเมี่ยวและคนอื่นทั้งหมด