เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1801 ถ่ายรูปแต่งงาน

บทที่ 1801 ถ่ายรูปแต่งงาน

พอได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของฮั่วเซียวหมิงก็เปล่งประกาย

ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง

ฉู่ลั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ ได้ยินเสียงดังขึ้นจากด้านนอก มีทั้งเสียงของหยางไต้ เสียงของฮั่วจิ้น แม้แต่เสียงของพ่อบ้านตระกูลฮั่วก็ยังมี

เพียงได้ยินเสียงเหล่านี้ สีหน้าที่เย็นชาก็อ่อนโยนลงมาก

หลายชั่วโมงต่อมา คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลฮั่วก็คึกคัก

คนตระกูลฉู่ที่ได้รับโทรศัพท์ ต่างก็พากันมาที่นี่กันหมด

ทางฝั่งมณฑลหนาน จิ่งเจียเหยียนก็พาคนทั้งหมดนั่งเครื่องบินส่วนตัวที่ตระกูลฮั่วจัดเตรียมไว้มาที่นี่

และหนึ่งในนั้น มีคนที่ถูกพันทั้งตัวเหมือนมัมมี่อยู่หนึ่งคน

จิ่งเจียเหยียนแบกร่างนั้นตรงไปยังห้องแต่งหน้าที่ฉู่ลั่วอยู่

“ฉันพายวนยวนมาแล้ว”

ฉู่ลั่วมองเฉิงยวนที่ถูกมัดจนเหลือแค่ดวงตา เธอลุกขึ้นตรวจสอบยันต์บนตัวเฉิงยวน พบว่ามันไม่มีความผิดปกติอะไร

“นี่คือพระสูตรเหรอ?”

สิ่งที่พันอยู่รอบตัวเฉิงยวนคือม้วนพระสูตรขนาดใหญ่

จิ่งเจียเหยียนพยักหน้า “ฉันรีบกลับไปที่วัดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขอยืมพระสูตรของพวกเขามาใช้ แล้วเดี๋ยวจะเอาไปคืน”

เธอตบตัวเฉิงยวน “เธอกับฮั่วเซียวหมิงจะจดทะเบียนสมรสและถ่ายรูปแต่งงาน ถ้ายวนยวนไม่ได้เห็น เธอคงจะเสียใจแน่ ๆ”

ฉู่ลั่วมองสีหน้าจิ่งเจียเหยียนแล้วพยักหน้า “เธอพูดถูก เฉิงยวนคงจะเสียใจแน่”

ด้านนอกยิ่งคึกคักมากขึ้น

พอได้รับข่าว คนตระกูลซ่งก็รีบมาที่นี่

เพียงชั่วพริบตา ทั่วทั้งบ้านตระกูลฮั่วก็คึกคักมาก

เจ้าหน้าที่สำนักงานทะเบียนสองคนยื่นทะเบียนสมรสสีแดงสดให้ฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิง หนึ่งในนั้นเป็นคนหนุ่มที่กำลังตื่นเต้นและพูดว่า “ขอ…ขอให้ทั้งสองท่านครองรักกันยืนยาว”

อา! ๆ ๆ

เทพธิดาน้อยแต่งงานแล้ว!

ทะเบียนสมรสของเทพธิดาน้อย ฉันเป็นคนประทับตราให้!

ขอให้เทพธิดาน้อยมีความสุขนะ!

พร้อมกับความคิดมากมายในหัว เจ้าหน้าที่สองคนก็ออกจากตระกูลฮั่วไปพร้อมกัน

หลังจากออกมา คนที่อายุน้อยกว่าก็กระโดดด้วยความตื่นเต้น “ไม่เสียแรงที่ผมพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้งานนี้ ไม่เสียแรงที่ผมตั้งใจทำงาน อาาาา! สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่พยายามจริง ๆ !”

คนที่อายุมากกว่าเล็กน้อยยิ้มอย่างจนปัญญา

ในบ้านตระกูลฮั่ว ทุกคนรุมดูทะเบียนสมรสของฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิง คนหนึ่งดูเสร็จก็ส่งต่อให้คนอื่นดูต่อ

หยางไต้เร่งให้ทั้งคู่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อลงมาถ่ายรูปในอีกสักครู่

ซ่งเชียนหย่าพาเวินอวิ๋นเสาเข้าไปในห้องแต่งตัว เมื่อเห็นของที่ตระกูลฮั่วเตรียมไว้ ดวงตาก็แดงเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

เวินอวิ๋นเสายิ้มและส่งกล่องผ้าไหมสองสามใบไปให้ฉู่ลั่ว

“เพราะกะทันหัน พวกเราก็เลยเตรียมแบบรีบ ๆ”

ทั้งสองกล่องคือเครื่องประดับ

เวินอวิ๋นเสากับซ่งเชียนหย่ามองฉู่ลั่วด้วยความคาดหวัง

ฉู่ลั่วหยิบกำไลหยกออกจากกล่อง สวมที่ข้อมือ แล้วหยิบจี้หยกอีกอัน เธอมองซ่งเชียนหย่า

ซ่งเชียนหย่าชะงักไป

เวินอวิ๋นเสาผลักเบา ๆ “แม่คะ รีบใส่ให้ลั่วลั่วสิคะ”

ซ่งเชียนหย่ามือสั่นตาแดง ช่วยฉู่ลั่วใส่จี้หยก เอ่ยเสียงสะอื้น “ลั่วลั่ว…ก่อนหน้านี้ ก่อนหน้านี้เป็นแม่ที่ไม่ดีเอง”

ฉู่ลั่วตบมือเธอเบา ๆ แล้วหันไปดูในกระจก “สวยมาก หนูชอบมากค่ะ”

ซ่งเชียนหย่ายิ่งรู้สึกเสียใจ

ไม่นาน ช่างแต่งหน้าก็แต่งหน้าให้ฉู่ลั่วเสร็จ

ช่างภาพกำลังก็รออยู่ด้านนอก

พอฉู่ลั่วและฮั่วเซียวหมิงเดินมา ทุกคนก็ยืนพร้อมกันอยู่หน้ากล้อง หลังจากช่างภาพปรับกล้องแล้วก็กดชัตเตอร์

ภาพถ่ายถูกบันทึกทีละภาพ…

ตอนค่ำ

ฉู่ลั่วพักที่บ้านตระกูลฮั่ว ส่วนจิ่งเจียเหยียนพาคนอื่นกลับไปที่คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

ฉู่ลั่วนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญอยู่ระเบียง ฮั่วเซียวหมิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

เขาออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นพลังวิญญาณลอยวนรอบตัวฉู่ลั่วใต้แสงจันทร์สว่างไสว

อาจเป็นเพราะเขาสวมอาวุธศักดิ์สิทธิ์อยู่ ฮั่วเซียวหมิงจึงมองเห็นพลังวิญญาณรอบตัวฉู่ลั่วได้แล้ว

เขาเช็ดผมพลางเดินไปหาเธอ

พอเดินเข้าไป ฉู่ลั่วก็ลืมตาขึ้น

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาก็คือกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนของฮั่วเซียวหมิง จี้หยกที่ห้อยอยู่บนคอของเขากำลังแกว่งไกวตามการเคลื่อนไหว

ฉู่ลั่วกะพริบตาสองสามที แล้วเตรียมจะหลับตาบำเพ็ญต่อ

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฮั่วเซียวหมิงหัวเราะเสียงต่ำ “มีภาพงามอยู่ตรงหน้า คุณยังมีสมาธิบำเพ็ญอีกเหรอ?”

ฉู่ลั่วเม้มริมฝีปาก

เสียงนั้นค่อย ๆ เข้ามาใกล้

“คุณมีสมาธิ แต่ผมไม่มีแล้วนะ”