เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1802 พวกเธอจะไปแล้วสินะ

บทที่ 1802 พวกเธอจะไปแล้วสินะ

ณ คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

จิ่งเจียเหยียนค่อย ๆ วางรูปถ่ายในมือลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

บนโต๊ะยังมีรูปถ่ายอีกรูปหนึ่ง ฉากหลังของรูปคือคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน และดอกไม้ไฟบานสะพรั่งบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

สายตาของเธอมองสลับไปมาระหว่างรูปถ่ายทั้งสองใบ แล้วหันกลับไปมองร่างที่ถูกพันเหมือน “มัมมี่” ด้านหลัง

“ถูกมัดแบบนี้มาร่วมงานแต่งของลั่วลั่ว ถ้าเธอรู้สึกตัวคงจะโกรธจนตายแน่ ๆ”

“ใครใช้ให้เธอกลายเป็นผีร้ายง่าย ๆ อย่างนี้ล่ะ”

“สมควรแล้ว!”

เธอยื่นนิ้วไปแหย่เฉิงยวนสองสามที หลังจากนั้นไหล่ก็ตก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหดหู่ “พวกเธอจะไปแล้วสินะ!”

ลั่วลั่วจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

วันนี้ ลั่วลั่วถึงกับมอบยันต์และอาวุธศักดิ์สิทธิ์ให้ตระกูลฉู่และตระกูลซ่งแล้ว

สิ่งที่ควรจัดการในโลกนี้ ลั่วลั่วได้จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

สองวันต่อมา ฉู่ลั่วจูงมือเฉิงยวนข้างหนึ่ง ข้าง ๆ มีกว่านหว่านกับรุ่ยอวิ๋นโจวยืนอยู่ เธอมองทุกคนที่อยู่ในที่นี่ แล้วพยักหน้าเบา ๆ ให้พวกเขา

เธอหยิบบันทึกปรโลกออกมา กระทืบเท้าเบา ๆ หนึ่งที จากนั้นก็หายตัวไป

ณ ยมโลก

สิบวังยมราชมองฉู่ลั่วและคนที่อยู่ด้านหลังเธอ “เจ้าแน่ใจแล้วเหรอ? ต้องการจะไปจริง ๆ เหรอ?”

“ค่ะ”

เมื่อเห็นท่าทีแน่วแน่ของเธอ สิบวังยมราชก็ไม่ได้พยายามโน้มน้าวอีก แต่ใช้พลังรวมกัน ไม่นานวังวนมืดมิดก็ปรากฏขึ้น

ฉู่ลั่วจูงมือเฉิงยวนเดินเข้าไปข้างใน

“ช้าก่อน!”

เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่นานก็เห็นเงาร่างสิบกว่าร่างวิ่งเข้ามา

พวกเขาเป็นหลานชายหลานสาวของเฉิงยวน

เฉิงเฉิงซุนที่นำหน้าจูงมือน้อง ๆ วิ่งเข้ามา

พอเห็นเฉิงยวนที่ถูกห่อด้วยกระดาษยันต์ทั้งตัวก็ชะงักไป “อาหญิง…”

เด็ก ๆ ทุกคนร้องไห้โฮ เสียงร้องไห้ของพวกเขาดังก้องไปทั่วยมโลก

“พวกเจ้าอย่าร้องไห้เลย!” เฉิงเฉิงซุนปลอบพวกเขา “มากราบอาหญิง ส่งอาหญิงไปกันเถอะ”

เขานำน้อง ๆ คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะให้เฉิงยวน

“อาหญิง ตอนที่ท่านกลับมา พวกเราคงไปเกิดใหม่กันหมดแล้ว อาหญิงได้แก้แค้นให้ตระกูลเฉิง แก้แค้นให้พวกเรา ต่อไป…ต่อไปอาหญิงอยากทำอะไรก็ทำเถอะ! ในโลกนี้ ไม่มีตระกูลเฉิงอีกแล้ว”

และไม่มีคนตระกูลเฉิงอีกแล้วด้วย

หลังจากกราบเสร็จ เขาพาพวกเด็ก ๆ ลุกขึ้นยืน “รบกวนปรมาจารย์ช่วยดูแลอาหญิงของพวกเราด้วยนะขอรับ”

ฉู่ลั่ว “พวกเธอต้องเป็นคนดีนะ ความปรารถนาของอาหญิงเธอถึงจะสำเร็จ”

เฉิงเฉิงซุน “พวกเรา…พวกเราจะต้องเป็นคนดีแน่นอนขอรับ”

กระทั่งฉู่ลั่วพาเฉิงยวนเข้าไปในวังวนแล้ว เฉิงเฉิงซุนถึงได้หันไปมองน้อง ๆ ที่ยังคงร้องไห้อยู่ “พวกเราทุกคนต้องเป็นคนดี ถึงจะไม่ทำให้ความพยายามของอาหญิงเสียเปล่า”

แค้นของตระกูลเฉิงได้รับการชำระแล้ว

อาหญิง…ไม่ต้องแบกรับความแค้นอีกต่อไปแล้ว

อาหญิงสามารถไปทำสิ่งที่นางอยากทำได้แล้ว

……

โลกอื่น

ทันทีที่เข้ามาในโลกอื่น ฉู่ลั่วก็รู้สึกถึงความผิดปกติในจิตธรรมญาณ เธอมองไปทางรุ่ยอวิ๋นโจว

รุ่ยอวิ๋นโจวกำลังมองไปรอบ ๆ แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า “เขาตามมาด้วยไม่ได้หรอกครับ”

“อาจารย์ วิถีสวรรค์จะไปมาตามใจชอบได้ยังไง ครั้งนี้แตกต่างจากการไปโลกอื่นในครั้งก่อน มันเป็นวิชาของวิถีสวรรค์ที่ทำให้เวลาพันปีผ่านไปในชั่วพริบตา”

เพียงชั่วขณะนี้ โลกอื่นคงเวลาผ่านไปนานถึงหมื่นปีแล้ว

“แน่นอนว่าวิชาของวิถีสวรรค์นี้ใช้พลังมหาศาล”

ฉู่ลั่ว “…”

เมื่อก่อน ระบบก็เคยทุ่มเทเพื่อช่วยเหลือเธอเหมือนกัน

รุ่ยอวิ๋นโจวมองเห็นความหมายในสายตาของฉู่ลั่ว เขาแอบหัวเราะเยาะในใจ

อาจารย์ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ

หากไม่มีเป้าหมาย วิถีสวรรค์จะยอมสูญเสียมากขนาดนี้เพื่ออาจารย์ได้ยังไง

ทันทีที่มาถึงโลกอื่น ฉู่ลั่วก็แกะเชือกและยันต์ที่พันอยู่บนตัวเฉิงยวนออก

เมื่อพันธนาการทั้งหมดถูกปลดเปลื้อง เฉิงยวนก็ลืมตาขึ้นทันที พลังหยินรอบตัวพุ่งสูงขึ้น ก่อนจะลงมือโจมตีฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วแค่โบกมือเบา ๆ ก็ผลักเธอออกไปไกลหลายสิบเมตร

เฉิงยวนที่สูญเสียสติสัมปชัญญะหันไปโจมตีกว่านหว่านแทน

แต่ถูกเข็มเงินที่กว่านหว่านปาออกมาตรึงไว้