เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1824 ช่วยแก้แค้น

บทที่ 1824 ช่วยแก้แค้น

[เหอะ! ทำตัวเป็นคนดีมีศีลธรรม อย่าเพิ่งสอนคนอื่นให้ทำดีถ้ายังไม่เคยผ่านความทุกข์ของเขามาก่อน ฉู่ลั่วคนนี้น่ารำคาญจริง ๆ]

[ผิด? ผิดตรงไหน? ฉันอยากถามฉู่ลั่วคนนี้ว่าผิดตรงไหนกัน?]

ในไลฟ์เกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด แต่ฉู่ลั่วกลับเอ่ยปากขึ้นอย่างเนิบช้าว่า “คุณฆ่าผิดคนแล้วค่ะ”

จางหยวน “…อะไรนะ?”

“คาถาสะกดจิตเป็นเพียงคาถาแยกวิญญาณง่าย ๆ ไม่ถึงขั้นทำให้คนสูญเสียสติสัมปชัญญะ”

จางหยวน “…”

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก คิดอยากจะพูดอะไรแต่กลับพูดไม่ออก

เหล่าผีที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว

“ฉันเองก็รู้สึกแปลก ๆ มาตั้งแต่แรกแล้ว เด็กสาวคนนั้นฟังดูเหมือนเป็นคนที่มีนิสัยเข้มแข็งมากนะ แล้วทำไมถึงได้กระโดดแม่น้ำได้ล่ะ?”

“ตอนแรกที่ฉันได้ยินก็คิดว่ามันแปลก ๆ ใครกันจะเขียนไอดารี่เกี่ยวกับเรื่องยุ่งเหยิงพวกนี้? แล้วอีกอย่าง นักเรียนมัธยมปลายเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน จะเขียนไดอารี่ได้ยังไงกัน?”

“นักพรตคนนั้นถึงจะโง่ แต่ก็คงไม่โง่ถึงขนาดทำร้ายเด็กสาวที่มาขอให้ช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายหรอกนะ!”

ผีฝ่ายหนึ่งพูดคุยกันไม่หยุด ส่วนผีบางตนหันไปมองฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ครับ คุณคิดเห็นยังไงครับ?”

ฉู่ลั่ว “จริงหรือเท็จ แค่ถามตรง ๆ ก็รู้แล้วค่ะ”

“หา!”

ขณะที่เหล่าผีกำลังสงสัย ฉู่ลั่วก็ยื่นมือออกไป สมุดสีดำทองเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นบนมือของเธอ จากนั้นร่างของฉู่ลั่วก็หายวับไป ภาพในไลฟ์สตรีมก็มืดลง

[อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม?]

[ได้ยินมาว่าฉู่ลั่วสามารถเข้าออกปรโลกได้นะ?]

[สามารถเข้าออกปรโลกได้นี่มันวิเศษตรงไหน? ตอนนี้นักพรตหลายคนก็สามารถเข้า ออกปรโลกได้เหมือนกัน]

[ไม่ ๆ ๆ คุณคนที่อยู่ด้านบนไม่เข้าใจ ที่ผมพูดคือ…สามารถเข้าออกปรโลกได้อย่างอิสระ]

คำว่า ‘อิสระ’ นั้นสำคัญมาก

จริงอยู่ที่นักพรตคนอื่น ๆ สามารถเข้าออกปรโลกได้ โดยเฉพาะหลายปีมานี้ที่ลัทธิเต๋าเฟื่องฟูมากจนมีนักพรตมากมาย ทำให้มีนักพรตที่สามารถเข้าออกปรโลกได้มากขึ้น

แต่หากนักพรตเหล่านี้ต้องการเข้าปรโลก ก็ต้องจุดธูปกราบไหว้เพื่อขออนุญาตหรือเผากระดาษเพื่อแจ้งให้ทางปรโลกทราบ

สรุปแล้ว ขั้นตอนนั้นลึกลับซับซ้อนและยุ่งยากมาก

แต่ฉู่ลั่วที่สามารถเข้าออกปรโลกได้ในชั่วพริบตา พวกเขายังไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ

หน้าจอดับไปไม่ถึงหนึ่งนาที กลับสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

ฉู่ลั่วจับวิญญาณไว้ในมือแต่ละข้าง “พวกเธอมีอะไรจะพูดกับคุณ”

จางหยวนชะงัก

เขามองลูกสาวและภรรยาของตัวเองอย่างเหม่อลอย เพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็พุ่งเข้าไปกอดพวกเธอแล้วร้องไห้โฮ

ฉู่ลั่วปล่อยให้พวกเขาไปคุยกันที่ด้านข้าง

ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ พวกผีที่เหลือก็ทำตามฉู่ลั่ว นั่งลงบนพื้นเช่นกัน

ภาพนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

ราวกับคุณครูอนุบาลพาเด็ก ๆ ออกมาเที่ยว กระทั่งเด็ก ๆ ก็ยังเชื่อฟัง

[ดูแปลกนิดหน่อย แต่ก็ดูน่ารักดีด้วย]

[ยังไงก็ตาม ผีทุกตัวเชื่อฟังขนาดนั้นเลยเหรอ?]

[ไม่ใช่เอฟเฟกต์พิเศษใช่ไหม!]

[เอฟเฟกต์บ้าอะไร คุณไม่เห็นหรือว่ามีคนดังในอินเทอร์เน็ตบางคนแอบไปที่สุสานดอกบัวแล้ว?]

เรื่องของฉู่ลั่วเป็นที่ถกเถียงกันมาก แต่ก็ได้ยอดคนดูเยอะด้วย

ตั้งแต่เริ่มไลฟ์ คนที่รู้ว่าสนามแข่งขันรอบแรกของฉู่ลั่วคือสุสานดอกบัว ก็พากันไปที่ สุสานดอกบัวกันก่อนเป็นจำนวนมากแล้ว

ถึงขนาดที่มีคนยืนอยู่ไกล ๆ แล้วไลฟ์สด และเห็นชัดเจนว่ารอบตัวฉู่ลั่วมีผีล้อมอยู่เป็นกลุ่ม

ทั้งกลมกลืนและแปลกประหลาดไปพร้อมกัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จางหยวนเดินมาหาฉู่ลั่วพร้อมกับภรรยาและลูกสาว เขาก้มหน้าพูดว่า “ผมยินดีจะทำตามที่ปรมาจารย์จัดการให้ ขอเพียงปรมาจารย์ช่วยแก้แค้นให้ครอบครัวของพวกเราด้วย”

ทั้งแม่และลูกสาวที่อยู่ข้าง ๆ ต่างมองฉู่ลั่วด้วยสายตาคาดหวัง

ฉู่ลั่วตอบว่า “ได้ค่ะ”

จางหยวนสะอื้นเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถแก้แค้นให้ภรรยาและลูกสาวได้ด้วยตัวเอง แต่การที่มีคนช่วยแก้แค้นให้ก็เพียงพอแล้ว

เขายืนก้มหน้าอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว

ขณะที่เหล่าผีและผู้ชมในไลฟ์ต่างคิดว่าฉู่ลั่วกำลังจะจบเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว ฉู่ลั่วก็คว้าสามวิญญาณของครอบครัวนี้ แล้วพริบตานั้นก็มาถึงหน้าวัดเต๋าแห่งหนึ่ง