เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1837 คดีสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้าน

บทที่ 1837 คดีสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้าน

ฉู่จ้านไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่อง ‘เลี้ยงลูก’ แม้แต่ฉู่เหิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไร

พวกเขารู้สึกแค่ว่า ‘เด็ก’ คนนี้อาจจะเป็นปีศาจอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็เป็นเด็กที่พวกเธอรับอุปการะมาจากที่นั่น

ฉู่จ้านแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย “เธอยอมปลูกต้นไม้ดอกไม้ แต่ไม่ยอมกลับมาเลยเหรอ?”

ฉู่ลั่ว “…”

กวนวั่นปล่อยวางจากฉู่จ้านไปนานแล้วจริง ๆ

ตอนนี้เธอทุ่มเทจิตใจทั้งหมดให้กับการสืบทอดวิชาสิบสองเข็มของหมอผี

ฉู่จ้านรู้สึกผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า “อยู่ที่นั่นเธอสบายดีไหม?”

“สบายดีค่ะ” ฉู่ลั่วคิดสักพัก แล้วพูดออกมา “เสียงของเธอดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยชอบพูดเท่าไหร่”

ฉู่จ้าน “เสียงเธอดีขึ้นแล้วหรือ?”

“เธอมีฝีมือแพทย์ จะต้องดีขึ้นอีกแน่นอน”

ฉู่จ้านรู้สึกดีใจ แต่แล้วก็ยิ่งรู้สึกเศร้ามากขึ้น

เธอดีขึ้นแล้ว

และเธอก็ไม่อยากกลับมาอีก

ด้านฉู่จ้านกำลังผิดหวัง ส่วนด้านซ่งเชียนหย่ากำลังได้ยกอาหารออกมาด้วยตัวเอง โดยมีเวินอวิ๋นเสาเดินตามหลังมา

ไม่นาน บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารเช้ามากมาย

ทั้งหมดล้วนเป็นอาหารที่ฉู่ลั่วชอบกิน

ซ่งเชียนหย่ามองฉู่ลั่วด้วยความคาดหวังเล็กน้อย เมื่อเห็นฉู่ลั่วกินอาหารทุกอย่างและบอกว่าอร่อย เธอก็ยิ่งดีใจ รีบแนะนำอาหารต่าง ๆ ที่เธอทำให้ฉู่ลั่วทันที

หลังจากกินเสร็จ ฉู่ลั่วก็พูดกับพวกเขาว่า “วันนี้ฉันต้องไปเข้าร่วมการแข่งขันต่อค่ะ สถานที่แข่งขันยังคงเป็นเมืองเจียง แค่อยู่แถบชานเมืองของเมืองเจียงเท่านั้น”

พูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตู

“พี่ลั่ว ผมมาเป็นคนขับรถให้คุณแล้ว”

ซ่งจือหนานเดินเข้ามา หลังจากทักทายคนในตระกูลฉู่แล้ว เขาจึงพูดกับฉู่ลั่วว่า “พี่ลั่ว คุณคงไม่ลืมใช่ไหมครับ! ผมเป็นคนขับรถส่วนตัวของพี่ลั่วนะ ตอนนี้คุณกลับมาเมืองเจียงแล้ว แน่นอนว่าต้องให้ผมเป็นคนขับรถสิครับ!”

พอได้ยินคำพูดนี้ คนตระกูลฉู่ทั้งหมดก็ไม่เห็นด้วย

ฉู่เหิงหัวเราะ “เรื่องมันผ่านมากี่ปีแล้ว นายยังจำได้อีก ตอนนี้ลั่วลั่วจะไปไหน พวกเราตระกูลฉู่ก็จะไปส่งเอง”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้าติด ๆ “จือหนาน! ในที่สุดลั่วลั่วก็กลับมาแล้ว ต้องใช้โอกาสนี้กระชับความสัมพันธ์ให้มากขั้นสิ”

ฉู่เหว่ยฮ่าว “จือหนาน นายทำเรื่องนี้ พ่อแม่นายรู้หรือเปล่า?”

ซ่งจือหนานแสดงสีหน้าเหมือนตอนยังหนุ่ม “พ่อแม่ผมต้องรู้สิครับ! พวกท่านเป็นคนให้ผมมาเองด้วยซ้ำ พวกท่านบอกว่ากลัวพี่ลั่วจะไม่มีรถนั่งกลับมา”

สีหน้าของคนตระกูลฉู่ดูไม่ดีขึ้นมาทันที

ซ่งจือหนานพูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง ไม่เห็นเค้าของคนที่มีลูกชายวัยยี่สิบปีแล้ว “เอาเป็นว่า…เข้าใจตรงกันนะครับ!”

ด้วยประโยคนี้ เขาก็พาฉู่ลั่วออกไปอย่างราบรื่น

พอขึ้นรถได้ เขาก็พูดว่า “พี่ลั่ว จริง ๆ แล้วพ่อแม่ผมไม่อยากให้ผมมาหรอก ผมอยากมาเอง”

เขาขับรถไปพลางพูดไป “ผมดีใจมากที่คุณช่วยป้าซ่งไว้! แต่ว่าในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ ถึงแม้ว่าเรื่องมันจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ว่า…”

แต่ความเจ็บปวดก็คือความเจ็บปวด

เขารู้สึกเสียดายแทนพี่ลั่วมาก

รู้สึกไม่ควรปล่อยให้ตระกูลฉู่สมหวังเร็วขนาดนี้ ต้องคอยแทงใจดำพวกเขาเป็นระยะ ๆ ต่างหาก

ฉู่ลั่วยิ้มเล็กน้อย “ที่จริงแล้วมันไม่ใช่ความผิดของพวกเขาทั้งหมดหรอก”

ซ่งจือหนานแค่นเสียง

ไม่นานรถก็พาพวกเขามาถึงจุดหมาย

ยังไม่ทันเข้าใกล้ ฉู่ลั่วก็สัมผัสได้ถึงพลังหยินที่พุ่งทะยานสูงเสียดฟ้า

ซ่งจือหนานมองแล้วก็เข้าใจทันที “ผมรู้จักสถานที่นี้ สิบปีก่อนเคยเกิดคดีสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้านที่โด่งดังของเมืองเจียง”

พูดถึงสถานที่นี้ ซ่งจือหนานก็ลูบแขนตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“สิบปีก่อนที่หมู่บ้านหวงอัน จู่ ๆ วันหนึ่งคนทั้งหมดในหมู่บ้านก็ตายภายในวันเดียว”

ฉู่ลั่ว “ตายหมดทุกคนเลยเหรอ?”

ซ่งจือหนานพยักหน้า “ใช่ครับ ทุกคนตายหมด ตอนนั้นมันเป็นข่าวใหญ่ทั่วประเทศเลย บางคนบอกว่าเป็นการวางยาพิษ บางคนบอกว่าเป็นการสังหารหมู่ มีคำอธิบายเรื่องนี้ไว้มากมาย แต่ว่า…”

“กลับไม่พบหลักฐานอะไรเลยครับ”

“หลังจากนั้น ลัทธิเต๋าก็ส่งคนมาตรวจสอบ แต่พอคนของลัทธิเต๋ามาถึง ก็ไม่สามารถเข้าไปในหมู่บ้านหวงอันได้แล้ว”