เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1838 แค่เข้าไปก็ทำไม่ได้แล้ว

บทที่ 1838 แค่เข้าไปก็ทำไม่ได้แล้ว

ซ่งจือหนานหันมามองฉู่ลั่ว “พี่ลั่ว การแข่งขันนี้หมายตาคุณเอาไว้หรือเปล่า? ยังไม่ถึงรอบชิงชนะเลิศเลย แต่กลับจัดให้คุณทำภารกิจสวดวิญญาณที่ยากขนาดนี้แล้ว?”

นี่มันวิญญาณของคนทั้งหมู่บ้านเลยนะ!

ไม่มีใครรู้ว่าข้างในเป็นยังไงด้วย

ฉู่ลั่วเดินไปใกล้หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยพลังหยิน จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “ไม่เป็นไร”

ซ่งจือหนาน “ผมรู้ว่าพี่ลั่วต้องจัดการได้แน่นอน ผมก็แค่โมโหน่ะ”

ความสามารถของพี่ลั่ว เขาไม่เคยคิดสงสัยเลยสักนิด

แต่ถ้าพวกฝ่ายจัดการแข่งขันรังแกพี่ลั่วจริง ๆ เขาก็จะไม่ปล่อยไปเหมือนกัน

“พี่ลั่ว คุณวางใจเถอะ เข้าไปแข่งขันได้เลย พอคุณออกมาแล้ว ผมจะต้องสืบให้รู้ว่าทำไมฝ่ายจัดการแข่งขันถึงได้ทำกับคุณแบบนี้”

ฉู่ลั่ว “…”

ตอนนั้นเอง สมองกลของเธอสว่างขึ้น

การแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

หลังจากที่ทีมงานรายการประกาศสถานที่แข่งขันของฉู่ลั่วเสร็จ พอไลฟ์สตรีมของฉู่ลั่วปรากฏขึ้นมา ผู้ชมของเธอก็เดือดพล่านทันที

[ทำไมถึงเป็นหมู่บ้านหวงอันล่ะ?]

[ทีมงานรายการกำลังเล่นงานเทพธิดาน้อยใช่ไหม? ทำไมคนอื่น ๆ ล้วนแต่ให้ไปสวดส่งวิญญาณหนึ่งดวง? อย่างมากสุดก็แค่ช่วยสวดส่งวิญญาณคนสามคน ทำไมพอถึงคราวของเทพธิดาน้อย ถึงให้เธอไปช่วยส่งวิญญาณคนทั้งหมู่บ้านล่ะ!]

[บอกแล้วว่าทีมงานรายการตั้งใจไล่ฉู่ลั่วออกไป]

[หมู่บ้านหวงอัน? แบบนี้ฉู่ลั่วก็ไม่ต้องแข่งแล้ว ยอมแพ้ไปเลยดีกว่า หมู่บ้านหวงอันนี่แค่เข้าไปก็ยังทำไม่ได้เลย]

[ทำไมทีมงานถึงจัดการแบบนี้ล่ะ? ทำไมถึงจัดสถานที่ที่เข้าไปไม่ได้ให้เทพธิดาน้อยทำพิธีสวดส่งวิญญาณ?]

[ไม่ใช่บอกว่าฉู่ลั่วเก่งมากเหรอ? ถ้าเธอเก่งขนาดนั้นก็ให้เธอไปทำพิธีสวดส่งวิญญาณที่หมู่บ้านหวงอันสิ!]

[สวดส่งวิญญาณอะไรกัน แค่เข้าไปก็ทำไม่ได้แล้ว]

ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับของฉู่ลั่วหรือคนที่ไม่ชอบเธอ หรือแม้แต่คนทั่วไป ต่างก็คิดว่าฉู่ลั่วคงเข้าไปในหมู่บ้านหวงอันไม่ได้

เพราะว่า…

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีนักพรตหลายคนพยายามเข้าไปในหมู่บ้านหวงอันแล้ว แต่ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้เลยสักคน

รัฐบาลถึงขนาดประกาศให้พื้นที่รอบหมู่บ้านหวงอันในรัศมีสิบลี้เป็นเขตอันตราย ห้ามคนเข้าออกตามอำเภอใจเด็ดขาด

ไม่เพียงแค่แฟนคลับและผู้ชมเท่านั้นที่ให้ความสนใจฉู่ลั่ว แม้แต่พวกนักพรตจากลัทธิเต๋าก็ให้ความสำคัญกับเธอเช่นกัน

ณ องค์กร

ซ่งหวายจ้องมองฉู่ลั่วบนหน้าจอใหญ่ ดวงตาฉายแววเย็นชาลง

เหลียงอันกระซิบเบา ๆ ว่า “การจะเข้าไปในหมู่บ้านหวงอันไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงเธอจะเข้าไปได้ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะออกมาได้นะครับ”

“จนถึงตอนนี้ก็มีแค่หัวหน้าองค์กรคนเดียวที่เข้าไปแล้วออกมาได้อย่างปลอดภัย คนอื่นที่เข้าไปได้ ล้วนไม่แน่ว่าจะออกมา”

ซ่งหวายเอ่ย “หมู่บ้านหวงอันนี้มีพลังหยินหนาแน่นมาก ที่นั่นเต็มไปด้วยความอาฆาต เมื่อเข้าไปในหมู่บ้านแล้วมักจะสูญเสียสติได้ง่าย ตอนนั้นฉันก็พยายามจะรักษาสติเอาไว้ ถึงกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย”

เขามองข้อความในไลฟ์สตรีมที่เต็มไปด้วยการเดิมพันว่าฉู่ลั่วจะไม่สามารถออกมาได้แน่นอน ก่อนจะถอนหายใจพูดว่า “แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นหัวหน้าองค์กรรุ่นแรก ชื่อเสียงโด่งดัง ถ้าเธอเข้าไปแล้วออกมาไม่ได้ ฉันก็ต้องไปช่วยเธออยู่ดี”

เหลียงอันยกยิ้ม “หัวหน้าองค์กรใจกว้างจริง ๆ ครับ”

……

นอกหมู่บ้านหวงอัน

ฉู่ลั่วรอจนการนับเวลาถอยหลังสิ้นสุดลง จึงกำชับซ่งจือหนานประโยคหนึ่ง แล้วก้าวเท้าเข้าไปทันที

[เข้า…เข้าไปแล้วเหรอ?]

[ไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ร่ายคาถา แม้แต่ยันต์ก็ไม่ได้ใช้ แค่เดินเข้าไปง่าย ๆ แบบนี้เลย นี่มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยนะ!]

[ไม่ใช่ว่าหมู่บ้านหวงอันนี้มีพลังวิญญาณหนาแน่นเป็นพิเศษเหรอ? ปกติแล้วพวกผู้บำเพ็ญไม่สามารถเข้าไปได้นี่]

[เทพธิดาน้อยเป็นผู้บำเพ็ญธรรมดาหรือไง?]

[ไม่รู้อะไรบ้างเลย ยิ่งบอกว่าพวกเธอไม่รู้อะไร พวกเธอก็ยังไม่ยอมรับอีก ลองคิดดูสิว่าสมัยก่อนเทพธิดาน้อยน่ะเก่งกาจแค่ไหน!]

[เทพธิดาน้อย เทพธิดาน้อยของฉัน!]

ภายในหมู่บ้านหวงอันเงียบสงัดมาก

ไม่มีทั้งเสียงสายลม ไม่มีเสียงนกร้องแม้แต่นิดเดียว