เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1839 พี่สาวรังแกพวกเรา

บทที่ 1839 พี่สาวรังแกพวกเรา

มีเพียงเสียงฝีเท้าของฉู่ลั่วที่เหยียบลงบนพื้นหญ้าสีเขียวสด

บริเวณรอบ ๆ ส่วนใหญ่เป็นอาคารแบบชนบทสูงหนึ่งถึงสองชั้น บางครั้งก็เจอบ้านหลังใหญ่สามสี่ชั้นที่มีการออกแบบเล็กน้อย

ถนนคอนกรีตในหมู่บ้านทั้งหมดเชื่อมต่อทุกบ้านทุกครัวเรือน

ฉู่ลั่วเดินเข้าไปในหมู่บ้านหวงอันทีละก้าว

ทันใดนั้น

ดวงไฟถนนริมทางที่กะพริบหลายครั้งก็สว่างจ้าขึ้น แต่แสงไฟกลับเป็นสีเหลืองสลัว ๆ

หลังจากไฟถนนดวงนี้ส่องสว่าง ก็เหมือนกับว่ามันไปเปิดสวิตช์บางอย่างเข้า

ไฟถนนที่อยู่ข้างฉู่ลั่วตั้งอยู่ตรงกลาง แสงสาดส่องกระจายออกอย่างรวดเร็วไปยังบริเวณโดยรอบ และแล้วไฟของทุกบ้านก็สว่างขึ้น

ทั้งไฟหน้าบ้าน ไฟในบ้าน สว่างขึ้นทีละดวง ทั้งหมดเป็นแสงสีเหลืองสลัว

แสงไฟสีเหลืองสลัวเหล่านี้ทำให้ทั้งหมู่บ้านหวงอันสว่างไสวเป็นสีเหลืองขุ่น

แม้ว่าดวงอาทิตย์จะยังคงอยู่บนขอบฟ้า แต่เหมือนแสงอาทิตย์จะไม่สามารถทะลุผ่านแสงไฟสีเหลืองสลัวนี้ได้

กระทั่งไฟของทุกบ้านในหมู่บ้านหวงอันสว่างขึ้นทั้งหมด หมู่บ้านหวงอันกลายเป็นสีเหลืองสลัว แม้แต่ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีนั้นไปด้วย

[แม่เจ้า ฉันรู้สึกกลัวนิดหน่อยแล้ว]

[ไม่รู้ทำไมผมรู้สึกว่าการเปิดไฟน่ากลัวกว่าตอนที่ไฟเปิดอยู่ก่อนเสียอีก]

[ไม่ไหวแล้ว ฉันขอไปดูผู้เข้าแข่งขันคนอื่นทำพิธีสวดส่งวิญญาณดีกว่า! ไลฟ์สตรีมช่องนี้ไม่เหมาะกับฉันเลย]

[ทั้งที่ไม่มีอะไรโผล่มาเลย แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่ากลัวมาก]

[ผมดูวิดีโอสั้น ๆ ที่จับผีวันละสิบวิดีโอ แต่นี่คือสิ่งที่ผมรู้สึกว่าน่ากลัวที่สุด]

[รู้สึกหนาวสันหลังแล้ว]

[ฉู่ลั่วคนนี้จะไหวหรือ?]

[เทพธิดาน้อยต้องไหวแน่นอน]

ฉู่ลั่วเดินข้างหน้าต่อไป

ตึก ๆ ๆ

ไม่ไกลออกไป ลูกบอลเล็ก ๆ ลูกหนึ่งกลิ้งลงมาจากด้านบนของถนน มันกลิ้งมาที่เท้าของฉู่ลั่ว แล้วกระดอนไปตรงนั้นอีกครั้ง

หลังจากนั้น จักรยานเด็กคันหนึ่งจากสนามข้าง ๆ ส่งเสียงปั่นดังเอี๊ยดอ๊าด ที่พักเท้าจักรยานหมุนไปมาเองในอากาศ แล้วจักรยานก็มาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่วอย่างมั่นคง

ต่อมา ตุ๊กตาครึ่งตัวคนที่มีใบหน้าตงดงามประณี ก็เดินเข้ามาด้วยเท้าที่บิดเบี้ยว

ของเล่นเด็กมากมายจากทุกทิศเข้ามารายล้อมฉู่ลั่ว

เพียงเธอขยับตัว ของเล่นทั้งหมดก็ขยับตาม ไม่คลาดแม้แต่ก้าวเดียว

ฉู่ลั่วไม่สนใจของเล่นพวกนั้น ยังคงเดินต่อไปข้างหน้า

“คิก ๆ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังอย่างกะทันหัน

“พี่สาว ชอบตุ๊กตาของหนูไหม? หนูจะให้คุณนะ หนูจะให้ตุ๊กตากับพี่สาว แต่พี่สาวต้องเล่นกับหนูนะ!”

[อะไรกัน?]

[เสียงมาจากไหนกัน?]

[กลัวจังเลย กลัวมาก! ทำไมไม่มีอะไรเลย? แน่จริงโผล่ออกมาสิ!]

[จะว่าไป พวกคุณไม่รู้สึกว่าฉู่ลั่วดูสงบเกินไปหน่อยหรือ? เธอเหมือนไม่กลัวเลยสักนิด!]

[ตอนที่ลูกบอลกลิ้งลงมา ฉันตกใจจนเกือบจะร้อง แต่ฉู่ลั่วสีหน้าไม่เปลี่ยนเลย]

[ฉันไม่กล้าดูแล้วจริง ๆ ไม่กล้าดูแล้ว]

[คนที่อยู่ข้างบนเมื่อกี้บอกว่าไม่ดูแล้วนี่ แล้วทำไมยังดูอยู่ล่ะ]

[หนังสยองขวัญแบบนี้ ถ้าไม่ดูจนจบ มันจะน่ากลัวกว่า]

เสียงของเด็กในจอดังขึ้นเรื่อย ๆ

“พี่สาวเล่นกับหนูหน่อย”

“พี่สาวพาผมขี่จักรยานหน่อย”

“พี่สาว พี่สาว…”

เสียงมากมายดังขึ้นรอบตัวฉู่ลั่ว ราวกับว่าสิ่งที่อยู่รอบตัวเธอไม่ใช่ของเล่น แต่เป็นเด็ก ๆ มากมาย

ฉู่ลั่วก้มลงมองของเล่นที่อยู่รอบตัวเธอ แล้วจู่ ๆ ก็หันไปมองกล้องไลฟ์

“คนที่ขี้กลัวไม่ควรดู แต่ถ้าอยากดูจริง ๆ ก็ปิดเสียงได้”

“เสียงพวกนี้มีความอาฆาตมากเกินไป จะส่งผลกระทบต่อคนที่ได้ยิน”

[…ดูเหมือนว่าพอปิดเสียง ก็ไม่น่ากลัวเท่าเมื่อกี้แล้ว]

[ฟังเทพธิดาน้อยไว้ก่อนก็ไม่เสียหายหรอก]

[ฉันกล้า ฉันดูได้ ฟังเสียงได้ด้วย]

[แล้วทำไมเธอถึงไม่ได้รับผลกระทบล่ะ?]

[เทพธิดาน้อยก็ต้องไม่ได้รับผลกระทบอยู่แล้วสิ!]

ทันทีที่ฉู่ลั่วเอ่ยปาก ของเล่นที่อยู่รอบ ๆ ก็หยุดลงทันที แล้วต่างพากันกระโดดขึ้นมาพร้อมกันในชั่วพริบตา

“พี่สาวไม่คู่ควรจะเล่นกับหนู หนูจะไปบอกพ่อแม่”

“ผมจะไปบอกปู่กับย่า”

“พี่สาวรังแกพวกเรา”