เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1840 เรื่องนี้ยากมาก

บทที่ 1840 เรื่องนี้ยากมาก

วินาทีถัดมา ของเล่นเหล่านี้ก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

หลังของเล่นทั้งหมดจากไป บนหน้าต่างของตึกสองชั้นซึ่งอยู่ใกล้ฉู่ลั่วที่สุด ก็มีเงาคนค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

จากไกลเป็นใกล้ กระทั่งเงาคนแนบชิดกับหน้าต่าง

ไม่เพียงหน้าต่างของบ้านหลังนี้เท่านั้น บ้านหลังอื่นและทุกที่ที่มีหน้าต่าง ก็ปรากฏเงาคนขึ้นมาทีละคนสองคน

แต่ฉู่ลั่วกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงเดินต่อไป

เงาคนเหล่านั้นถึงกับหมุนคอตามจังหวะการก้าวเดินของฉู่ลั่ว ราวกับกำลังจ้องมองเธออยู่

หน้าต่างบานหนึ่งอยู่บนกำแพงของบ้าน แม้จะเป็นกระจกใส แต่ก็มองเห็นได้เพียงเงาร่างพร่ามัว

ฉู่ลั่วกำลังเดินผ่านไป

“แขกมาแล้วนะ! เข้ามานั่งสิ!”

“เข้ามานั่ง!”

“ทำไมไม่เข้ามานั่ง เธอดูถูกฉันหรือ?”

“เข้ามาสิ เข้ามา!”

เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ จนสั่นสะเทือนบานหน้าต่างจนแทบจะแตก แต่ฉู่ลั่วกลับทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย เธอเดินผ่านเงาร่างนั้นไปทันที

เธอเดินไปจนถึงหลังหมู่บ้านที่มีลานบ้านดินอยู่

ในลานบ้านดิน มีบ้านดินสองหลัง

เมื่อเทียบกับตึกในหมู่บ้าน ลานบ้านดินนี้ดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ประตูรั้วก็ทำจากไม้ที่ถูกมัดเข้าด้วยกัน

ฉู่ลั่วผลักประตูรั้วเปิดออกทันที ประตูส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแสบหู

เธอค่อย ๆ เดินไปยังบ้านดินหลังหนึ่ง

บนประตูไม้สองบานที่ปิดสนิทของบ้านยังติดรูปเทพเจ้าประตู

แม้ว่าเทพเจ้าประตูจะยังดูน่าเกรงขาม แต่กลับดูน่ากลัวเป็นพิเศษ ดวงตาที่ใช้ขับไล่ผีร้ายนั้น ตอนนี้กลับจ้องมองฉู่ลั่วอย่างดุร้าย

เหนือประตูยังแขวนกุญแจเหล็กแบบเก่าไว้

ฉู่ลั่วยื่นมือผลักประตู ประตูเปิดออกเป็นช่องแคบ มีลมเย็นยะเยือกพัดออกมาจากด้านใน

เธอออกแรงผลักประตูเปิดออกดังปัง

กุญแจเหล็กก็ตกลงบนพื้น

ภายในห้องโถงหลักของบ้านดินหลังนี้ มีโลงศพสีดำวางอยู่บนม้านั่งยาวสองตัว หน้าโลงศพมีรูปถ่ายขาวดำวางอยู่ กำลังจ้องมาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวไปยังฉู่ลั่วที่เดินเข้ามา

ปัง!

ประตูไม้สองบานถูกปิดลงอย่างแรง

[น่ากลัว!]

[น่ากลัวมากเลย!]

[เดี๋ยวนะ ฉู่ลั่วมาที่นี่ทำไม? ไม่ใช่ว่าจะมาสวดส่งวิญญาณหรอกหรือ?]

[ฉันดูไลฟ์คนอื่น บางไลฟ์เริ่มทำพิธีแล้วนะ]

[จะทำพิธียังไงล่ะ? หมู่บ้านหวงอันมีผีเยอะขนาดนี้ จะสวดส่งวิญญาณทีละดวงก็ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่]

[มืดจังเลย! ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เห็นผีสักตัว แต่ฉันรู้สึกว่ามันน่ากลัวกว่าไลฟ์ของคนอื่นมาก]

[ฉู่ลั่วกำลังทำอะไรกันแน่? มาเที่ยวหรือ? ทำไมยังไม่ทำพิธีอีก? ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมีแฟนคลับเยอะขนาดนี้ พวกคุณชอบใครก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ดันไปชอบคนที่โดนทางการเพ่งเล็ง พวกสมองเสื่อม]

[ขยับแล้ว ๆ โลงศพขยับแล้ว]

ภายในห้องที่สร้างจากดินเหนียว โลงศพที่ปิดสนิทอยู่เดิม พลันส่งเสียงดังตุบ ๆ ราวกับมีคนกำลังเคาะอยู่ข้างใน

หลังจากนั้นโลงศพที่หนักอึ้งก็แง้มเปิด มือสีเขียวซีดยื่นออกมาวางบนโลง

ผู้ชมในไลฟ์สตรีมทั้งหมดต่างส่งเสียงกรีดร้อง

ฉู่ลั่วกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ มองโลงศพที่ค่อย ๆ เปิดออกอย่างสงบ และเห็นเจ้าของมือนั้นปีนออกมาจากในโลกอย่างช้า ๆ

เจ้าของมือเป็นชายหนุ่มที่ดูอายุราวยี่สิบปี ดวงตาประหลาด ใบหน้าซีดเทาอมเขียว สวมชุดศพสีดำ

เขาปีนออกมาจากโลง

หลอดไฟดวงเก่าในห้องส่องแสงวูบวาบ

ประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ตู้เสื้อผ้าเก่าและหีบต่าง ๆ ภายในห้องส่งเสียงดังกรอบแกรบ

ซ่งหวายที่อยู่องค์กรนั่งตัวตรง “นี่คือจุดศูนย์กลางของค่ายกลหยิน เธอมองเห็นตำแหน่งของจุดศูนย์กลางได้ทันที”

เหลียงอันเอ่ย “แต่ผีตนนี้สังหารคนทั้งหมู่บ้าน มีหนี้เลือดติดตัวมานานแล้ว คงจะดุร้ายมากแน่ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะกำจัด”

“หรือจะกำจัดได้ ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถช่วยวิญญาณที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมของคนทั้งหมู่บ้านให้หลุดพ้น!”

“เรื่องนี้ยากมาก ยากจริง ๆ !”

ถึงปากจะบอกว่ายาก แต่ในดวงตาของเขากลับมีแววสนุกสนานที่ได้ดูเรื่องสนุก

ทว่าทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ จ้องมองไปยังไลฟ์สตรีม