เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1841 ไม่มีใครกล้าออกมา

บทที่ 1841 ไม่มีใครกล้าออกมา

ภายในบ้านดิน

“แขกมาแล้ว!”

“มาแล้วก็อย่าไปไหนเชียวล่ะ”

“ฉัน…”

ไม่ทันที่ผีหนุ่มจะพูดจบ ฉู่ลั่วก็เดินเข้าไปข้างหน้าทันที ลงมือคว้าผมของเขาเอาไว้ แล้วกระชากออกไปข้างนอก

ผีหนุ่ม “…”

วินาทีถัดมา เส้นผมของเขาก็พุ่งแทงเข้าหาฉู่ลั่ว ราวกับเป็นปลายเข็มแหลม

แต่ใครจะรู้ว่าเส้นผมเหล่านี้เมื่อสัมผัสกับฉู่ลั่ว มันก็ร่วงตกลงมาอย่างว่าง่าย

ผีหนุ่มยื่นมือออกมาตรง ๆ มือผีแหลมคมพุ่งตรงไปที่หน้าอกของฉู่ลั่ว

เขาต้องการควักหัวใจของผู้หญิงคนนี้ออกมากิน

กรอบ!

มือเพิ่งจะยื่นไป ถูกฉู่ลั่วจับด้วยมืออีกข้างแล้วหักทิ้ง

ผีหนุ่ม “…”

เขาไม่ได้ร้องด้วยความเจ็บปวด เพียงแต่มองแขนของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ผีตนหนึ่งที่สังหารคนทั้งหมู่บ้าน

กลับถูกหักแขน

เขาเป็นผีร้ายเชียวนะ!

ฉู่ลั่วลากเขามาถึงหน้าประตูไม้แล้ว

ประตูไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดบ้าคลั่ง หน้าต่างทุกบานในบ้านก็ส่งเสียง แม้แต่โลงศพที่เปิดออกครึ่งหนึ่งก็ยังส่งเสียงกระทบกันไม่หยุด

ผีหนุ่ม “นี่เป็นอาณาเขตของฉัน เธอคิดว่าจะเดินออกไปได้หรือ?”

ฉู่ลั่วยกเท้า

ประตูสองบานที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบ้าคลั่ง ถูกเธอเตะเปิดออกในครั้งเดียว

ประตูบานหนึ่งลอยไปกลางลานบ้าน กระแทกที่ขอบบ่อน้ำ

อีกบานหนึ่งห้อยตกอยู่บนกรอบประตูครึ่งหนึ่ง ทุกอย่างภายในบ้านพลันหยุดลงทันที

แม้แต่โลงศพที่เปิดออกครึ่งหนึ่งก็ค่อย ๆ ปิดลงเองอย่างนุ่มนวล

[เห็นไหม?]

[รุนแรงมาก เท่มาก! ฉันชอบจัง!]

[ฉันชอบมากเลย!]

[อ๊า ๆ ๆ เทพธิดาน้อย! ในที่สุดก็ได้เห็นเทพธิดาน้อยแสดงพลังอีกครั้งแล้ว]

[พวกคุณเห็นไหม? เมื่อกี้มีผีผู้หญิงผมเผ้ารุงรังปีนออกมาจากบ่อน้ำ แล้วก็ถอยกลับเข้าไปด้วยล่ะ]

[เห็นแล้ว ๆ เป็นครั้งแรกที่เห็นผีแอบมองกล้า ๆ กลัว ๆ ! แถมยังเอาประตูไม้มาปิดปากบ่อเองด้วย]

ฉู่ลั่วลากผมผีหนุ่ม เดินไปที่ประตูรั้ว

ประตูรั้วเปิดออกอย่างไร้เสียงให้ฉู่ลั่วเดินออกไป

จากนั้นประตูรั้วก็ปิดลงอีกครั้งเงียบ ๆ

ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างอัตโนมัติยิ่งกว่าอัตโนมัติเสียอีก

ผีหนุ่ม “…”

ฉู่ลั่วลากผีหนุ่มมาตลอดทางจนถึงลานกว้างที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน

เธอโยนผีหนุ่มลงบนพื้น เมื่อผีหนุ่มพยายามขยับ เธอก็เหยียบหัวอีกฝ่ายไว้

ฉู่ลั่วเพียงกวาดตามองรอบ ๆ หนหนึ่ง “ฉันให้โอกาสพวกคุณได้แก้แค้นด้วยตัวเอง”

บรรยากาศเงียบจนน่าขนลุก

ผีหนุ่มแยกเขี้ยวยิงฟัน “เหอะ! เธอคิดว่าพวกเขาจะออกมาหรือ? พวกเขาไม่ออกมาหรอก เธอรู้ไหมว่าพวกเขาขี้ขลาดแค่ไหน?”

“วันนั้นฉันฆ่าพวกเขาไปทีละบ้าน เสียงกรีดร้องพวกนั้น…ไม่มีใครกล้าออกมาเลยสักคน!”

“ฮ่า ๆ ๆ ฉันฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกมาเลย”

ฉู่ลั่วไม่พูดอะไร เพียงแค่พูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง

ยังคงไม่อะไรเกิดขึ้น

ผีหนุ่มส่งเสียงหัวเราะถากถาง

ฉู่ลั่วพูดขึ้นทันทีว่า “ถ้าพวกคุณไม่ออกมาแก้แค้น แล้วลูก ๆ ของพวกคุณจะทำยังไงคะ? ปล่อยให้พวกเขาอยู่ในสถานที่ชั่วร้ายนี้ตลอดไปหรือ? ปล่อยให้พวกเขากลายเป็นวิญญาณร้ายไปทีละคนหรือ?”

หน้าต่างของบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดเปิดออกทันที

ร่างเงาลอยมาอย่างเลือนราง

แรกเริ่มคิดว่าเป็นเพียงเงา แต่พอเงานั้นลอยเข้ามาใกล้ถึงได้เห็นว่าร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือด และภายใต้แสงสลัว เงาสีแดงก็สะท้อนออกมาราวกับเป็นสีดำ

หลังเงาวิญญาณนี้ลอยออกมา วิญญาณอื่นก็ลอยตามออกมาช้า ๆ

แต่ไม่มีวิญญาณของเด็กเลยสักดวง มีแต่วิญญาณของผู้ใหญ่

วิญญาณที่เต็มไปด้วยเลือดเหล่านี้ล้อมรอบผีหนุ่ม

ฉู่ลั่วถอยเท้ากลับ

ฝูงวิญญาณพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน กดผีหนุ่มลงกับพื้นทันที

ฉู่ลั่วยืนห่างออกไป เงยหน้ามองท้องฟ้ามืดมนที่ค่อย ๆ เผยให้เห็นแสงสว่างเล็กน้อย

แสงไฟสลัวรอบด้านก็หรี่ลงทีละดวง จนกระทั่งแสงไฟทั้งหมดมืดดับ

ท้องฟ้าสว่างขึ้น แต่ก็ยังไม่เห็นดวงอาทิตย์

ความแค้นของผีทั้งหลายหายไปจนหมดสิ้น

ค่ายกลของหมู่บ้านหวงอันถูกทำลายแล้ว

พลังอาฆาตรอบดวงวิญญาณทั้งหมดสลายไป พวกเขากลับคืนสู่สภาพเดิมเหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่