เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1843 สมควรตายเหรอ

บทที่ 1843 สมควรตายเหรอ

เขาเดินตามฉู่ลั่วไป เห็นฉู่ลั่วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง แล้วหยิบกระดาษที่เหลืองซีดเล็กน้อยออกมาจากในห้อง

ผู้ชมในไลฟ์ก็ไม่เห็นว่าบนกระดาษแผ่นนั้นเขียนอะไรไว้ เห็นแค่ว่ามีตัวอักษรเขียนอยู่เต็มไปหมด

ฉู่ลั่วถือกระดาษเดินไปที่บ้านดินสองหลังนั้น

ทั้งหมู่บ้านหวงอันเหลือเพียงที่นี้ที่ยังมีพลังหยินแผ่ซ่าน แถมยังหนักกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

ซ่งจือหนานไม่สามารถเข้าใกล้ได้อีกแล้ว “พี่ลั่ว…ไม่ทำต่อดีไหมครับ”

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจพี่ลั่ว แต่รู้สึกว่าพี่ลั่วไม่จำเป็นต้องมารับอารมณ์ของคนอื่นแบบนี้!

ฉู่ลั่ว “นายยืนอยู่ตรงนี้แหละ อย่าเข้ามาใกล้”

ถ้าเดินต่อไปอีก พลังหยินที่แรงกล้าแบบนั้น ซ่งจือหนานคงทนรับไม่ได้

ประตูรั้วที่ถูกพลังหยินปิดกั้นไว้ ถูกฉู่ลั่วผลักเปิดด้วยมือเดียว เธอค่อย ๆ เดินไปทีละก้าวสู่บ้านดินที่ปิดตาย

ทันใดนั้น

ละอองน้ำเล็ก ๆ ก็พุ่งออกมาจากบ่อ ตามด้วยพลังหยินอันทรงพลังโจมตีมาทางฉู่ลั่ว

ผีผู้หญิงในบ่อเคลื่อนที่เร็วมาก ทิ้งเงาจาง ๆ ไว้ในอากาศเท่านั้น

แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ฉู่ลั่ว ก็ถูกพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งโจมตีกลับจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างแรง

“เธอกล้าทำร้ายพี่สาวฉัน รนหาที่ตายแล้ว”

ผีหนุ่มที่เดิมซ่อนตัวอยู่ในบ้านพุ่งออกมาทันใด มุ่งตรงมาทางฉู่ลั่ว

ทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยความพลังอาฆาตหนักหน่วง หนักกว่าเมื่อครู่เสียอีก

ดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ทำไม?”

“ทำไมเธอถึงช่วยพวกเขา?”

“พวกเขาสมควรตายทั้งหมด เธอรู้ไหม?”

“พวกเขาทุกคนสมควรตาย!”

“เธอรู้ไหมว่าพวกเขาทำอะไร? พวกเขาล้วนเป็นคนขี้ขลาด ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาเห็นแก่ตัวไม่ช่วยเหลือ พี่สาวของฉันก็คงไม่ตายอย่างทรมาน ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเขา ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเขา!”

เขาโจมตีพร้อมกับคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับต้องการระบายความเกลียดชังทั้งหมดในใจออกมา

แต่ว่า…

“พูดจบหรือยัง?”

ฉู่ลั่วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอใช้มือข้างหนึ่งบีบคอผีหนุ่มไว้ทันที “แล้วพวกเด็ก ๆ ก็สมควรตายด้วยเหรอ?”

“เด็กอนุบาลคนหนึ่งสมควรตายเหรอ?”

“ทารกแรกเกิดก็สมควรตายเหรอ?”

ผีหนุ่ม “…”

ผีผู้หญิงพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ฉู่ลั่วไม่ได้ป้องกันเธอ แต่ใช้มือข้างหนึ่งตรึงเธอไว้กับที่

เธอทำเพียงจ้องมองผีหนุ่ม “พวกเด็ก ๆ สมควรตายเหรอ?”

ผีหนุ่มเยาะเย้ยเย็นชา “พวกเขาไม่สมควรตายหรือไง? ลูกของคนขี้ขลาดเกิดมาก็เป็นคนขี้ขลาด ถ้าอย่างนั้นจะเกิดมาทำไม!”

ฉู่ลั่วไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ยื่นไปตรงหน้าผีหนุ่ม “นี่คือสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านให้ฉันมอบให้คุณ”

สีหน้าแค้นเคืองของผีหนุ่มเมื่อเห็นกระดาษแผ่นนี้ก็ชะงักไป

เขาไม่สนใจว่าคอของตัวเองกำลังถูกฉู่ลั่วบีบไว้ เพียงแค่ยื่นมือไปคว้ากระดาษมา แล้วมองชื่อที่เขียนอยู่บนนั้นทีละชื่อ ดวงตาสั่นระริก

“นี่มัน…”

“ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้?”

ฉู่ลั่ว “อาจเป็นเพราะพวกเขาตายก่อนที่จะส่งมันออกไปก็ได้!”

ผีหนุ่ม “…”

เขาไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้! พวกเขาจะทำแบบนี้ได้ยังไง? พวกเขามีความกล้าจะทำแบบนี้เหรอ?”

“พวกเขาไม่กล้าหรอก”

ฉู่ลั่วพูด “พวกเขาเขียนมันไว้แล้ว นั่นคือวันที่ แค่ไม่มีโอกาสได้ส่งออกไปเท่านั้น”

เธอปล่อยมือ

ผีหนุ่มมองวันที่แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที

วันที่นี้ คือวันก่อนที่เขาจะสังหารหมู่

ซ่งจือหนานที่อยู่นอกลานบ้าน เห็นพลังหยินที่ปกคลุมท้องฟ้าค่อย ๆ สลายไป ลานบ้านที่ดูน่าขนลุกสูญเสียความน่าสะพรึงกลัว เหลือเพียงความเก่าแก่ทรุดโทรมตามกาลเวลา

เขามองวิญญาณสองดวงกับฉู่ลั่วที่อยู่ในลานบ้าน

หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

สมแล้วที่เป็นพี่ลั่ว

เก่งกาจจริง ๆ !

ไม่น่าเชื่อว่าแค่นี้ก็สามารถส่งวิญญาณทั้งหมดของหมู่บ้านหวงอันไปสู่สุคติได้แล้ว แม้แต่วิญญาณที่ดุร้ายที่สุดก็ยังส่งไปได้

ผีหนุ่มพุ่งเข้าหาวิญญาณของพี่สาวที่สูญเสียสติไปแล้ว

“พี่สาว ขอโทษ ผมขอโทษ ผมทำให้พี่ต้องเป็นแบบนี้!”

เลือดและน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของเขา

ทันใดนั้นบนหน้าจอของไลฟ์ก็ปรากฏตัวอักษรสองตัวขึ้นมา

“ผ่าน”