เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1853 เป็นเธอที่ฆ่าเขา

บทที่ 1853 เป็นเธอที่ฆ่าเขา

หลางกานค่อย ๆ มองไปทางฉู่ลั่ว “เขาหลอกฉัน เธอก็หลอกฉันเหมือนกัน!”

ฉู่ลั่วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “หลางกาน…”

ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ หลางกานก็ถามตรง ๆ ว่า “เธอเป็นคนฆ่าเขาใช่ไหม?”

จิ่งอีและหลิงฟางต่างก็มองฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วก้าวไปอีกหนึ่งก้าว เกือบจะเดินไปถึงใต้กิ่งไม้ที่หลางกานนั่งอยู่

“ใช่ ฉันเป็นคนฆ่าโม่เฉิงเอง”

หลังจากประโยคนี้ เสียงลมรอบข้างก็หยุดนิ่ง กิ่งไม้ที่แกว่งไกวพลันหยุดลงทั้งหมด

จิงอี้และหลิงฟางรู้สึกถึงความกดดันอย่างรุนแรงที่คืบคลานขึ้นมาตามแผ่นหลัง

พวกเขาทั้งหมดเอื้อมมือไปหยิบอาวุธเวทของตัวเอง

“เธอฆ่าเจ้านายของฉัน เธอฆ่าเขา!”

“ฉู่ลั่ว เป็นเธอที่ฆ่าเขา!”

เสียงของหลางกานแหลมสูง ทำเอาจิงอี้และหลิงฟางต้องปิดหูแน่น

ชั่วพริบตานั้น ลมพายุก็พัดกระหน่ำ ทำให้ทัศนียภาพโดยรอบบิดเบี้ยวไปหมด

“ฉันจะแก้แค้นให้เจ้านายของฉัน”

หลังจากเสียงกระซิบนี้ภาพลวงตารอบ ๆ ก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ฉู่ลั่วและอีกสองคนจึงมองภาพตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้น

พวกเขายังคงอยู่ใต้ต้นไม้เซียนหลางกาน แต่เป็นหลางกานในโลกแห่งความเป็นจริงและรอบ ๆ พวกเขา…

คือผู้เข้าแข่งขันที่ไม่รู้ว่ามาล้อมอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่

หลิงฟางและจิ่งอีรีบเข้าไปใกล้ฉู่ลั่ว

จิ่งอีก้มหน้าดูสมองกลครู่หนึ่ง แล้วสบถออกมา “อิ๋งเซียงมีประกาศออกมาอีกข้อแล้ว ให้ฆ่าคนทรยศของมนุษย์”

แล้วคนทรยศของมนุษย์จะเป็นใครไปได้?

แน่นอนว่าก็คือฉู่ลั่วที่ตอนนี้คนทั้งโลกออนไลน์เชื่อว่าเป็น

ฉู่ลั่วเงยหน้ามองหลางกานที่มีกิ่งก้านและใบเขียวชอุ่มแล้ว

นี่คือวิธีแก้แค้นที่หลางกานคิดออกหรือ?

ตอนนั้นเธอฆ่าโม่เฉิง โดยอ้างว่าโม่เฉิงสังหารคน

ตอนนี้หลางกานก็ใช้ชื่อคนทรยศ ให้เธอถูกผู้บำเพ็ญทั้งหมดสังหาร

นี่คือการแก้แค้นจริง ๆ เพียงแต่…

ฉู่ลั่วมองด้วยสายตาเย็นชา

ใครกันนะที่บอกหลางกานว่าเธอฆ่าโม่เฉิง

ในตอนนั้น เธอไปแค่คนเดียว ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ด้วยเลย

ค่ายกลใต้ต้นหลางกานค่อย ๆ จางหายไป

เหล่าผู้เข้าแข่งขันต่างมีแววตาดุดัน บางคนถึงกับหยิบอาวุธเวทออกมาแล้ว

พวกเขาทั้งหมดกำลังรอให้ค่ายกลหายไป

จิ่งอีปิดสมองกล ยื่นมือไปสัมผัสห่อผ้าที่สะพายอยู่ “ปรมาจารย์ฉู่ ตอนนี้คุณไม่มีพลังวิญญาณแล้ว ฉันจะปกป้องคุณเองค่ะ”

หลิงฟางก็กลืนน้ำลาย “ลูกพี่ ผมก็จะปกป้องคุณด้วย”

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน ค่ายกลจางหายไปทั้งหมด

เพียงวินาทีเดียว ผู้เข้าแข่งขันที่ล้อมรอบคนทั้งสามก็พร้อมใจกันกระโจนเข้ามา อาวุธเวทนานาชนิดโจมตีเข้าใส่พวกเขา

“ฆ่าฉู่ลั่วซะ แล้วพวกเราจะผ่านด่าน”

“รอบนี้มีคนผ่านได้แค่ห้าร้อยคน พอครบห้าร้อยคนแล้ว คนที่เหลือก็ไม่ถือว่าผ่าน”

“พวกเราร่วมมือกันฆ่าฉู่ลั่วก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฆ่ากันเองอีก”

นี่คือสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันไว้ก่อนหน้านี้

ในเมื่อฝ่ายจัดการแข่งขันต้องการให้ฉู่ลั่วตาย พวกเขาจะฝ่าฝืนความต้องการของฝ่ายจัดการแข่งขันทำไม?

ทุกคนบอกว่าฝ่ายจัดการแข่งขันร่วมมือกับทางการ บางทีนี่อาจเป็นการอนุมัติอย่างลับ ๆ จากทางการ เพียงแต่ไม่สามารถพูดออกมาอย่างเปิดเผยได้

ไม่ใช่เพียงผู้เข้าแข่งขันในสนามที่ต่างตื่นเต้น แม้แต่ผู้ชมในถ่ายทอดสดก็ถูกเงื่อนไขการผ่านด่านที่ปรากฏขึ้นกะทันหันนี้ทำให้ตกตะลึง

[นี่มันชี้เป้าชัดเจนเกินไปแล้วนะ!]

[ต่อให้ฉู่ลั่วเก่งแค่ไหน สองมือก็สู้สี่มือไม่ได้หรอก! คราวนี้เธอจบเห่แน่]

[ทางการนี่แหละเจ๋ง แทนที่จะแอบจับฉู่ลั่ว ยังไม่ดีเท่าประหารเธอต่อหน้าสาธารณชน]

[พวกคุณไม่รู้สึกว่าฝ่ายจัดการแข่งขันครั้งนี้แปลก ๆ เหรอ?]

[ทางการก็คงต้องการจะข่มขู่กลุ่มอิทธิพลเบื้องหลังฉู่ลั่วสักหน่อยแน่]

หลังจากนั้น ความคิดเห็นทั้งหมดก็หายไป ทุกคนต่างมุ่งความสนใจไปที่การต่อสู้

การโจมตีของคนนับพันคนนั้นถือว่าเป็นความวุ่นวายอลหม่านของเหล่าปีศาจ อาวุธเวทต่าง ๆ พุ่งทะยานมาด้วยพลังอันน่าเกรงขาม

ค่ายกลก็ถูกสร้างขึ้นในชั่วพริบตากักขังฉู่ลั่วและอีกสองคนไว้ใต้ต้นไม้ พวกเขาไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก