เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1854 จะมาอีกไหม

บทที่ 1854 จะมาอีกไหม

หลิงฟางหยิบอาวุธเวทของตัวเองออกมา มันเป็นดาบรูปทรงแปลกประหลาด ใบดาบเป็นรูปคลื่น มีร่องเลือดอยู่บนนั้น ด้ามจับมีเพียงผ้าสีเขียวพันเอาไว้อย่างง่าย ๆ

เขาใช้ดาบปัดป้องแส้ปัดที่พุ่งเข้ามา แล้วเตะกระดิ่งให้กระเด็นออกไป

วินาทีถัดมาขาของเขาถูกเชือกรัดเอาไว้ และถูกลากให้ล้มลงกับพื้น มีคนรีบลากเขาลงจากเวที

ขณะที่เขาเกือบจะถึงขอบเวที แสงสีเลือดก็วาบขึ้น เชือกที่เต็มไปด้วยอักขระขาดออกทันที

มีมือหนึ่งคว้าคอเสื้อของเขา ดึงตัวขึ้นมาจากพื้น “คุณต้องคอยปกป้องปรมาจารย์ฉู่”

หลิงฟางถูกโยนไปอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่ว เขาต้านทานการโจมตีที่พุ่งเข้าหาฉู่ลั่วไปพร้อมกับแบ่งสมาธิไปมองจิ่งอี

จิ่งอีถือร่มสีแดงเลือดในมือ ใต้ซี่ร่มแต่ละซี่แขวนกระดิ่งทองเหลืองโบราณ

ร่มสีแดงหุบเปิดปิด ใช้เป็นอาวุธโจมตีและใช้เป็นโล่ป้องกันได้

สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เมื่อใช้เป็นอาวุธ มันสามารถทำลายอาวุธเวทใด ๆ ก็ได้ และเมื่อใช้เป็นโล่ก็สามารถป้องกันอาวุธเวทใด ๆ ได้

ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!

จิ่งอีคนเดียวล้อมรอบแท่นเล็ก ๆ ทำให้ผู้บำเพ็ญที่เข้ามาโจมตีไม่สามารถก้าวเข้าใกล้ได้แม้แต่ก้าวเดียว

“พวกเราผลัดกันสู้ ถึงแม้เธอจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็คงทนไม่ได้นาน”

“ให้คนส่วนหนึ่งขัดขวางจิ่งอีไว้ อีกส่วนไปโจมตีฉู่ลั่ว สิ่งที่เราต้องการคือชีวิตของเธอ”

เมื่อสถานการณ์ไม่เป็นใจ จึงมีคนเริ่มวางแผนใหม่อย่างรวดเร็ว

จิ่งอีหมุนตัวจะไปหาฉู่ลั่วและหลิงฟาง แต่ถูกเส้นแส้ปัดขวางทางไว้ “พวกคุณระวังตัวด้วย”

เธอตะโกนเสียงดัง ก้าวเท้าแล้วหมุนตัวกลางอากาศ ใช้พลังอันแข็งแกร่งฟันแส้ปัดขนจามรีตรงหน้า

แค่เพียงไม่กี่วินาที สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้ว

อาวุธเวทสิบกว่าอย่างพุ่งเข้าหาฉู่ลั่ว เหลือระยะห่างเพียงสิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น

รอบตัวฉู่ลั่วทั้งบนล่างซ้ายขวา ถูกอาวุธเวทล้อมรอบจนไม่มีทางหนี ไม่มีที่ให้หลบ

“ปรมาจารย์ฉู่!”

จิ่งอีตาเบิกกว้าง ตะโกนออกมา

หลิงฟางอยู่ใกล้ฉู่ลั่วมาก แต่ถูกเชือกอาคมหลายเส้นมัดมือเท้าจนขยับตัวไม่ได้

“สำเร็จแล้ว!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา

แม้แต่ผู้ชมในถ่ายทอดสดก็คิดว่าครั้งนี้ฉู่ลั่วต้องตายแน่นอน

[เฮ้อ ไม่ว่าจะเก่งกาจแค่ไหนก็ต้านทานคนจำนวนมากไม่ไหวสินะ!]

[ถ้าฉู่ลั่วไม่ถูกผนึกพลังวิญญาณไว้ บางทีอาจจะมีโอกาสสู้ได้ แต่ตอนนี้…เหอะ ๆ!]

[จิ่งอีเก่งจังเลย!]

[รีบมาส่งเทพธิดาน้อยของพวกคุณกลับสวรรค์…เอ๊ะ ไม่ใช่สิ รีบมาส่งเทพธิดาน้อยของพวกคุณลงนรก คนทรยศสมควรตกนรก]

เพียงชั่วพริบตา หลิงฟางก็รู้สึกว่าดาบในมือของเขาถูกแย่งไป

ส่วนฉู่ลั่วร้องเบา ๆ ว่า “เสวี่ยหลวน!”

ร่มเลือดที่อยู่ในมือของจิ่งอี จู่ ๆ ก็หลุดออกจากมือเธอ พุ่งตรงไปหาฉู่ลั่ว

ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ฉู่ลั่วมือหนึ่งก็ถือดาบคม อีกมือชูร่มเลือด รอบ ๆ ตัวเธอเต็มไปด้วยอาวุธเวทที่ร่วงหล่นลงพื้น

อาวุธเวททุกชิ้นถูกฟันขาดเป็นสองท่อน

บนเวทีเงียบสงัด

ในถ่ายทอดสดก็เงียบลงเช่นกัน

จิ่งอีและหลิงฟางดึงสติมาได้เร็วที่สุด พวกเขาวิ่งไปหาฉู่ลั่ว แต่ทั้งสองก็ไม่กล้าเข้าใกล้ฉู่ลั่วมากเกินไป ได้แต่สื่อสารกันด้วยสายตา

หลิงฟาง ‘ทำไมดาบของฉันถึงได้เก่งกาจขนาดนั้นตอนมันอยู่ในมือของลูกพี่ล่ะ? ไม่ใช่ว่าพลังวิญญาณของลูกพี่ถูกปิดผนึกแล้วหรือ’

จิ่งอี ‘ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!’

แต่ที่เธอสงสัยมากกว่านั้นคือ ความรู้สึกที่ร่มเลือดหลุดออกจากมือเมื่อครู่ ราวกับมันถูกเรียกใช้อย่างชัดเจน

“พลังวิญญาณของคุณไม่ได้ถูกปิดผนึกไปเหรอ?”

จู่ ๆ มีคนถามขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น? ฝ่ายจัดการแข่งขันเป็นอะไรไป? พลังวิญญาณของฉู่ลั่วไม่ได้ถูกปิดผนึกหรอกหรือ?”

คำถามนี้ทำลายความเงียบทั้งหมดลงทันที

เหมือนหยดน้ำตกลงในกระทะน้ำมันที่กำลังเดือด ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังซู่ซ่าขึ้นมา

“อ๊ากกก! อาวุธศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูลของฉัน! ฉันขโมยมันออกมาจากบ้าน พ่อแม่ฉันต้องฆ่าฉันแน่ ๆ”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องนั้น ฉู่ลั่วค่อย ๆ ยกดาบขึ้น

ความวุ่นวายหยุดลงอีกครั้ง

ปลายดาบชี้ไปข้างหน้า “จะมาอีกไหม?”