เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1855 คนเลวที่สุดในสามภพ

บทที่ 1855 คนเลวที่สุดในสามภพ

คำพูดนี้ทำให้หลายคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

มีคนที่กำอาวุธเวทมือสั่นเล็กน้อย

พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นพลังวิญญาณจากฉู่ลั่วเลย แต่กลับรู้สึกถึงความหวาดกลัวและสั่นสะท้านไปถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณ

ไม่มีใครพูดอะไรฉู่ลั่ว เก็บดาบ แล้วโยนดาบและร่มกลับไป “งั้นก็แข่งขันต่อไปเถอะ”

บางคนค่อย ๆ ขยับเท้าออกไป

บางคนเขย่งปลายเท้าหมุนตัว ระวังไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่ก้าวเดียว

และทุกคนจากไปอย่างเงียบ ๆ

ความตึงเครียดเมื่อครู่ที่ทุกคนรุมเข้าโจมตีมาเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

จนกระทั่งบนเวทีเหลือแค่พวกเขาสามคน

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “พวกเธอก็ไปแข่งขันต่อเถอะ! ฉันมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย”

หลิงฟาง “แต่ลูกพี่ ถ้าคุณอยู่คนเดียว…”

แต่พอนึกถึงพลังการต่อสู้ของฉู่ลั่วเมื่อครู่ เขาก็หุบปากเงียบ

จิ่งอีกำร่มเลือดแน่น เธออยากจะพูดอะไรแต่ก็คิดหาคำพูดไม่ออก

ฉู่ลั่วเอ่ย “พวกเธอไปก่อนเถอะ ถ้าพวกเธอชนะ พวกเราถึงจะสามารถเข้ามณฑลหนานได้อย่างราบรื่นไม่ใช่หรือ?”

จิ่งอีจึงได้แต่ลากหลิงฟางออกไป

เมื่อเดินห่างออกไปแล้ว หลิงฟางก็หันกลับมามองฉู่ลั่วที่กำลังเงยหน้ามองต้นไม้เซียนหลางกาน

“ในการแข่งขันครั้งนี้ คงมีแต่หัวหน้าทีมที่สุดยอดคนนี้เท่านั้นที่กล้าแยกตัวออกจากสมาชิกในทีมของตัวเอง!”

จิ่งอีก็หันกลับมามองเช่นกัน “ไม่รู้ว่าปรมาจารย์ฉู่กับต้นไม้เซียนจะสามารถเจรจากันได้สำเร็จหรือเปล่านะ?”

ใต้ต้นไม้เซียน ฉู่ลั่วสะกิดปลายเท้า แล้วลงไปยืนบนต้นไม้ทันที

เมื่อเทียบกับยี่สิบกว่าปีก่อนที่มีเพียงยอดสีเขียวโผล่ขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนี้ต้นไม้เซียนมีกิ่งก้านสาขาแผ่ขยายเขียวขจี

เธอเคาะเท้าลงบนต้นไม้เบา ๆ “ออกมา”

ต้นไม้เซียนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มีเพียงกิ่งไม้ที่สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง

ฉู่ลั่วเอ่ยปากอย่างเย็นชา “เธอไม่ได้อยากแก้แค้นให้เจ้านายของเธอเหรอ? ถ้าไม่ออกมา แล้วจะแก้แค้นได้ยังไง?”

พูดจบหลางกานก็โผล่ออกมาทันที เขายืนอยู่ห่างจากฉู่ลั่วหนึ่งก้าว จ้องมองเธออย่างดุร้าย

“เธอฆ่าเจ้านายของฉัน”

“เธอคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าเธอหรือ?”

“ฉันจะแก้แค้นให้นายของฉัน!”

“ฉัน…”

คำพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเพียงฉู่ลั่วที่เมื่อครู่ยังอยู่ห่างออกไปหนึ่งก้าว เคลื่อนย้ายชั่วพริบตามาอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนจะวางมือเบา ๆ บนไหล่ของเขา

หลางกาน “…เธอกำลังทำอะไร?”

ห้านาทีต่อมา

รอบ ๆ ต้นไม้เซียนมีหมอกหนาลอยขึ้นมา ปิดกั้นทุกสายตาและเสียงรอบข้าง

และภายในต้นไม้เซียน…

มีเสียงตบดังไม่ขาดสาย

และมีเสียงร้องไห้โฮดังก้องไปทั่วค่ายกล

“เธอกล้าตีฉัน ฉันจะต้องฆ่าเธอให้ได้!”

แต่สิ่งที่ตอบกลับเขา คือฝ่ามือที่ตบลงบนก้นหนักกว่าเดิม

หลางกาน “เธอมีสิทธิ์อะไรมาตีฉัน เธอเป็นใคร เธอมีคุณสมบัติอะไรมาตีฉัน แม้แต่เจ้านายของฉันยังไม่เคยตีฉันเลย”

ครั้งนี้เป็นการตีที่หนักกว่าเดิม

“ฮือ ๆ ๆ เธอฆ่าเจ้านายของฉัน หลอกฉัน ตีฉัน…เธอเป็นคนไม่ดี เธอเป็นคนเลวที่สุดในสามภพ…”

ฉู่ลั่วลงมือหนักขึ้น

การตบทำให้ต้นหลางกาน กิ่งก้านและใบไม้ทั้งหมดสั่นสะเทือน เสียงใบไม้ไหวดังซู่ซ่า ผสมกับเสียงร้องไห้

หลางกานร้องไห้ต่อไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งมีใบไม้ร่วงหล่นจากกิ่งก้านลงมา ฉู่ลั่วจึงหยุดมือ

แต่หลางกานยังคงซบอยู่บนขาของฉู่ลั่ว ทั้งสะอื้นและร้องไห้อย่างปวดร้าว “พอเจ้านายไม่อยู่แล้ว พวกเขาก็รังแกฉัน”

“ทำไมเจ้านายถึงทิ้งฉันไป ปล่อยให้ฉันถูกคนไม่ดีรังแก!”

“เจ้านายกลายเป็นวิญญาณร้ายมาฆ่าฉู่ลั่วหรือเปล่า?”

“ฮือ ๆ ๆ แม้แต่วิญญาณร้ายเจ้านายก็เป็นไม่ได้ด้วยซ้ำ”

พอร้องไห้มาถึงตรงนี้ หลางกานก็ยิ่งร้องไห้อย่างเศร้าโศกมากขึ้น ใบไม้ยิ่งร่วงหล่นลงมาทีละใบ

ฉู่ลั่วนั่งอยู่บนกิ่งไม้ รอจนกระทั่งหลางกานร้องไห้จากเสียงดังเป็นเสียงเบา จากเสียงเบาเป็นสะอื้น จากสะอื้นเป็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นทีละหยด

“ร้องไห้เสร็จแล้วหรือยัง?”

หลางกานสะอื้น

“ถ้าร้องไห้เสร็จแล้ว ก็นั่งให้เรียบร้อยสิ”

หลางกานยังไม่ขยับ ร่ำไห้น้ำตาไหลพราก

ฉู่ลั่วเอามือตบเบา ๆ ที่ก้นของเขา ทันใดนั้นเขาก็ร้องโอ๊ยแล้วลุกขึ้นยืน