เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1878 หาที่พัก

บทที่ 1878 หาที่พัก

“ฉันบอกแล้วว่ารถแท็กซี่คันนั้นมันไม่ชอบมาพากล! ยังจะมาแชร์ค่ารถอีก แชร์กันอย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้น คุณลองคิดดูสิ ในสถานที่น่ากลัวแบบนี้ การแชร์ค่ารถแบบนี้มันจะปกติได้ยังไง?”

พูดแล้วก็จริง แต่รถพวกนี้ก็ใช้ประโยชน์จากธรรมชาติของมนุษย์ทั้งนั้น

ภายใต้บรรยากาศอันน่าขนลุก ใคร ๆ ก็อยากขึ้นรถที่ดูปกติ

ฉู่ลั่วโบกมือ “ขึ้นรถกันเถอะค่ะ ไปที่รถผี”

“อะไรนะ!”

ทุกคนมองไปที่ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่ว “ยมทูตรับวิญญาณไม่ได้โง่นะคะ พวกเขาไม่มีทางพาคนเป็นไปปรโลกจริง ๆ หรอกค่ะ ตอนขึ้นรถก็แค่บอกจุดหมายปลายทางไป รถก็จะพาพวกเราไปถึงจุดหมายเองค่ะ”

พอพูดจบ เธอก็ขึ้นรถบัสคันหนึ่งเป็นคนแรก “รบกวนไปส่งที่สถานีรถไฟความเร็วสูงด้วยค่ะ”

คนขับฉีกยิ้ม เผยสีหน้าดุร้าย

คนบนรถทั้งหมดมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาดและน่าขนลุก

ฉู่ลั่วเดินไปนั่งบนที่นั่งข้าง ๆ อย่างใจเย็น

แน่นอนว่านี่เป็นเกม ถ้าเป็นความจริง ยมทูตและวิญญาณคงไม่กล้าแยกเขี้ยวขู่เผยสีหน้าดุร้ายใส่เธอ

พอฉู่ลั่วขึ้นมา คนอื่น ๆ ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตามขึ้นมาด้วย

คนที่เลือกนั่งรถบัสมีมาก ส่วนคนที่เลือกไปนั่งแท็กซี่มีน้อย โดยเฉพาะคนที่เลือกนั่งแท็กซี่คนเดียว ไม่มีเลยสักคน

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัว

ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูงตามเส้นทางของตัวเอง

ระหว่างทาง บางครั้งคนขับก็แสดงสีหน้าดุร้าย บางครั้งผู้โดยสารก็แสดงสีหน้าน่ากลัวชวนขนลุก เพื่อบีบบังคับให้คนเป็นเหล่านี้ลงจากรถไป

แต่ว่า…

ไม่มีใครลงจากรถเลยสักคน

มีคนกำลังพูดคุยกันเบา ๆ ว่า

“เหมือนว่าเราเลือกถูกแล้วนะ พวกเขาเหมือนไม่อยากไปส่งเราเลย”

“นั่นมันไม่ใช่เรื่องแปลก คนอื่นกำลังทำงานปกติ แต่จู่ ๆ ต้องเปลี่ยนเส้นทางมาส่งเรา ถ้าเป็นคุณ คุณจะยอมไหม? แน่นอนว่าต้องหาทางไล่เราลงจากรถ”

“เฮ้อ! ทุกคนก็เป็นคนทำงานเหมือนกันทั้งนั้น! แต่ช่วยไม่ได้ เพราะฉันไม่ใช่ ฉันเป็นเจ้านาย!”

รถพาพวกเขามาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง เมื่อทุกคนลงจากรถ รถก็ขับออกไปทันที

สถานีรถไฟความเร็วสูงมีขนาดใหญ่โต ไม่มีใครสักคน ทุกอย่างว่างเปล่า

เย่อวิ๋นชูจัดแถวอีกครั้ง “คงจะไม่ง่ายอย่างนี้หรอกนะ!”

มีคนเดินไปดูทางเข้าสถานีรถไฟความเร็วสูง พบว่าประตูทั้งหมดถูกปิดอยู่

“เข้าไม่ได้จริง ๆ ด้วย เกมบอกว่าต้องอยู่ให้ครบสองวันหนึ่งคืน เหมือนว่าเราจะต้องค้างคืนที่นี่แน่ ๆ”

“ถ้าจะค้างคืน ก็ต้องหาที่พักสิ”

“พื้นที่ใหญ่โตขนาดนี้ จะไปพักที่ไหนกันล่ะ!”

“ใกล้สถานีรถไฟความเร็วสูงแบบนี้ จะพักที่ไหนได้อีกล่ะ?”

มีคนชี้ไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟความเร็วสูง

โรงแรมแห่งนี้ดูไม่ใช่โรงแรมระดับห้าดาว ภายนอกดูธรรมดามาก แต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาคือโคมไฟสองดวงที่แขวนอยู่หน้าประตูโรงแรมนั้น!

มันเป็นโคมไฟสีขาว!

ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ แสงสีแดงเข้มเหลือเพียงแสงสีแดงจางตรงขอบฟ้าเท่านั้น

แสงสีแดงนั้นทอดยาวเป็นเส้นขอบฟ้า ชวนให้น่าขนลุก

เย่อวิ๋นชู “พี่ลั่วคะ ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี? จะไปโรงแรมนั้นไหม?”

“ไป!”

เกมกำหนดให้พวกเขาไป ถ้าไม่ไป คงจะอยู่ข้างนอกอย่างไม่สบายใจแน่

ทุกคนเดินตามฉู่ลั่วเข้าไปในโรงแรม บางคนรู้สึกกังวล บางคนรู้สึกตื่นเต้น บางคนก็มองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ ถึงได้พบว่าพนักงานต้อนรับที่ประตูโรงแรม เป็นตุ๊กตาคนที่ทำจากกระดาษสองตัว

ภายใต้แสงของโคมไฟสีขาว ตุ๊กตากระดาษทั้งสองยิ่งดูน่ากลัวมากขึ้น

ไม่รู้ว่าเป็นการจงใจหรือเปล่า แต่ตอนที่พวกเขามาถึงโรงแรม แสงสุดท้ายบนขอบฟ้าก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

โลกจมดิ่งลงสู่ความมืด

ไฟในอาคารทั้งหมดสว่างขึ้นพร้อมกัน

แสงไฟที่สว่างขึ้นราวกับมีใครไปกดสวิตช์บางอย่าง

ชั่วพริบตาเดียว ถนนที่เคยว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

ไม่ใช่…เต็มไปด้วยตุ๊กตากระดาษมากมาย

ทั้งหมดเป็นตุ๊กตากระดาษแบบที่มีขายในร้านขายเครื่องเซ่นไหว้ สวมเสื้อผ้าสีสันสดใส มีสีแดงสดสองจุดใหญ่บนแก้ม มีเพียงดวงตาที่เป็นสีขาวโพลน