เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1879 ตั้งใจจะแยกพวกเรา

บทที่ 1879 ตั้งใจจะแยกพวกเรา

กริ๊ก!

ประตูหมุนของโรงแรมพลันเปิดออก

ในล็อบบี้ของโรงแรมมีตุ๊กตากระดาษเพิ่มขึ้น

บางคนกำลังลากกระเป๋าเดินทาง บางคนจูงมือเด็กเล็ก…

แต่ตอนนี้ตุ๊กตากระดาษทั้งหมดล้วนหันมามองพวกเขา ดวงตาสีขาวที่ว่างเปล่า จ้องมองพวกเขาอย่างเลื่อนลอย

“จะเข้าไปไหมครับ?” มีคนถาม

ฉู่ลั่วผลักประตูเดินเข้าไป

ต่อด้วยคนหนึ่งร้อยคนที่ตามเธอเข้าไปทันที

แต่ใครจะรู้ว่าพอพวกเขาเดินผ่านประตูหมุน พริบตาเดียวก็กลับมาอยู่นอกประตูหมุนอีกครั้ง

“เอ๊ะ! เกิดอะไรขึ้น?”

“แปลกจัง! พวกเราเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้นี้ แต่ทำไมถึงกลับมาที่เดิมอีกล่ะ”

“พวกคุณสังเกตเห็นไหม พวกตุ๊กตากระดาษเข้ามาใกล้มากขึ้นแล้ว”

ทุกคนเพิ่งจะสังเกตสิ่งรอบข้าง พบว่าตุ๊กตากระดาษที่เดิมอยู่ห่างออกไป ตอนนี้กำลังเคลื่อนที่มาทางนี้

เหมือนว่าทุกครั้งที่มีคนเข้าไป ตุ๊กตากระดาษก็จะเข้ามาใกล้มากขึ้นอีกนิด

ตอนนี้ตุ๊กตากระดาษต้อนรับสองตัวที่อยู่ใกล้พวกเขามากที่สุด แทบจะแนบชิดอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

ฉู่ลั่ว “ผีหลอกให้หลงทางค่ะ”

“แต่นี่ไม่ใช่การหลอกให้หลงทางแบบธรรมดา ปกติแล้วการหลอกให้หลงทางจะเกิดในสถานที่และโอกาสที่เฉพาะเจาะจง มักจะเลือกคนเพียงคนเดียว แทบไม่มีการหลอกให้คนจำนวนมากขนาดนี้หลงทางค่ะ”

ดังนั้น เกมก็คือเกม

ในโลกแห่งความเป็นจริง การหลอกให้หลงทางกับคนนับร้อยคนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

พลังหยางของทุกคนสามารถทำลายการหลอกให้หลงทางนี้ได้

“โดยทั่วไปแล้ว วิธีรับมือกับการเจอผีหลอกให้หลงทางนั้นไม่ได้ยากเย็นอะไร เพียงแค่ตะโกนดัง ๆ ว่า ‘ถนนใหญ่มุ่งสู่สวรรค์ ต่างคนต่างไปคนละทาง วันก่อนไม่มีเวร วันนี้ไม่มีแค้น หากกระทบกระทั่ง ขอโปรดอภัยด้วย’ จากนั้นก็หมุนตัวตามเข็มนาฬิกาสามรอบ ทวนเข็มนาฬิกาอีกสี่รอบ แล้วเดินตรงไป ก็เป็นอันเสร็จค่ะ”

ฉู่ลั่วพูดจบแล้ว แต่ไม่มีใครขยับ

หางเจียซิ่นก้าวเท้าจะเดินออกไป แต่ถูกเย่อวิ๋นชูคว้าตัวไว้ “ฉันเป็นคนของพี่ลั่ว ฉันจะไปก่อน”

หางเจียซิ่น “เมื่อกี้คุณเป็นคนแรกที่ออกมา ตอนนี้ก็ควรจะเป็นตาผมบ้างแล้ว!”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกัน เสียงของฝานจื้อก็ดังขึ้น

“ถนนใหญ่มุ่งสู่สวรรค์ ต่างคนต่างไปคนละทาง วันก่อนไม่มีเวร วันนี้ไม่มีแค้น หากกระทบกระทั่ง ขอโปรดอภัยด้วย”

ทั้งสองคนถึงกับพูดไม่ออก มองฝานจื้อหมุนตัวอยู่กับที่ แล้วเดินเข้าโรงแรมไปอย่างสง่าผ่าเผย

ครั้งนี้ตุ๊กตากระดาษไม่มีการเคลื่อนไหว

ภายในโรงแรม ฝานจื้อเอียงคอน้อย ๆ มองพวกเขา พลางยกคิ้วแสดงสีหน้าภาคภูมิใจออกมา

เย่อวิ๋นชูหัวเราะเยาะ กลอกตาใส่

หางเจียซิ่นแค่นเสียงเย็น “ก็แค่อาศัยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิงแล้วไม่ใช่หรือ?”

หลังจากนั้น กคนก็หมุนตามลำดับ แล้วเดินเข้าไปในโรงแรม

ตุ๊กตากระดาษไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก

ฉู่ลั่วพูดไปด้วยขณะมองสำรวจรอบ ๆ อย่างเย็นชา “เกมนี้ตั้งค่าไว้ว่า ถ้าตุ๊กตากระดาษเข้ามาใกล้มาก ๆ อาจจะอันตรายถึงชีวิต”

เกมนี้อ้างอิงจากลัทธิเต๋าในโลกความเป็นจริง แต่เพิ่มความน่ากลัวและระทึกขวัญเข้าไปมากกว่า

ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องรถผี

คราวนี้เป็นเรื่องผีหลอกให้หลงทาง

ระทึกขวัญ เลือดสาด น่าสยดสยอง

เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ บนเคาน์เตอร์ก็มีคีย์การ์ดวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบจำนวนหนึ่งร้อยเอ็ดใบ คีย์การ์ดทุกใบมีชื่อของตัวเอง

“แยกกันอยู่เหรอ!” ฝานจื้อหยิบคีย์การ์ดของตัวเองขึ้นมา เขาคว้าแขนหางเจียซิ่นที่อยู่ข้าง ๆ แล้วดึงคนเข้ามาใกล้ “ขอโทษนะ แต่นี่คือคนรักของฉัน เราพักห้องเดียวกัน”

ตุ๊กตากระดาษไม่ขยับเขยื้อน

คีย์การ์ดก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

“เหมือนว่าพวกเขาตั้งใจจะแยกพวกเราออกจากกันนะ”

“แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดี? ถ้าแต่ละคนอยู่คนละห้อง จะไม่เปิดโอกาสให้ผีเข้ามาทำอันตรายเหรอ?”

ฉู่ลั่วพูดขึ้นว่า “สิ่งที่ทำให้ผีน่ากลัวก็คือการไม่มีตัวตน มันสามารถทำร้ายคุณได้ แต่คุณไม่สามารถทำร้ายมันได้”

เย่อวิ๋นชูเข้าใจประเด็นนี้ดี “พี่ลั่วพูดถูก ถ้าผีมีรูปร่าง ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้ว”

“แต่ตอนนี้ผีไม่มีรูปร่างนี่! แล้วการตั้งค่าของเกมนี้ก็คงไม่ให้ผีมีรูปร่างด้วย!”