เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1882 ออกมาเพื่อออกไป

บทที่ 1882 ออกมาเพื่อออกไป

โทรทัศน์กลับมาเป็นปกติ

หลัวฮวนทำหน้าเศร้าสร้อย “ปรมาจารย์ฉู่ เมื่อกี้พวกเขาไม่กล้าออกมาแล้วจริง ๆ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ ราวกับว่าอีกวินาทีเดียวก็จะร้องไห้ออกมา

ตอนนั้นเอง ใต้เตียงก็มีเสียงเล็บขูดดังครืน ๆ

หลัวฮวนยิ่งรู้สึกน้อยใจ น้ำตาเกือบจะไหลออกมาแล้ว เธอกระทืบเท้าอย่างร้อนรน “เมื่อกี้ฉันตีจนพวกเขากลัวไปหมดแล้วจริง ๆ นะคะ!”

เธอกลัวว่าฉู่ลั่วจะไม่เชื่อ จึงเดินเข้าไปแล้วเลิกผ้าปูเตียง เผยให้เห็นผีผู้ชายที่หัวเกือบจะหลุดออกจากบ่า

หลัวฮวนทิ้งตัวลงนอนคว่ำ มองหน้าผีผู้ชาย พลางพูดกับฉู่ลั่วว่า “เมื่อกี้ฉันตีเขาแรง ๆ แบบนี้ เขากลัวจริง ๆ นะคะ แถมขอร้องฉันด้วย…”

ฮือ ฮือ!

ปรมาจารย์ฉู่คงจะคิดว่าเธอไร้ประโยชน์แน่เลย!

ผีพวกนี้เจ้าเล่ห์จริง ๆ

ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ตอนปรมาจารย์ฉู่ไม่อยู่ พวกมันแต่ละตนต่างถูกเธอทุบตีจนไม่กล้าขยับ แต่พอปรมาจารย์ฉู่มา พวกมันก็พากันมาแย่งซีน

เกมนี้ตั้งค่าไว้แย่มากเลยนะ!

แกล้งเธอชัด ๆ เลย!

ฉู่ลั่วมองมือผีที่กำลังสั่นเทาอยู่ตรงช่องแอร์ รวมถึงพลังหยินที่แอบไหลออกมาจากหลังจอ และผีผู้ชายที่อ้าปากอยู่ใต้เตียง เหมือนอยากจะพูดแต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักคำ…

ถ้าเธอไม่ได้มองผิด ผีทั้งสามตัวนี้น่าจะพยายามคลานออกมาเพื่อออกไปจากห้องนี้

ฉู่ลั่ว “ฉันเชื่อคุณ”

“ถ้าคุณอยากพักผ่อน สามารถเปิดประตูให้พวกเขาออกไปได้”

ฉู่ลั่วเดินออกไป ทั้งยังคงมีน้ำใจไม่ปิดประตูให้

[อื้ม ผมเห็นแล้ว! สายตาวิงวอนของผีผู้ชายตนนั้น]

[ฮวนฮวน เธอปล่อยให้เขาพูดสิ! อย่างน้อยก็ให้โอกาสเขาได้อธิบาย มาถึงก็ลงมือแบบนี้ ไม่รอบคอบเอาเสียเลย!]

[ไม่คิดว่าหลัวฮวนจะดุดันขนาดนี้!]

[ฉันกลัวผีมากจริง ๆ นะ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าถ้าลงมือ ฉันก็ทำได้]

[เกมนี้สนุกกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลย!]

[จริง ๆ แล้ว แค่สามารถสัมผัสได้ ผีก็ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก]

ฉู่ลั่วไปยังห้องอื่น ๆ ต่อ ทุกคนมีวิธีรับมือกับผีที่แตกต่างกัน แต่โดยรวมแล้วทุกคนสามารถรับมือได้ กระทั่งผีบางตนยังวิ่งออกจากห้อง และถูกคนที่ลาดตระเวนอยู่ตรงทางเดินจับตัว

ฉินเหว่ยเดินมาหาฉู่ลั่วอย่างรวดเร็วและรายงานสถานการณ์

“ทุกอย่างปกติดีครับ ผีในโรงแรมนี้ไม่ได้มีพลังหยินสูงนัก แค่หน้าตาน่ากลัวไปหน่อยเท่านั้นเอง”

“คืนนี้น่าจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัยครับ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

“โรงแรมไม่ใช่จุดสำคัญ สำคัญคือสถานีรถไฟความเร็วสูงพรุ่งนี้ค่ะ”

ฉินเหว่ยก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน “ผมก็คิดว่าเป็นสถานีรถไฟความเร็วสูงในวันพรุ่งนี้…แน่นอนว่าคงจะไม่ง่ายเหมือนคืนนี้หรอกครับ”

ก่อนหน้านี้รถผีทำให้ทุกคนสัมผัสกับบรรยากาศน่าสะพรึงกลัว โรงแรมยิ่งเพิ่มความน่ากลัวให้รุนแรงขึ้น และเหล่าผีต่างก็ก้าวร้าว

ตามการตั้งค่าของเกม สถานีรถไฟความเร็วสูงพรุ่งนี้คง…

“พรุ่งนี้ตอนออกเดินทาง ให้พวกเขาพกอาวุธติดมือไปด้วยนะคะ”

ฉินเหว่ยพยักหน้า “เดี๋ยวผมจะบอกทุกคนครับ”

หลังจากรายงานเสร็จ ฉินเหว่ยก็จากไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่ลั่วตรวจดูห้องที่เหลือทั้งหมดแล้วเดินกลับไปที่ห้อง เธอพลางเด็นพลางพูดไปว่า “ผีก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ยิ่งคุณกลัว พลังของมันก็ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งคุณแข็งแกร่ง มันก็ยิ่งอ่อนแอ ถ้ามีพลังที่มากพอ ก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”

“ความกลัวที่เกิดขึ้น เป็นเพราะมีอาวุธที่ใช้ได้น้อยเกินไป”

เธอกลับเข้าห้อง ไม่สนใจเสียงจากภายนอกอีก

[ความจริงฉันรู้สึกว่าสถานการณ์ทางฝั่งฉู่ลั่ว แตกต่างจากไลฟ์คนอื่นนะ]

[ผู้บำเพ็ญหลายคนตกรอบไปแล้ว]

[ไลฟ์ช่องอื่นน่ากลัวมาก ผีที่ฆ่าแบบประชิดตัว ผีที่จับขา เงาประหลาดในกระจก… ทั้งหมดน่ากลัวมากจริงๆ แต่ทางฝั่งของฉู่ลั่ว แม้จะเป็นสถานการณ์เดียวกัน แต่…ดูยังไงก็ไม่น่ากลัวเลย]

[ไลฟ์อื่นผู้บำเพ็ญพากันวิ่งจนขาขาด! ช่วยคนนี้ที ช่วยคนนั้นที ปกป้องคนนี้ได้ แต่ปกป้องคนนั้นไม่ได้ ส่วนฝั่งฉู่ลั่ว เธอกลับสามารถนอนหลับพักผ่อนได้อย่างสบาย ๆ ด้วยซ้ำ]

[ให้ฉันไปบ้างสิ! ให้ฉันไปเถอะ! ให้ฉันไป!]