เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1883 ผ่านไปไม่ได้แน่

บทที่ 1883 ผ่านไปไม่ได้แน่

คืนนั้นในไลฟ์ต่าง ๆ ล้วนเต็มไปด้วยความน่าสยดสยองและเหตุการณ์สยองขวัญ มีเพียงไลฟ์ของฉู่ลั่วเท่านั้นที่เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนของผี

ซีไป๋มองดูฉู่ลั่วที่นอนหลับอยู่บนเตียง มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย กำหมัดแน่นแล้วติดต่อไปทางผู้ออกแบบเกมโดยตรง “ทางฝั่งฉู่ลั่วให้เพิ่มความยากขึ้น เพิ่มความยากขึ้นอีก ฉันไม่ได้บอกแล้วเหรอ?”

ผู้ออกแบบเกม “คุณซี เราเพิ่มความยากขึ้นแล้วครับ จำนวนผีในโรงแรมไม่เคยมีมากขนาดนี้มาก่อน คราวนี้เราจัดให้มีผีสี่ถึงห้าตัวในแต่ละห้องเลยครับ”

“พรุ่งนี้ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง ฉันไม่อยากให้มีปัญหาเกิดขึ้น”

ผู้ออกแบบเกมลังเลก่อนพูดว่า “แต่ว่า…ตอนนี้ผู้ชมทุกคนเห็นแล้วว่าทางเราตั้งใจเล่นงานฉู่ลั่ว ถ้าพรุ่งนี้เพิ่มความยากขึ้นไปอีก…”

ซีไป๋แค่นหัวเราะ “ทำไม่ได้เหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนให้คนที่ทำได้มาทำแทนสิ”

……

คืนนั้น เสียงกรีดร้องในโรงแรมไม่เคยหยุดลง

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งหนึ่งร้อยคนมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงที่ล็อบบี้ของโรงแรม

บางคนถึงกับถืออาวุธไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหาร

หลังจากฉินเหว่ยจัดแถวเสร็จ เขาก็พูดกับทุกคนว่า “พอไปถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง คงไม่ง่ายเหมือนเมื่อคืน คราวนี้ทุกคนต้องถืออาวุธให้ดี ใครแข็งแรงก็ถือเพิ่มอีกหน่อย”

“อาจจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด พอเข้าไปแล้วเราก็ยังไม่รู้ว่าจะเจอสถานการณ์แบบไหน ทำเหมือนเมื่อวานนี้ แบ่งเป็นกลุ่มละสิบคน”

หลังจากปฏิบัติการ ‘ปราบผี’ เมื่อคืน ทุกคนต่างรู้สึกฮึกเหิม และไม่กลัวสิ่งที่ไม่รู้เหมือนแต่ก่อนแล้ว!

ฉินเหว่ยจัดแถวเสร็จแล้วก็ให้ฉู่ลั่ววาดอักขระลงบนอาวุธของเขา จากนั้นทั้งหนึ่งร้อยคนก็เดินออกไปอย่างยิ่งใหญ่

แม้จะเป็นยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์ก็สาดส่องไปทั่วแล้ว

แต่แสงสีทองนั้นกลับทำให้ทั้งเมืองดูมีสีสันที่ไหลเวียน แม้แต่ตุ๊กตากระดาษก็ยังมีแสงสว่างจาง ๆ ออกมา

สีสันแบบนี้ทำให้เมืองที่ไร้ผู้คนดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

กระทั่งฉินเหว่ยที่เดินออกมาเป็นคนแรก ก็ยังอดระแวดระวังพลางมองไปรอบ ๆ ไม่ได้

คนหนึ่งร้อยคนค่อย ๆ เดินไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

เมื่อพวกเขามาถึงสถานีรถไฟ ตุ๊กตากระดาษรอบ ๆ ก็หายไป

ประตูสถานีรถไฟความเร็วสูงเปิดอยู่ก่อนแล้ว

“ฉิบหาย!”

คนที่เดินอยู่ด้านหน้าเห็นภาพด้านในก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ภายในสถานีรถไฟความเร็วสูง มีผีมากมาย

ผู้โดยสารเป็นผี

พนักงานต้อนรับก็เป็นผี

เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าออกก็เป็นผี

เจ้าของร้านค้าทั้งหมดก็เป็นผี

ผี ผี ผี ทั้งหมดเป็นผี

ราวกับว่าผีทั้งโลกมารวมตัวกันที่สถานีรถไฟความเร็วสูงแห่งนี้

และแต่ละตัวก็ดูน่ากลัวมาก

หัวเอียงไปข้างหนึ่ง ไส้ไหลออกมาอยู่ข้างนอก ลูกตาห้อยอยู่บนใบหน้า…

“ผีเยอะเกินไปไหมเนี่ย!”

“ดูเหมือนจะแตกต่างจากผีเมื่อคืนนะ!”

ไม่เพียงแต่จะมีเยอะ แต่ยังน่ากลัวมากอีกด้วย

ทุกคนต่างกำอาวุธในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

ฉินเหว่ยสูดหายใจลึก ๆ เขาเดินไปหาฉู่ลั่วและอดพูดไม่ได้ว่า “ปรมาจารย์ฉู่ ดูเหมือนครั้งนี้พวกเราจะผ่านไปไม่ได้ง่าย ๆ แล้ว! เดี๋ยวผมจะไปดูก่อนนะครับ”

เขากำไม้กอล์ฟในมือ สายตามุ่งมั่น

“ฉันก็จะไปด้วยค่ะ”

“ผมก็จะไปเหมือนกัน ผมจะไปสำรวจว่าผีพวกนี้เป็นยังไง”

มีหลายคนขออาสาออกไป

[ผีพวกนี้มีเป็นหมื่นไหมเนี่ย! เยอะมาก อยู่กันแน่นไปหมด!]

[ฉันว่าพวกเขาคงผ่านไปไม่ได้แน่]

[ผีของฉู่ลั่วเยอะเกินไป! คงผ่านไปไม่ได้แน่ ๆ]

[ผมก็คิดว่าผ่านไปไม่ได้เหมือนกัน]

[จบสิ้นแล้ว ฉู่ลั่วจะแพ้แล้ว]

[โอ๊ย! มาถึงจุดนี้แล้ว ยังจะแพ้อีก น่าเสียดายจริง ๆ …]

[หรงอีกรุ๊ปจงใจเล่นงานฉู่ลั่วชัด ๆ ! ดูพวกผู้เข้าแข่งขันคนอื่นสิ ไม่ว่าจะเป็นจำนวนคนหรือจำนวนผี ก็ไม่มีใครเยอะเท่ากับฉู่ลั่วแล้ว ถูกเล่นงานแบบเนียน ๆ เลย]

บนอินเทอร์เน็ตมีเสียงแสดงความเสียใจมากมาย

ในเกม สีหน้าของผู้เข้าแข่งขันต่างก็ดูไม่สู้ดีนัก พวกเขารู้ดีว่าผีพวกนี้คงไม่เหมือนกับผีที่โรงแรมเมื่อคืนแน่นอน และต้องยากต่อการรับมือ

ไม่เพียงรับมือยาก แต่จำนวนก็ยังเยอะอีกด้วย

พวกเขา…

คราวนี้คงไม่สามารถผ่านด่านได้แล้ว