เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1884 ยังมีอีกไหม

บทที่ 1884 ยังมีอีกไหม

ฉินเหว่ยหายใจเข้าลึก ๆ นำกลุ่มคนที่เขาเลือกไว้เดินเข้าไปข้างใน แต่กลับถูกแขนที่ยื่นออกมาขวางทางก่อน

ฉินเหว่ย “…”

เขามองไปที่ฉู่ลั่วด้วยความสงสัย

ฉู่ลั่ว “รอบรองชนะเลิศครั้งนี้ ใจความสำคัญคือให้ผู้บำเพ็ญช่วยเหลือคนธรรมดา”

ดาบชิงเจวี๋ยปรากฏขึ้นทันที เธอถือมันไว้ “ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันต้องลงแข่งแล้วค่ะ”

เธอเดินอ้อมฉินเหว่ยไปและมุ่งหน้าเข้าสู่สถานีรถไฟความเร็วสูงทันที

“ปรมาจารย์ฉู่จะไปคนเดียวเหรอครับ?”

เย่อวิ๋นชูตื่นเต้นมาก “พี่ลั่วต้องไม่มีปัญหาแน่นอน”

แม้ว่าคนที่รู้จักฉู่ลั่วจะพยักหน้าอย่างมั่นใจ แต่สายตาของพวกเขายังคงแสดงความกังวลออกมา

ในไลฟ์ยิ่งคึกคักมากขึ้น

[ฉันลืมไปแล้ว ว่าผู้เข้าแข่งขันในเกมนี้คือฉู่ลั่ว]

[เธอยังไม่ยอมลงมือมาตลอด จนฉันลืมไปแล้วว่านี่คือรอบรองชนะเลิศ!]

[ฉู่ลั่วจะทำได้เหรอ? ผีเยอะขนาดนี้? ต่อให้เธอจะเก่ง แต่ก็สู้คนเดียวไม่ไหวแน่ ๆ !]

[ผีกับผู้บำเพ็ญต่างกัน ผู้บำเพ็ญเคยเป็นคนมาก่อน ลงมือไม่หนักหน่วง แต่ผีในเกมนี้ไม่มีเมตตา ฉู่ลั่ว เธออย่าดื้อรั้นอีกเลย]

ฉู่ลั่วถือดาบเดินผ่านประตูอัตโนมัติ เข้าไปยังจุดตรวจ

ทันทีที่เธอเดินเข้าไป ผีทั้งหมดต่างจ้องมองมา

สายตาอันน่าขนลุกของดวงตาผีจับจ้องมาที่ตัวเธอ

ไม่ใช่เพียงสายตาของบรรดาผีในสถานีรถไฟความเร็วสูงที่จับจ้องเธอเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสายตาของผู้ชมในไลฟ์ และสายตาของซีไป๋ด้วย

ผีทุกตัวราวกับได้รับการเรียกร้อง ชั่วพริบตานั้นต่างพุ่งเข้าหาฉู่ลั่วพร้อมกัน

ฉู่ลั่วก้าวเท้าหนึ่งก้าว ร่างทั้งร่างลอยขึ้นกลางอากาศ

ผมสีดำแผ่สยาย ชายกระโปรงจีนสมัยใหม่ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงสีทองของดวงตะวัน เธอใช้ดาบทองสัมฤทธิ์ในมือทำท่าร่ายเวทอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ปากท่องคาถาเบา ๆ

แสงสว่างจ้าพุ่งออกมาจากตัวเธอ ระเบิดออกอย่างสมบูรณ์

ซีไป๋โน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาเย็นชา

ส่วนผู้ชมที่อยู่หน้าจอต่างก็ยกมือขึ้นบังตา รู้สึกราวกับว่าแสงสีขาวนั้นทะลุผ่านหน้าจอมาหา

แสงสีขาวค่อย ๆ จางหายไป

ฉู่ลั่วถือดาบลงมาจากกลางอากาศช้า ๆ

ผีทั้งหมดรอบตัวเธอล้มลงกับพื้น พวกผีที่อยู่ใกล้เธอที่สุดเริ่มกลายเป็นควันสีเขียว

“เก่งมาก!”

“พี่ลั่วเก่งมาก!”

“ปรมาจารย์ฉู่ยังคงทำให้คนอุ่นใจได้เหมือนเดิมเลย”

ผีที่ล้มลงค่อย ๆ คลานขึ้นมาอีกครั้ง ฉู่ลั่วหันหลังให้พวกผี แกว่งดาบอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นพวกผีก็ล้มลงอีกครั้ง

ความง่ายดายนี้ทำให้ทุกคนเบิกตากว้างอีกครั้ง

ฉู่ลั่วพูดด้วยน้ำเสียงปกติ “ไปกันเถอะค่ะ! ผีพวกนี้น่าจะถูกควบคุมด้วยข้อมูล สามารถฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด พวกคุณรีบตามฉันมา ฉันจะนำทางให้!”

คนนับร้อยเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ตามหลังฉู่ลั่วไปทันที

ฉู่ลั่วที่อยู่ข้างหน้าฟันดาบฉับ ๆ อย่างง่ายดายราวกับหั่นผักสับเนื้อ ไม่มีผีตนไหนเข้าใกล้พวกเขาได้เลย

“ผมรู้สึกปลอดภัยมากเลย!”

“อย่างกับมาท่องเที่ยว ไม่ต้องพูดถึงในเกม ฉันก็รู้สึกว่าถ้าในโลกจริงมีผีเยอะขนาดนี้ ฉันก็ไม่กลัวหรอก ขอแค่มีพี่ลั่วอยู่ก็พอ”

“มีพี่ลั่วอยู่จะกลัวอะไรกัน”

นอกเกม ผู้ออกแบบเกมรีบวิ่งเข้าไปในห้องทำงานของซีไป๋ เป็นอย่างที่คาดไว้ เขาถูกซีไป๋ต่อว่า

ผู้ออกแบบเกมทำหน้าเศร้า “ประธานซี ตอนนี้จะทำยังไงดีครับ? จะเพิ่มความยากต่อไหมครับ?”

ซีไป๋มองเขาอย่างเย็นชา

ผู้ออกแบบเกมหุบปาก

บนจอภาพขนาดใหญ่ ฉู่ลั่วพาคนร้อยคนขึ้นรถไฟความเร็วสูง แค่รถไฟออกตัว พวกเขาก็จะผ่านด่านได้สำเร็จ

ตอนนี้ขึ้นอยู่กับประธานซีแล้วว่าจะสร้างด่านอุปสรรคในรถไฟความเร็วสูงอีกไหม!

สายตาของซีไป๋ทอดมองฉู่ลั่ว คนธรรมดาทั้งหมดเข้าไปในรถไฟความเร็วสูงแล้ว

ส่วนเธอยืนถือดาบอยู่บนรถไฟ สายตาสงบนิ่งจ้องมองผีหลากหลายรูปแบบที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

ทันใดนั้น เธอก็เหมือนจะสัมผัสถึงบางอย่าง จึงหันหน้ามามองเล็กน้อย

แถมยังยิ้มเยาะอย่างท้าทาย “ยังมีอีกไหม?”

คนอื่นอาจไม่เข้าใจความหมายของคำนี้ แต่ซีไป๋เข้าใจดี

ยังมีกลอุบายอะไรอีกไหม?

อย่าใช้กลอุบายแบบเด็ก ๆ เลย มันน่าขัน!