เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1899 มั่นใจไหม

บทที่ 1899 มั่นใจไหม

จิ่งอีเหลือบมองฉู่ลั่ว มองเถ้าถ่านของตุ๊กตากระดาษ ก่อนสุดท้ายสายตาของเธอจะตกลงบนกองนักพรตพวกนั้น

เธอถามอย่างระมัดระวัง “ปรมาจารย์ฉู่ตะ พวกเรากำลังรอคนข้างในออกมาใช่ไหม?”

“ฉลาดมาก! ไม่แปลกใจเลยที่เจียเหยียนจะชอบเธอ ถึงขนาดขโมยเสวี่ยหลวนมาให้!”

จิ่งอี “…”

ทันใดนั้นก็มีนักพรตอีกหลายสิบคนวิ่งออกมา เมื่อพวกเขาเห็นกลุ่มนักพรตที่ขอบค่ายกล ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง “ใครกัน!”

“ทุกคนระวังตัวด้วย ตรวจสอบให้ดี อย่าตกหลุมพรางเชียว”

เมื่อนักพรตทั้งหมดเดินออกมา จิ่งอีก็ถามว่า “ปรมาจารย์ฉู่…ให้ฉันไปอีกรอบไหมคะ?”

“อืม ระวังหน่อย ครั้งนี้เก่งกว่าครั้งที่แล้ว”

ดวงตาของจิ่งอีเปล่งประกาย “เก่งกว่า? ยิ่งดีสิคะ!”

แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง กระทั่งมีเสียงร้องโหยหวนดังลั่น

จิ่งอีรีบวิ่งกลับมา “ฉัน…ฉันทำให้คนหนึ่งร้องออกมาค่ะ”

“ไม่เป็นไร ทำเหมือนเดิม โยนพวกเขาทั้งหมดไปไว้ที่ขอบค่ายกล”

จิ่งอีทำตามคำสั่ง

เมื่อเธอกลับมา ก็เห็นฉู่ลั่วโยนตุ๊กตากระดาษออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้จำนวนตุ๊กตากระดาษและพลังวิญญาณบนตัวมันแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนไม่น้อย

ตุ๊กตากระดาษพุ่งตรงเข้าหาค่ายกล ชนจนค่ายกลส่งเสียงดังซ่า ๆ ไม่หยุด

แม้จะมีตุ๊กตากระดาษบางตัวฝ่าเข้าไปได้ แต่เมื่อเข้าใกล้ตัวอาคาร มันก็กลายเป็นเถ้าถ่านอีกครั้ง

จิ่งอี “ค่ายกลสองชั้น!”

ฉู่ลั่ว “มั่นใจไหม? คนที่จะออกมาต่อจากนี้ เก่งกว่าพวกคนเมื่อกี้อีกนะ!”

จิ่งอีกำร่มเลือดแน่น สายตามุ่งมั่น “ค่ะ!”

ก่อนที่นักพรตจะออกมา จิ่งอีก็พุ่งเข้าไปที่ขอบค่ายกลชั้นแรกแล้ว และข้าง ๆ เธอก็มีกลุ่มนักพรตสองกลุ่มกองอยู่

“เธอเป็นใคร? กล้าบุกรุกสถาบันวิจัยอิ๋งเสินเชียวนะ!”

นักพรตรอบนี้แตกต่างจากพวกคนก่อนหน้าทั้งหมด พวกเขาสวมชุดวิจัยสีขาว ผิวหนังที่พ้นเสื้อออกมาเต็มไปด้วยอักขระ

จิ่งอียืนพิงร่มเลือด เท้าข้างหนึ่งเหยียบบนร่างนักพรตคนข้าง ๆ เอียงตัวเล็กน้อย พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “จิ่งอี คนไร้ชื่อเสียง”

“รนหาที่ตาย!”

นักพรตฝั่งตรงข้ามกระโจนเข้ามาพร้อมกัน พร้อมกับกระสุนนับสิบนัดที่ยิงออกมาด้วย

จิ่งอีใช้ร่มเป็นโล่ป้องกันกระสุน

ในตอนนั้น พวกนักพรตก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว อาวุธเวทกำลังจะแทงร่างของเธอ จิ่งอีหลบไปด้านข้าง แล้วชักดาบสั้นออกมาจากด้ามร่มเลือด

ดาบสั้นมีสีแดงสด คมทั้งสองด้าน เพียงแค่ชักออกจากฝัก ก็ทำให้คนที่เมื่อครู่รุกไล่เธอต้องถอยหลังไปหลายก้าวอย่างรวดเร็ว

ไกลออกไป ฉู่ลั่วยืนอยู่บนต้นไม้ มองจิ่งอีที่แม้จะพยายามต่อสู้กับนักพรตเหล่านี้อย่างยากลำบาก แต่ก็ยังรับมือไหว สายตาของเธอจับจ้องไปทางสถาบันวิจัย

ตรงนั้นมีแสงสว่างริบหรี่ ค่ายกลเปิดปิดเป็นพัก ๆ

ฉู่ลั่วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เท้าของเธอเพิ่งสัมผัสพื้นเบา ๆ ก็พุ่งไปทางค่ายกลเหมือนสายฟ้าแลบ

“มีคนเข้าไปแล้ว!”

นักพรตคนหนึ่งตะโกน

ทันทีที่ฉู่ลั่วลงสู่พื้น มือทั้งสองของเธอประสานอินทันที ดาบชิงเจวี๋ยปรากฏขึ้น ลอยอยู่กลางอากาศ สร้างค่ายกลล้อมรอบสถาบันวิจัยทั้งหมด

ค่ายกลเพิ่งจะสร้างเสร็จ นักพรตด้านนอกก็คิดจะพุ่งเข้ามา แต่ชนเข้ากับค่ายกล

ทั้งอาวุธเวท ทั้งยันต์ ทั้งหมดถูกโจมตีใส่ค่ายกล แต่ก็ไม่สามารถทำลายค่ายกลได้แม้แต่น้อย

ฉู่ลั่วมือหนึ่งถือดาบ มองนักพรตด้านนอก แล้วหันไปมองจิ่งอี

“ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

จิ่งอีอยากจะเข้าไป แต่เมื่อเห็นค่ายกลที่ถูกวางแล้ว เธอจึงได้แต่พยักหน้าและกล่าวว่า “ปรมาจารย์ไปทำธุระของคุณเถอะค่ะ ที่นี่ฉันจัดการได้”

ฉู่ลั่วจึงเดินเข้าไปในสถาบันวิจัยทันที

ค่ายกลนี้สามารถป้องกันไม่ให้คนภายนอกเข้ามาได้ และแน่นอนว่าก็กักคนภายในไม่ให้ออกไปได้เช่นกัน

มองจากภายนอก สถาบันวิจัยนี้มืดสนิท

แต่พอเข้าไปในค่ายกลแล้ว กลับพบว่าสถาบันวิจัยตรงหน้าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ภายในห้องโถงไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงภาพวาดไม่กี่ภาพแขวนอยู่บนผนัง

มีภาพสามมหาเทพซานชิงและภาพของเทพบรรพกาลบางองค์

ทันใดนั้น จอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้าก็สว่างขึ้นพร้อมกับเสียงกลไก

“ยินดีต้อนรับสู่สถาบันวิจัยอิ๋งเสิน สถาบันวิจัยอิ๋งเสินยินดีให้บริการคุณอย่างเต็มที่”

“สถาบันวิจัยอิ๋งเสิน จะนำพามนุษยชาติทั้งหมดไปสู่เส้นทางแห่งเทพ”

“รอคอยวันที่มนุษย์ทุกคนจะกลายเป็นเทพ”