เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1912 ถลกหนัง
บทที่ 1912 ถลกหนัง
“พวกคุณบอกว่าจับวิญญาณร้ายที่ฆ่าคนได้แล้ว แต่ใครจะพิสูจน์ได้! อย่างน้อยก็ควรจะนำร่างของมันมาให้พวกเราดูสิ!”
“ใช่แล้ว!”
“มณฑลหนานมีวิญญาณร้ายมากมายขนาดนี้ สุดท้ายก็เป็นเพราะองค์กรสาขามณฑลหนานของพวกคุณไร้ความสามารถ ถึงกับปล่อยให้วิญญาณร้ายออกมาอาละวาดได้!”
เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา สีหน้าของเจ้าหน้าที่องค์กรก็เปลี่ยนไป พวกเขาต่างจ้องมองไปยังผู้บำเพ็ญคนนั้นด้วยสายตาดุร้าย
“ยังจะพูดอีกว่าไม่ให้บูชาเทพ ไม่ให้นำเทพเข้ามา…เหอะ! แล้วถ้านำเทพเข้ามาจริง ๆ จะเป็นไรไป!”
หมี่สวิ้นกำลังจะหันหลังเดินจากไป แต่พอได้ยินคำพูดนี้ เขาก็หันกลับมาทันที มองผู้เข้าแข่งขันที่พูด “พวกคุณนำรูปเคารพเข้ามาด้วยเหรอ?”
ไม่รอคำตอบ เขารีบกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วสั่งการ “ตรวจสอบอย่างละเอียด ตรวจค้นทุกคน”
“ครับ!”
ระหว่างเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบ หนงฉวนก็พูดขึ้นมาว่า “แล้วคนที่ชื่อหมิงจื่อผูล่ะ?”
ทุกคนมองไป แต่ไม่เห็นเงาหมิงจื่อผูเลย
ผมสีรุ้งของหมิงจื่อผูโดดเด่นสะดุดตามาก ไม่เพียงแต่หนงฉานจะจำได้ แม้แต่หมี่สวิ้นก็ยังจำได้แม่น “ไปดูที่ห้องของหมิงจื่อผู”
ไม่นานคนที่ไปตรวจสอบก็วิ่งกลับมาด้วยใบหน้าซีดขาว “หมิงจื่อผูตายแล้วครับ ผิวหนังบนหลังของเขาถูกลอกออกด้วย”
สีหน้าของหมี่สวิ้นเปลี่ยนไปทันที เขารีบก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องของหมิงจื่อผู
ทุกคนตามไป
ฉู่ลั่วเดินตามอยู่ข้างหลัง แม้ยังไม่ทันเข้าใกล้ห้องของหมิงจื่อผู ก็ได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง
“ตายจริงๆ!”
“ผิวหนังบนหลังถูกถลกออกมาทั้งแผ่น”
“เป็นวิญญาณร้ายอีกแล้ว!”
“ไม่ใช่บอกว่าอยู่ในโรงแรมแล้วจะไม่เป็นไรเหรอ? เมื่อคืนหมิงจื่อผูก็ไม่ได้ออกไปไหนนี่”
“หรือว่าวิญญาณร้ายสามารถเข้ามาในโรงแรมได้?”
“พวกเขาบอกว่าเป็นวิญญาณร้าย แต่มันจะเป็นวิญญาณร้ายจริง ๆ เหรอ? บางทีอาจจะเป็นพวกเขาที่ฆ่าคนก็ได้”
เสียงกระซิบสนทนาดังต่อเนื่องขึ้นเรื่อย ๆ
หมี่สวิ้นเดินออกมา “มีอะไรอยู่บนหลังของเขา?”
ทุกคนเงียบ
ฉู่ลั่ว “รูปเทพ!”
หมี่สวิ้นมองเธอ
เจ้าหน้าที่องค์กรทุกคนก็หันไปมองฉู่ลั่วเช่นกัน
ฉู่ลั่วเล่าเรื่องของหมิงจื่อผูเมื่อวานให้ฟังอีกครั้ง
หมี่สวิ้นได้ยินแล้วพลันตาเบิกกว้าง “เขามีรูปเคารพเทพ แล้วทำไมพวกคุณไม่พูด?”
ฉู่ลั่ว “เมื่อคืนฉันจับตาดูเขา เขาไม่ได้ออกจากโรงแรม และไม่มีวิญญาณร้ายเข้าใกล้เขาเลย”
เธอตั้งใจจะดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหมิงจื่อผูออกจากโรงแรมตอนกลางคืนพร้อมกับรอยสักรูปเคารพ แต่หลังจากหมิงจื่อผูกลับเข้าห้องแล้ว เขาก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย
“แล้วทำไมเขาถึงตายได้?”
“ก่อนที่ฉันจะออกจากโรงแรมตอนเช้า เขายังมีชีวิตอยู่”
หหมี่สวิ้นหายใจหอบด้วยความโกรธ
ฉู่ลั่วพูดว่า “ลองเรียกวิญญาณดูไหม”
“ไม่ใช่วิญญาณร้ายที่ฆ่าเขา ตราบใดที่วิญญาณยังอยู่ก็สามารถเรียกได้”
หมี่สวิ้นมองฉู่ลั่ว แล้วหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่พูดอะไร
หนงฉานมองหมี่สวิ้น แล้วมองฉู่ลั่ว ก่อนจะต้องพูดขึ้นว่า “ถ้าวิญญาณถูกยมทูตนำไปแล้ว พวกเราก็ไม่มีสิทธิ์เรียกวิญญาณอีก”
“มณฑลหนานแตกต่างจากที่อื่น”
“นี่เป็นข้อตกลงระหว่างมณฑลหนานกับยมทูตรับวิญญาณ วิญญาณทั้งหมดที่ถูกยมทูตจับได้ จะไม่สามารถเรียกกลับมาได้อีก”
ฉู่ลั่ว “ฉันสามารถเรียกวิญญาณได้”
หนงฉานหันไปมองหมี่สวิ้น หลังจากหมี่สวิ้นพยักหน้า เธอก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง
ฉู่ลั่วเดินเข้าไปในห้อง เห็นสภาพอันน่าสยดสยองของหมิงจื่อผูที่เสียชีวิตแล้ว
เขานอนคว่ำอยู่บนเตียง หนังทั้งแผ่นบนหลังถูกลอกออก เลือดสด ๆ ชุ่มโชกไปทั่วเตียง
“ภายในโรงแรมไม่สามารถเรียกวิญญาณร้ายได้” หมี่สวิ้นเตือน
ฉู่ลั่วพยักหน้า
“ฉันจะไปเรียกวิญญาณนอกโรงแรม”
เมื่อออกมานอกโรงแรม แม้จะเป็นกลางวันแสก ๆ ท้องฟ้ากำลังโปร่งใสมีแดดจ้า แต่ทันทีที่ก้าวออกมา ทุกคนกลับรู้สึกถึงความหนาวเย็น
“พลังหยินหนาแน่นจริง ๆ”
“หมิงจื่อผูเป็นผู้บำเพ็ญ บนหลังยังมีรอยสักรูปเคารพ ตอนนี้เขาตายอย่างทรมานอีก พลังวิญญาณย่อมหนักแน่นอน” หนงฉานกัดฟัน มองรอบ ๆ ด้วยความระแวดระวัง
ฉู่ลั่วประสานอิน ปากร่ายคาถา
ไม่นานทุกคนก็เห็นว่าภายใต้แสงอาทิตย์แรงกล้า มียมทูตคู่หนึ่งนำพาวิญญาณหยินหลายสิบดวงล่องลอยมา
Comments for chapter "บทที่ 1912 ถลกหนัง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
