เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1914 เทพจะลงมาลงโทษ

บทที่ 1914 เทพจะลงมาลงโทษ

“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ขอเพียงท่านปรมาจารย์บอกมา ตราบใดที่พวกเราทำได้ พวกเราจะทำสุดความสามารถครับ”

ท่าทางนั้นราวกับกลัวว่าฉู่ลั่วจะไม่ใช้งานพวกเขา

ฉู่ลั่วยิ้มบาง “ได้ค่ะ”

ยมทูตจึงวางใจแล้วพาวิญญาณจากไป

ส่วนทางผู้เข้าแข่งขันและเจ้าหน้าที่องค์กรต่างไม่กล้าพูดอะไร

โดยเฉพาะพวกเจ้าหน้าที่ ทุกคนจ้องมองฉู่ลั่วด้วยแววตาเป็นประกาย มีเพียงหมี่สวิ้นที่สีหน้าสงบนิ่ง พูดกับฉู่ลั่วว่า “เดี๋ยวพวกเราจะไปจับฆาตกร ถ้าคุณว่าง จะไปด้วยกันไหมครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

หลังหมี่สวิ้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็นำทีมห้าคนไปจับฆาตกรทันที

ฆาตกรไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ ไม่มีพลังบำเพ็ญ

เป็นเพียงพี่สาวคนโตจากครอบครัวธรรมดา ๆ ครอบครัวหนึ่ง

และรูปเคารพที่ถูกถลกออกจากหลังของหมิงจื่อผู ถูกพวกเขาแขวนไว้บนผนังห้องรับแขกด้วยความเคารพบูชา คนในครอบครัวทั้งสี่คนคุกเข่าลงกับพื้น

กำลังกราบไหว้บูชาเทพเจ้า

พอพังประตูเข้ามา นี่คือภาพที่หมี่สวิ้นและคนอื่น ๆ เห็น

ฉู่ลั่วอยู่ด้านหลังพวกเขา เห็นภาพนี้เช่นกัน

“พวกคุณกำลังทำอะไร?”

“หยางถิง เธอฆ่าคน ตอนนี้พวกเราจะพาเธอกลับไปสอบสวน” หมี่สวิ้นก้าวไปข้างหน้า เหลือบมองรูปเทพที่แขวนอยู่บนผนังแวบหนึ่ง แล้วมองคนทั้งสี่ “มณฑลหนานมีกฎห้ามบูชาเทพ พวกเธอไม่เพียงแต่ฆ่าคนถลกหนัง ยังบูชาเทพอีก”

“จับพวกเขาทั้งหมด”

หยางถิงมีใบหน้าที่สวยงามเป็นพิเศษ “ไม่บูชาเทพ ปล่อยให้ครอบครัวฉันตายกันหมดเหรอ?”

หมี่สวิ้นไม่อยากจะฟังสิ่งเหล่านี้ เขาโบกมือทันที

ใครจะรู้ว่าหยางถิงกลับชักมีดออกมาจ่อที่อกของตัวเอง สีหน้าของเธอกำลังคลุ้มคลั่ง

หมี่สวิ้นและเจ้าหน้าที่ห้าคนที่มาด้วยสีหน้าเปลี่ยนไป “หยางถิง เธอจะทำอะไร?”

หยางถิงหัวเราะเบา ๆ “มีชีวิตอยู่ พวกเราต้องมีชีวิตอยู่!”

“ไม่มีรูปเคารพ พวกเราก็อยู่ไม่ได้”

“มีแต่เทพเท่านั้นที่จะช่วยพวกเราได้”

ฉึก!

เธอไม่ลังเลที่จะแทงมีดเข้าไปยังหัวใจ เลือดพุ่งกระฉูด

หยางถิงค่อย ๆ คุกเข่าลง “ขอเทพโปรดลงมา ช่วยเหลือมวลมนุษย์ ฉันยอมเป็นทาสของท่านเทพ…ตลอดไป”

“หยุดเธอไว้!”

หมี่สวิ้นตะโกนลั่น เขากระโดดไปข้างหน้า แต่กลับถูกพ่อแม่ของหยางถิงขวางไว้กลางทาง

“พวกคุณไม่ยอมให้พวกเรามีชีวิตอยู่ พวกเราหาทางรอดเองก็ไม่ได้เหรอ?”

“เทพจะคุ้มครองพวกเรา”

“เทพจะคุ้มครองซิงซิงลูกชายเรา”

พ่อแม่ของหยางถิงอุ้มลูกชายอายุประมาณแปดขวบไว้ในอ้อมแขน ตอนนี้เขากำลังเบิกตากว้าง “พ่อครับ แม่ครับ พวกเราไม่ต้องตายแล้วใช่ไหม? ต่อไปไม่ต้องกลัวผีแล้วใช่ไหม”

ส่วนหยางถิงที่อยู่ตรงหน้ารูปเคารพ หัวใจของเธอก็ค่อย ๆ หยุดเต้น วิญญาณหลุดลอยออกมาจากร่าง

เธอยืนอยู่ข้างร่างไร้วิญญาณของตัวเอง มองพ่อแม่และน้องชายด้วยสายตางุนงง

บนใบหน้าของเธอไม่มีความบ้าคลั่งเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

เจ้าหน้าที่วิ่งเข้ามาตรวจสอบ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วส่ายหัวให้หมี่สวิ้น “เธอตายแล้วครับ”

มีดแทงเข้าไปที่หัวใจอย่างแม่นยำจะไม่ตายได้อย่างไร

หมี่สวิ้นก้มมองพ่อแม่ของหยางถิงที่กอดขาของเขาไว้ “ลูกสาวของพวกคุณตายแล้ว พวกคุณจะไม่ไปดูหน่อยเหรอ?”

“การสละชีวิตเพื่อท่านเทพเป็นเกียรติสูงสุด นี่เป็นบุญของเธอ”

“ากนี้ไป ตระกูลหยางของพวกเราจะไม่กลัววิญญาณร้าย ไม่ต้องตายอีกแล้ว”

หมี่สวิ้นเตะพ่อแม่หยางถิงออกไป แม้แต่เด็กชายวัยแปดขวบก็ถูกเตะจนร้องไห้

เขาก้าวไปข้างหน้าหยางถิงอย่างรวดเร็ว โยนเชือกออกไปมัดวิญญาณของหยางถิงไว้ แล้วให้เจ้าหน้าที่พาเธอไป

ส่วนตัวเขายืนอยู่หน้ารูปเคารพหนัง

ฉู่ลั่วเดินเข้ามา ยืนอยู่หน้ารูปเคารพ

มันแตกต่างจากรูปเคารพที่เห็นเมื่อคืนเล็กน้อย

วันนี้รูปเคารพมีสีตาที่สดใสเป็นพิเศษ ดวงตาที่เคยหรี่ลงครึ่งหนึ่งตอนนี้เปิดกว้างแล้ว

หมี่สวิ้นจ้องมองรูปเคารพอยู่สักพัก แล้วก้าวเข้าไปข้างหน้า หยิบรูปเคารพหนังลงมาแล้วจุดไฟเผา

“ไม่! รูปเคารพ!”

คนตระกูลหยางกรีดร้องทันที พยายามจะพุ่งเข้าใส่หมี่สวิ้น แต่ถูกเจ้าหน้าที่ขัดขวางไว้

“พวกแกกล้าทำลายรูปเคารพ พวกแกต้องตายอย่างทรมานแน่”

“ท่านเทพจะลงมาลงโทษพวกแก”