เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1917 โดนหลอกแล้ว

บทที่ 1917 โดนหลอกแล้ว

ไม่นานนัก เสียงการต่อสู้ดุเดือดก็ดังมาจากในตึก

กลิ่นอายของปีศาจแผ่ออกมาจากข้างใน

ทั้งหกคนหัวเราะเยาะแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

แต่ใครจะรู้ว่าพอหันหลังกลับ ก็เห็นฉู่ลั่วยืนอยู่บนกำแพงรั้ว

“คุณ…คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เพิ่งมาค่ะ”

ฉู่ลั่วมองตึกอย่างสงบ “ที่นี่ไม่มีปีศาจฝันร้าย มีแต่ผีร้าย”

เธอมองไปยังคนทั้งหกคน “ถ้าเป็นปีศาจฝันร้าย พวกเขาสองคนสามารถจัดการได้แน่นอน แต่ถ้าเป็นผีร้าย ต่อให้มีพวกเขาอีกสิบคนก็จัดการไม่ได้”

“แล้ว…แล้วยังไงล่ะ?”

ฉู่ลั่วมองพวกเขาอย่างเย็นชา แล้วกระโดดเข้าไปในตึกทันที

“โดนหลอกแล้ว!”

ซือไถสบถเสียงต่ำ

เขาประคองหนงฉานที่แขนได้รับบาดเจ็บ “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!”

หนงฉานตอบ “จะเป็นหรือไม่เป็นก็ไม่ต่างกันแล้ว เดี๋ยวก็ต้องตายด้วยน้ำมือผีร้ายอยู่ดี”

ซือไถกำแขนเธอแน่น “เธอจะไม่ตายหรอก!”

เขาหยิบยันต์สามเหลี่ยมออกมาจากอก ยื่นให้หนงฉาน “ถือไว้! ขอแค่มียันต์นี้อยู่ เธอก็จะไม่ตาย”

หนงฉานถือยันต์ไว้ สีหน้าตกตะลึง “นี่…นี่มัน…”

ซือไถพยักหน้า

เขากุมมือของหนงฉานแน่น จ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง “เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!”

หนงฉาน “…”

“ฮ่า ๆ ๆ ! อาหารอร่อยมาส่งถึงปาก ถ้าไม่กิน มันไม่ใช่ความผิดของฉันเหรอ?” เสียงของผีร้ายขัดจังหวะคำพูดของหนงฉานที่กำลังจะเอ่ยออกมา

ทั้งสองคนมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

“ฉันอยู่ตรงนี้”

เสียงแผ่วเบาดังมาจากเหนือศีรษะของทั้งสอง พวกเขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นก็เห็นกรงเล็บอันน่ากลัวของผีร้ายพุ่งเข้าใส่ซือไถ

พลังหยินและพลังอันแข็งแกร่งแยกพวกเขาที่กำลังประคองอยู่จากกันทันที

หนงฉานกระแทกเข้ากับผนังทางเดินอย่างแรง เธอกระอักเลือดออกมา

“ซือไถ!”

เธอมองผีร้ายพุ่งตรงไปที่ซือไถด้วยความหวาดกลัว รีบโยนแผ่นยันต์ที่ติดตัวออกไปทันที แผ่นยันต์ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณอันทรงพลัง พุ่งตรงไปยังผีร้าย

ซือไถที่ล้มลงมองแล้วก็ตาเบิกกว้าง “อย่าใช้มัน!”

แต่กระดาษยันต์ได้ไล่ตามผีร้ายแล้ว

ผีร้ายหลบอย่างรวดเร็ว แล้วหนีไป

หนงฉานฉวยโอกาสนี้วิ่งไปหาซือไถ “ไป! พวกเรารีบไปกันเถอะ!”

ซือไถถูกเธอพยุงขึ้นมา “ยันต์นั้นมีไว้ปกป้องชีวิตเธอนะ ทำไมเธอถึงใช้มันล่ะ!”

“ถ้าฉันไม่ใช้ นายก็ตายไปแล้วนะ!”

“แต่เธอใช้มันไป พวกเราสองคนก็ต้องตาย!” ซือไถตะโกน

หนงฉานคอยระวังรอบตัวพลางพูดว่า “ตายด้วยกันกับนายก็ไม่เลวนะ”

ซือไถมองหนงฉานด้วยความประหลาดใจ “เธอ…เธอกำลังพูดอะไรเหลวไหล!”

หนงฉานเบือนหน้าไปด้านข้าง “มีอะไรจะพูด ก็รอให้พวกเราออกไปก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ!”

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะถึงประตูของตึกร้าง ก็มีพลังหยินโจมตีมาจากด้านหลัง “อยากหนีเหรอ? เข้ามาในถิ่นของฉันแล้ว พวกแกคิดว่าจะหนีรอดไปได้เหรอ?”

“ยันต์ที่ฉู่ลั่วทิ้งไว้ร้ายกาจจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่…มันเป็นเพียงยันต์ป้องกันตัว”

เสียงของผีร้ายแว่วมาจากด้านหลัง

ซือไถตกใจ เขาคว้าแขนของหนงฉานอย่างรวดเร็ว มองเธอด้วยสายตาจริงจังเพียงแวบเดียว แล้วผลักเธอออกไปนอกประตู

ส่วนตัวเขาเองก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า พุ่งตรงไปที่ผีร้าย พลังวิญญาณทั่วร่างกายพุ่งพล่านไปที่อาวุธวิเศษในมือของเขา

เขารู้ดีว่าต่อให้เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี ก็ไม่ใช่คู่มือของผีร้าย

แต่ว่า…

เขาสามารถซื้อเวลาให้หนงฉานได้

“ซือไถ!” เสียงร้องของหนงฉานดังขึ้นจากด้านหลัง

สายตาของเขายิ่งเย็นชาขึ้นกว่าเดิม

ผีร้ายหัวเราะเยาะ “นายชอบเธองั้นเหรอ? วางใจเถอะ ฉันจะให้พวกเธอสองคนได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ในท้องของฉัน”

ใบหน้าของผีร้ายแยกออก ผิวหนังที่เป็นรูปร่างมนุษย์ก็ลอกออกอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่แปลกประหลาดนอนอยู่บนพื้น หลบการโจมตีของซือไถราวกับเป็นภาพลวงตา แล้วมาปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขา

“นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้กินนักพรตที่บำเพ็ญบริสุทธิ์แบบนี้”