เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1922 มอบสิทธิและเสรีภาพ
บทที่ 1922 มอบสิทธิและเสรีภาพ
“เวลาออกไปดูพระอาทิตย์ตอนกลางวันเราก็กลัวจะทำให้คนธรรมดากลัว”
“ตอนกลางคืนพวกเราก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เห็นแสงจันทร์ เพราะกลัวว่าพวกเราจะคลุ้มคลั่งและทำร้ายคน!”
“มีใครที่ไหนรังแกปีศาจแบบนี้บ้าง?”
“พวกเราแค่อยากเป็นปีศาจที่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง พวกเราไม่ได้ทำร้ายใคร ทำไมต้องทำกับพวกเราแบบนี้ด้วย!”
“ปรมาจารย์ฉู่ คุณต้องช่วยพวกเราด้วยนะ!”
“พวกเราปีศาจทรมานมาก!”
“พวกเราปีศาจถูกใส่ร้าย!”
เสียงร้องไห้อย่างน่าเวทนาของปีศาจหมาป่า เหมือนกับว่ามันได้ส่งผลกระทบต่อเหล่าปีศาจที่อยู่เบื้องหลัง ทันใดนั้น พวกมันก็พากันร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา
เสียงร้องไห้คร่ำครวญของพวกมันดังก้องไปทั่วทั้งถนน
“หุบปาก!”
เมื่อได้ยินเสียงตวาด เสียงทั้งหมดก็เงียบลง
แต่ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้น ต่างก็มองฉู่ลั่วด้วยแววตาเว้าวอน
ฉู่ลั่วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดกับหนงฉานและคนอื่นว่า “จัดหาสถานที่สักแห่ง ฉันจะถามพวกเขาเอง”
หนงฉานรีบไปจัดที่ให้ทันที
หมี่สวิ้นวิ่งเข้ามา เขามองสภาพของเหล่าปีศาจในที่เกิดเหตุแล้วหันไปมองฉู่ลั่ว พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ตอนนั้นสถานการณ์มันคับขัน นอกจากจะจับพวกเขาขังไว้ทั้งหมดแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่น”
คนต่างเผ่าพันธุ์ย่อมมีจิตใจที่แตกต่างกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่พิเศษแบบนี้
แน่นอนว่าต้องใช้วิธีพิเศษจัดการ
ความจริงแล้วก็มีปีศาจที่บริสุทธิ์ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าปีศาจพวกนี้จะไม่ทำร้ายคนภายหลัง!
ฉู่ลั่ว “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
ณ หอประชุมใหญ่
ฉู่ลั่วนั่งอยู่ด้านบนสุด ส่วนพวกปีศาจด้านล่างทยอยกันเล่าถึงความไม่เป็นธรรมที่พวกเขาได้รับ
สุดท้ายปีศาจหมาป่าก็พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ปรมาจารย์ฉู่ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมา พวกเราก็คงไม่มาที่นี่ หวังว่าปรมาจารย์ฉู่จะให้ความเป็นธรรมกับพวกเราเผ่าปีศาจด้วย”
ฉู่ลั่ว “พวกคุณต้องการความเป็นธรรมแบบไหนคะ?”
“อย่าขังพวกเราไว้แบบนี้”
“ปล่อยให้พวกเรามีชีวิตอย่างเป็นอิสระ ปฏิบัติต่อพวกเราอย่างเท่าเทียมกัน มอบสิทธิและเสรีภาพให้กับพวกเรา”
หมี่สวิ้นลุกพรวด “ไม่มีทาง! ฝันไปเถอะ!”
ปีศาจหมาป่าก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “แค่ปีศาจตนเดียวฆ่าคน พวกคุณก็จะกักขังปีศาจทั้งหมด ถ้าคนของพวกคุณคนหนึ่งฆ่าคน พวกเราที่เป็นปีศาจก็สามารถกักขังพวกคุณทั้งหมดได้เหมือนกันสิ!”
หมี่สวิ้นกัดฟัน “ไม่มีทางเด็ดขาด! พวกเผ่าปีศาจของพวกคุณพอถึงตอนกลางคืนก็จะถูกกระตุ้นได้ง่าย ถ้าเกิดคลั่งขึ้นมา แล้วจะมีคนตายอีกกี่คน”
“ความแค้นของคนที่ตายไป พวกมันจะกลายเป็นวิญญาณร้ายที่มีจิตใจโหดเหี้ยมมากแค่ไหน”
“ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ มณฑลหนานจะอยู่รอดได้ยังไง?”
ปีศาจหมาป่าคำรามด้วยความโกรธ “งั้นก็ต้องสละสิทธิของพวกเราปีศาจงั้นเหรอ? โลกทุกวันนี้มนุษย์เป็นคนดูแล พวกมนุษย์ดูแลไม่ดี มันเป็นเพราะความไร้ความสามารถของพวกคุณมนุษย์!”
“ทำไมพวกเราปีศาจต้องมารับผิดชอบความไร้ความสามารถของพวกคุณด้วย!”
หมี่สวิ้นสูดหายใจลึกหลายครั้ง เขาหันไปมองฉู่ลั่ว
ปีศาจหมาป่าก็หายใจฮึดฮัด และจ้องมองฉู่ลั่วด้วยสายตาเร่าร้อน
“ปรมาจารย์ฉู่ คุณว่าเราควรทำอย่างไรดี?”
“ปรมาจารย์ฉู่ให้ความเป็นธรรมกับพวกเราปีศาจด้วย”
ปีศาจหมาป่ากับหมี่สวิ้นมองหน้ากัน แล้วต่างก็แค่นเสียงพร้อมกัน ทั้งคู่มองฉู่ลั่วด้วยแววตาเปี่ยมลุ้น
ฉู่ลั่วกล่าว “การที่องค์กรกักขังพวกปีศาจทั้งหมดไว้ ก็มีเหตุผลค่ะ”
สีหน้าของปีศาจหมาป่าซีดขาวในทันที
“แต่การกักขังปีศาจที่ไม่ได้ทำผิดด้วย มันก็ไม่ถูกต้องเหมือนกัน”
หมี่สวิ้นอ้าปากจะแก้ตัว แต่ถูกฉู่ลั่วห้ามไว้
“การกักขังปีศาจและวิญญาณที่บริสุทธิ์ไว้ในเขตตะวันตกนั้นไม่ยุติธรรมสำหรับพวกเขาจริง ๆ ค่ะ”
“แต่ก็เป็นความจริงที่ว่าปีศาจมักกระตุ้นได้ง่าย”
ปีศาจหมาป่ายิ้มขมขื่น “ปรมาจารย์ คุณพูดแบบนี้ มันก็เหมือนกับไม่ได้พูดอะไรเลยไม่ใช่หรือ?”
หมี่สวิ้นถอนหายใจ “พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกันครับ”
ฉู่ลั่วมองปีศาจหมาป่า “ฉันสามารถให้พวกคุณออกมาเดินตอนกลางวันได้ และไม่ต้องกักขังพวกคุณ…”
“ปรมาจารย์ฉู่!” หมี่สวิ้นมองฉู่ลั่วด้วยความร้อนใจ แต่ฉู่ลั่วก็ยกมือห้ามไว้อีก
Comments for chapter "บทที่ 1922 มอบสิทธิและเสรีภาพ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
