เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1939 พ่อแม่ของประธานฮั่ว

บทที่ 1939 พ่อแม่ของประธานฮั่ว

เสียงของจิ่งเจียเหยียนดังไปทั่วห้อง

เสียงสดใสร่าเริงทำให้หัวใจที่หม่นหมองของฉู่ลั่วรู้สึกเบาสบายขึ้นไม่น้อย

เธอยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองจิ่งเจียเหยียนเก็บกระเป๋าเดินทางใบแล้วใบเล่า

จนกระทั่งเก็บกระเป๋าเดินทางไปถึงใบที่สิบ ฉู่ลั่วจึงพูดขึ้นว่า “แม้ว่าคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันที่มณฑลหนานจะใหญ่ แต่ตอนนี้มีปีศาจอาศัยอยู่เยอะ อาจจะไม่มีพื้นที่มากนัก”

จิ่งเจียเหยียนไม่สนใจ “ก็เก็บของไว้ก่อนสิ”

เธอรู้สึกดีใจมาก “เราจะได้เจอไห่ถังกับย่วนย่วนแล้วใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

จิ่งเจียเหยียนยิ่งรู้สึกดีใจมากขึ้น

ฉู่ลั่วจับตัวเธอไว้พร้อมกับข้าวของทั้งหมด แล้วเหยียบเท้าลงพื้น พาเธอและสัมภาระไปยังปรโลก

ยมทูตถาม “ท่านปรมาจารย์ฉู่ นี่คือ…”

“ขอยืมทางหน่อยค่ะ”

จากนั้นเธอก็ใช้พลังวิญญาณอีกครั้ง เพียงพริบตาเดียว ก็มาปรากฏตัวในค่ายกลของคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันในมณฑลหนาน

“กรี๊ดดด!!!”

พอลงถึงพื้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องความตื่นเต้นดังขึ้นข้างหู

จิ่งเจียเหยียนกรีดร้องพลางส่ายร่างงูพุ่งเข้าหาหัวหว่าน “หว่านหว่าน หว่านหว่าน! ฉันคิดถึงเธอมากเลย! ทั้งเธอทั้งฟู่ปู้เสวี่ยนแก่ลงแล้วนะ!”

“แต่ถึงเธอจะแก่ ก็ยังสวยมาก!”

“นี่เป็นลูกของพวกเธอใช่ไหม? ทำไมหน้าตาถึงเหมือนฟู่ปู้เสวี่ยนมาก ดูไม่เหมือนเธอเลย!”

“หน้าตาเหมือนฟู่ปู้เสวี่ยนก็ดี เขาหน้าตาดีอยู่แล้ว!”

หัวหว่านก็กอดจิ่งเจียเหยียนด้วยความตื่นเต้น

“ทำไมเธอไม่แปลงร่างเป็นมนุษย์ล่ะ?” เสียงเย็นชาดังขึ้นตัดความตื่นเต้นของทั้งสองคน

จิ่งเจียเหยียนหันกลับไปก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลา

เธอกะพริบดวงตางู ขยับเข้าไปใกล้ ๆ แล้วดมกลิ่น “จิ่วฉาน? จิ่วฉาน! นายนี่เอง จิ่วฉาน!”

เธอตื่นเต้นพลางใช้หางงูม้วนจิ่วฉานไว้ แต่พอเข้าใกล้ก็ถูกจิ่วฉานใช้มือผลักออก เขามองจิ่งเจียเหยียนด้วยสายตาเย็นชา “ทำไมไม่แปลงร่างเป็นมนุษย์?”

หัวหว่านเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงมองจิ่งเจียเหยียนด้วยความสงสัย

จิ่งเจียเหยียนหดหางงูอันสวยงามของตัวเองกลับมา แหงนหน้ามองท้องฟ้า ไม่ยอมสบตากับพวกเขา จนในที่สุดเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงอึกอัก “ก็… ก็แค่แปลงร่างไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้นเอง!”

“ทำไมถึงแปลงร่างไม่ได้?”

“ทำไมอะไรล่ะ! ก็แปลงร่างไม่ได้ไง!”

จิ่งเจียเหยียนสะบัดหาง พันรอบตัวหร่วนย่วนย่วน แล้วไปคุยตื่นเต้นกับหร่วนย่วนย่วน ไม่สนใจพวกเขาอีก

หัวหว่านมีสีหน้ากังวล เดินไปหาฉู่ลั่ว “คุณหนู จิ่วฉานกลับมาจากการตรวจสอบวันนี้แล้ว เขายังพาพ่อแม่ของประธานฮั่วมาด้วย”

หัวใจของฉู่ลั่วสั่นสะท้าน “อยู่ที่ไหน?”

“อยู่ที่ห้องด้านหลัง ร่างกายอ่อนแอมาก เพราะได้รับผลกระทบจากพลังหยินมากเกินไป”

หัวหว่านพาฉู่ลั่วไปที่ห้องด้านหลัง ในห้องนั้นเรียบง่ายมาก บนเตียงสองเตียงที่วางเรียงกัน หยางไต้กับฮั่วจิ้นนอนอยู่

ผิวของทั้งสองดูหมองคล้ำ ซูบผอมจนเห็นกระดูก มองไม่ออกถึงความสง่างามในอดีต

“ฉันจะขับไล่พลังหยินให้พวกเขา”

“ค่ะ!” หัวหว่านหมุนตัวเดินออกไป แล้วปิดประตูลง

ฉู่ลั่วเดินไปที่หัวเตียง ส่งพลังวิญญาณให้คนสองคนบนเตียง

พลังหยินที่พันธนาการร่างกายของพวกเขาค่อย ๆ สลายไป ใบหน้าที่ซีดเผือดก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย

หยางไต้กะพริบตา ค่อย ๆ ลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง

เมื่อรู้สึกถึงพลังบนมือ เธอหันไปมองเล็กน้อย พอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “ลั่ว…ลั่วลั่ว?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ใช่ หนูเอง หนูกลับมาแล้ว!”

หยางไต้ผุดลุกขึ้นนั่ง จับมือของฉู่ลั่วพลางมองสำรวจขึ้นลง แล้วก็ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว มองเธอด้วยความระแวดระวัง

ฮั่วจิ้นที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตื่นขึ้นมาด้วย เขาเห็นฉู่ลั่วที่ข้างเตียงก็รีบดึงหยางไต้มาอยู่ข้างหลังตัวเอง “เธอคิดจะทำอะไร?”

ฉู่ลั่ว “หนูคือฉู่ลั่ว”

หยางไต้กับฮั่วจิ้นเบิกตากว้าง มองเธอด้วยความระแวดระวัง

ฉู่ลั่วจ้องมองพวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นออกไป

ผ่านไปสักพัก หัวหว่านก็เดินเข้ามา หร่วนย่วนย่วน และจิ่วฉานก็เดินเข้ามาเช่นกัน…

หัวหว่าน “นี่คือคุณหนูตัวจริงแน่นอนค่ะ”

หร่วนย่วนย่วน “พวกเราตรวจสอบแล้ว”

จิ่วฉานพยักหน้า “เป็นเธอจริง ๆ ครับ”