เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1954 เป็นความผิดของพวกเทพ

บทที่ 1954 เป็นความผิดของพวกเทพ

แม้จะตัวเล็ก แต่ทุกครั้งที่กระพือปีก ก็ปล่อยผงละอองเล็กออกมาด้วย

ฉู่ลั่วพูดขึ้นว่า “ถ้าฉันเป็นตัวปลอม ฉันจะทำลายค่ายกลนี้ได้ง่าย ๆ อย่างนี้เหรอ? นี่คือยันต์ที่ฉันทิ้งไว้ ฉันแทบไม่ต้องทำลายค่ายกลก็เข้ามาได้แล้ว”

หงอินกับเถาซูเยียนต่างหันไปมองซุนหย่าจิ้ง

ซุนหย่าจิ้งรู้สึกตื่นเต้นมากเช่นกัน “ขอฉันคิดดูก่อน ขอฉันคิดดูก่อน”

แม้ว่าเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ แต่เธอยังคงพยายามนึกทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด

“เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ !”

ซุนหย่าจิ้งจับแขนของหงอินด้วยความตื่นเต้น “เมื่อกี้เหมือนเธอจะเข้ามาได้อย่างสบาย ๆ เลยนะ”

“ค่ายกลของลั่วลั่วไม่ได้ทำลายง่ายขนาดนั้นหรอก”

“อ้าาาา ลั่วลั่ว ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!” ซุนหย่าจิ้งกรีดร้องก่อนจะพุ่งเข้าไปกอด “ไม่แก่ไม่ตาย สุดยอดไปเลย!”

หงอินและเถาซูเยียนก็ล้อมรอบตัวฉู่ลั่วเช่นกัน

โดยเฉพาะเถาซูเยียนที่เขม็งมองฉู่ลั่วอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหน้าหนีด้วยท่าทางหยิ่งยโส

ฉู่ลั่วยิ้ม “ซูเยียนโตขึ้นแล้วนะ ถ้าหล่อนมาเห็นเธอแบบนี้ หล่อนคงจะดีใจมากแน่ ๆ เลย”

เถาซูเยียนส่งเสียงหึ “เธอกำลังจะไปเกิดใหม่แล้ว! ฉันแอบไปดูเธอมาด้วย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ผีในปรโลกต่างไม่อยากไปเกิดใหม่ มีแต่เธอที่ทั้งสะสมบุญ ทั้งทำงานเป็นยมทูต เพียงเพื่อจะได้ไปเกิดใหม่เร็ว ๆ”

เธอพูดอย่างโมโห “รู้ทั้งรู้ว่าถ้าเกิดไปใหม่แล้วจะจำอะไรไม่ได้”

“แม้แต่ฉัน เธอก็จะจำไม่ได้แล้ว”

พอคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกโกรธ

ฉู่ลั่วได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับข้องใจของเถาซูเยียน แต่ก็แฝงด้วยความเศร้ามากกว่า “งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา”

เธอหันไปมองโลงศพที่อยู่ข้างๆ “ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกแบบไหนก็ตาม เราต้องยอมให้คนอื่นจากไป”

สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่โลงศพ

ซุนหย่าจิ้งเบิกตากว้าง “ฮั่วเซียวหมิงตายจริง ๆ เหรอคะ?”

“ไม่เชิงว่าตาย ครั้งนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อที่จะทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อ”

ฉู่ลั่วอธิบายถึงสถานการณ์ของโลกภายนอกคร่าว ๆ พร้อมทั้งเล่าเรื่องของฮั่วเซียวหมิงไปด้วย

ข้อมูลมากมายทำให้ซุนหย่าจิ้งเบิกตาโต

เธอยกมือเท้าเอว เดินไปเดินมาอยู่กับที่

“ฉันรู้แล้ว รู้ว่าการเปิดเส้นทางเชื่อมระหว่างสองภพ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ”

“ตอนที่เส้นทางเปิดออก ฉันในฐานะเทพ สูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง ถูกเรียกตัวไปโดยเผ่าเทพค่ะ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะค่ายกลที่คุณทิ้งไว้ ฉันคงกลายเป็นเทพอยู่บนสวรรค์แล้ว”

แม้ว่าจะเป็นการขึ้นไปเป็นเทพบนสวรรค์ แต่เธอกลับพูดด้วยน้ำเสียงราวกับว่าต้องไปติดคุก

“ตอนนั้นซู่เซี่ยงหยางบอกให้ฉันพาเถาซูเยียนมาที่นี่ เขามองการณ์ไกลจริง ๆ ถ้าไม่พาเถาซูเยียนมาด้วย ต่อให้จะมีค่ายกลนี้ ฉันก็ไม่อาจคงอยู่ไม่ได้นานขนาดนี้”

หลังจากบ่นเสร็จ เธอก็มองไปที่โลงศพ “ว่าแต่ ตอนนี้ต้องส่งฮั่วเซียวหมิงไปที่ร่างของมังกรดำตัวนั้นแล้วใช่ไหมคะ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “จิตวิญญาณของฮั่วเซียวหมิงเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของมังกรดำ เมื่อเศษเสี้ยวนี้กลับไปสู่ร่างกาย มังกรดำย่อมสามารถซ่อมแซมเศษเสี้ยวนี้ได้”

“ถ้าอย่างนั้น…มังกรดำตัวนั้นก็คงไม่ใช่ฮั่วเซียวหมิงแล้วสิคะ!” ซุนหย่าจิ้งถอนหายใจ “แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ความรักน่ะ ไม่มีใครกำหนดตายตัวสักหน่อยว่าต้องอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์แบบ”

“การจบแบบนี้ก็ไม่เลวเลยค่ะ!”

เธอมองโลกในแง่ดี

เถาซูเยียนดูไม่พอใจ เธอกล่าวอย่างหัวเสีย “มันเป็นความผิดของเผ่าเทพ เป็นความผิดของพวกเทพทั้งหมดนั่นแหละ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา พวกเราก็คงไม่ต้องกลายเป็นแบบนี้!”

หงอินที่อยู่ข้างๆ ดึงชายเสื้อของเธอ แต่เธอก็ดึงออก “ฉันพูดผิดตรงไหน มีปัญหาก็ผ่าฉันให้ตายสิ! ฉันไม่ได้ถูกผ่าจนตายไปแล้วนี่หน่า”

หงอิน “…”

ซุนหย่าจิ้งรีบเข้าไปกอดเธอ “เอาล่ะ ๆ อย่าโกรธเลย ตอนนี้ลั่วลั่วไม่ได้กลับมาแล้วเหรอ”

“พาลั่วลั่วเอาโลงศพเข้าไปก่อนเถอะ!”