เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1955 ฉันดีใจที่คุณรักฉัน

บทที่ 1955 ฉันดีใจที่คุณรักฉัน

เถาซูเยียนและหงอินจึงหลีกทางให้

ฉู่ลั่วนำโลงศพไปยังสถานที่คุมขังมังกรดำ

เขาจินหลี่เดิมชื่อคือซัวหลงหลิง

เป็นเพราะแดนเทพคุมขังมังกรดำเอาไว้ที่นี่ มันจึงได้ชื่อนี้มา

มังกรดำที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่เป็นเวลานับหมื่นปี เขาจินหลี่แห่งนี้ก็คือภูเขาที่ทอดตัวอยู่เหนือร่างของมังกรดำ

แต่แก่นวิญญาณของมังกรดำกลับอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาลูกนี้

ฉู่ลั่วพาฮั่วเซียวหมิงไปหาแก่นวิญญาณของมังกรดำอย่างรวดเร็ว

เหมือนกับที่เธอเคยเห็น แก่นวิญญาณของมังกรดำเป็นรูปร่างของมังกรดำที่ย่อส่วน ตอนนี้มันกำลังนอนขดอยู่บนพื้น หัวมังกรห้อยลงมา มองจากระยะไกลก็ราวกับเป็นรูปสลักหิน

ฉู่ลั่วยืนอยู่บนบันไดยาว มองมังกรดำด้านล่าง แล้วหันไปมองโลงศพที่ลอยอยู่ข้างกาย “ฮั่วเซียวหมิง ฉันรู้สึกเหมือนจะใจหายนิดหน่อย”

เธอค่อย ๆ เดินลงไปทีละขั้น

ในสถานที่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้ ในสถานที่ที่มีเพียงพวกเขาสองคน เสียงของเธอลอยไปไกล แฝงไว้ด้วยความเศร้าโศกที่แทบไม่เคยมี

“ฉันรู้สึกเสียใจนิดหน่อย”

“ทำไมฉันถึงต้องยึดกับกฎเกณฑ์นักนะ ด้วยความสามารถของฉัน ฉันน่าจะพาคุณอไปโลกอื่นด้วยได้”

“พูดให้ฟังดูดี ฉันก็แค่คิดรอบคอบ แต่ถ้าพูดตรง ๆ ก็คือ…ปัดความรับผิดชอบ”

“ทุกเรื่องฉันต้องขอความเห็นชอบจากคุณ ฉันกลัวว่าสักวันคุณจะเกลียดฉัน”

เสียงของเธอแผ่วเบานุ่มนวล เมื่อเดินมาถึงหน้าหัวมังกรขนาดใหญ่ เธอเอามือลูบโลงศพเบา ๆ

“ฉันดีใจที่คุณรักฉัน”

“แต่ดูเหมือนคุณจะไม่มีความสุข…เพราะรักฉัน”

“ขอโทษนะ”

เธอเอาหน้าผากแนบกับโลงศพ น้ำตาหยดลงบนโลงศพทีละหยด “พวกเรายังมีลูกด้วยกันอีกคน ชื่อเทียนเป่า ตอนที่ฉันมา เธอยังพูดไม่ได้เลย”

“จริง ๆ แล้วฉันอยากจะ…ให้คุณเป็นคนตั้งชื่อให้เธอ”

“อึก!”

เธอเงยหน้า “ช่างเถอะ! อย่างน้อยคุณก็ยังมีชีวิตอยู่ ยังสามารถมีชีวิตอยู่ในฐานะฮั่วเซียวหมิงได้ แม้จะเป็นเพียงความทรงจำ ฉันก็ดีใจแล้ว”

เธอเปิดโลงศพ

ดวงวิญญาณของฮั่วเซียวหมิงลอยออกมาจากร่าง

ฉู่ลั่วใช้มืออีกข้างหยิบปราณมังกรออกมา

ปราณมังกรที่เคยมีสีดำสนิท เปลี่ยนเป็นเปล่งประกายสีทองอร่ามในพริบตา

“ฮั่วเซียวหมิง ยินดีด้วยนะ คุณได้รับชีวิตใหม่แล้ว!”

เธอใช้พลังวิญญาณกระตุ้น ทั้งดวงวิญญาณและปราณมังกรต่างมุ่งหน้าไปยังหัวมังกร

เมื่อทั้งสองสิ่งหลอมรวมเข้ากับแก่นวิญญาณของมังกรดำ ฉู่ลั่วจึงหยุดมือ

เธอยืนอยู่ที่เดิมสักพัก มังกรดำไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เธอใช้พลังวิญญาณตรวจสอบอย่างระมัดระวัง พบว่าการหลอมรวมเป็นไปด้วยดี

มังกรดำยังคงไม่เคลื่อนไหว อาจเป็นเพราะได้ถูกขังมานานหลายปีจนเคยชินไปแล้ว

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว รออยู่ที่เดิมอีกพักหนึ่ง

มังกรดำก็ยังไม่ตื่น

ฉู่ลั่วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับโลงศพ

เธอเดินขึ้นบันไดทีละก้าว เดินไปจนถึงมุมบันได ก่อนจะหันกลับมา ในแววตานั้นเผยให้เห็นความลังเลอยู่บ้าง

ช่างเถอะ!

มังกรดำก็คือมังกรดำ

ฮั่วเซียวหมิงก็คือฮั่วเซียวหมิง

ฉู่ลั่วมองมังกรดำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไปพร้อมกับโลงศพ

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไป

มังกรดำที่นอนอยู่บนพื้นราวกับรูปสลักหิน พลันลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาเหลือบมองไปที่บันได จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่านั้นอยู่นาน ก่อนจะหลับตาลง

เพิ่งกลับสู่สภาพเดิม แต่ก็กลับเข้าสู่การหลับใหลอีกครั้ง

…

ฉู่ลั่วออกมา ซุนหย่าจิ้งและคนอื่น ๆ ที่รออยู่ข้างนอกต่างจ้องเธอ

“เรียบร้อยแล้ว”

เธอลูบโลงศพพร้อมกับกล่าวว่า “การหลอมรวมเข้ากันได้ดี เพียงแต่ยังไม่ตื่น”

เถาซูเยียนแค่นเสียง “พวกเทพบรรพกาล สัตว์ในตำนานหรือปีศาจแบบพวกเขาน่ะ ชอบนอนที่สุด บางทีก็นอนเป็นร้อยปี บางตัวก็นอนเป็นพันปีเลยด้วยซ้ำ”

ฉู่ลั่วหันกลับไปมอง

“แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน”

เธอตั้งสติ ก่อนจะพูดกับซุนหย่าจิ้งว่า “คุณต้องกลับไปแดนเทพ”

“หา!”

“ฉันไม่กลับค่ะ!”