เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1956 ทำหน้าที่เป็นสายลับ

บทที่ 1956 ทำหน้าที่เป็นสายลับ

หลังจากตกใจเพียงชั่วครู่ ซุนหย่าจิ้งก็ปฏิเสธทันที

ฉู่ลั่วกล่าวต่อ “กลับไปทำหน้าที่เป็นสายลับ”

ฉู่ลั่วเล่าแผนการให้ซุนหย่าจิ้งฟัง

ซุนหย่าจิ้งขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่าฉันไม่เต็มใจนะคะ! แค่ว่า…”

เธอถามด้วยความสงสัย “พวกคุณแน่ใจได้ยังไง ว่าฉันจะทำภารกิจสำคัญขนาดนี้สำเร็จ?”

นี่มันเหมือนกับการไปเต้นอยู่ใต้จมูกพวกเทพนะ

“แล้วพวกคุณแน่ใจได้ยังไงว่าฉันจะไม่ทรยศ? มาตรฐานทางศีลธรรมของฉันไม่ได้สูงส่งอะไรนักหรอกนะคะ!”

ฉู่ลั่ว “แต่ตอนนี้คนที่พวกเราไว้ใจได้ มีแค่คุณคนเดียว”

ซุนหย่าจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกเขาก็หมดประโยชน์แล้วสินะคะ ถึงต้องให้ฉันมาแบกภาระแทนแบบนี้”

“ฉันไม่รับประกันว่าจะทำภารกิจสำเร็จนะคะ! ถ้าเจอสถานการณ์อันตราย ฉันจะต้องเอาตัวรอดก่อนอยู่แล้ว!”

ฉู่ลั่วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ สิ่งแรกที่คุณต้องทำคือรักษาชีวิตตัวเองไว้ คุณเป็นคนช่างสังเกต เข้าใจจิตใจคน และรู้จักใช้ประโยชน์จากมัน”

“สิ่งที่พวกเราต้องการคือเทพมนุษย์ที่จะอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา”

ซุนหย่าจิ้งถอนหายใจ “ฉันจะพยายามก็แล้วกันค่ะ!”

ฉู่ลั่วมองเถาซูเยียน “เมี่ยวเมี่ยวกับถังถังไปที่ปรโลกแล้ว เธอจะไปดูพวกเขาพร้อมกับฉันไหม? แต่หลังจากนั้นเธอก็อยู่ที่เขาจินหลี่ไม่ได้อีกแล้ว”

เถาซูเยียนพยักหน้า “ฉันรู้ เธอมีตำแหน่งเทพ ต้องไปรับตำแหน่งที่แดนสวรรค์ ฉันไปไม่ได้แน่ ๆ!”

เถาซูเยียนเคยถูกอสนีบาตสวรรค์ฟาดจนตายแล้ว

ถ้าเธอกล้าย่างเท้าเข้าไปในแดนเทพแม้แต่ก้าวเดียว อสนีบาตสวรรค์ก็จะฟาดลงมาทันที

ฉู่ลั่ว “งั้นฉันจะเปิดค่ายกลนะ”

ทั้งสามคนพยักหน้า

ฉู่ลั่วรวบรวมพลังวิญญาณ จากนั้นร่ายร่ายมนตร์เล็กน้อย อักขระสลายไป ค่ายกลที่ปกคลุมเขาจินหลี่ทั้งหมดหายวับไปในพริบตา

เพียงชั่วขณะ บนท้องฟ้าเหนือเขาจินหลี่ก็มีแสงสีม่วงรวมตัวกัน แสงสว่างเจิดจ้าไปทั่ว

คนที่อยู่ห่างไกลก็สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงบนเขาจินหลี่ได้อย่างชัดเจน

“มันเกิดอะไรขึ้น?”

“คุณไม่รู้หรอ? ตามตำนานบอกว่าบนเขาจินหลี่มีเทพนะ?”

“เทพ?”

“ใช่! เมื่อก่อนพวกเราสามารถเข้าไปในเขาจินหลี่ได้ แต่หลังจาก…เรื่องนั้น พวกเราก็เข้าไปในเขาจินหลี่ไม่ได้อีกเลย”

ผู้คนจำนวนมากในบริเวณใกล้เคียงต่างรีบมุ่งหน้าไปยังเขาจินหลี่

บางคนมาเพื่อสักการะ บางคนมาเพื่อถ่ายภาพ…

และในขณะที่พวกเขากำลังวิ่งไปยังเขาจินหลี่ ก็ได้ยินเสียงระฆังทองดังขึ้น

แสงสีทองสายหนึ่งส่องทอลงมา

ร่างสองร่างลอยขึ้นไปพร้อมกับแสงสีทองนั้น

“เทพ! เป็นเทพ!”

“บนเขาจินหลี่มีเทพจริง ๆ !”

เหตุการณ์นี้ถูกถ่ายและโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต

เมื่อข่าวแพร่กระจายไปบนอินเทอร์เน็ต ฉู่ลั่วก็พาเถาซูเยียนไปยังปรโลกแล้ว

เธอให้ยมทูตขาวดำพาเถาซูเยียนไปพบเมี่ยวเมี่ยวกับถังถัง

ยมทูตขาวดำทำหน้าลำบากใจ

“ท่านปรมาจารย์ ปรโลกไม่อนุญาตให้คนเป็นเข้ามานะครับ!”

ฉู่ลั่วมองไปที่ยมทูตขาวดำ “เเดี๋ยวฉันมารับเธอเองค่ะ”

ยมทูตขาวดำเห็นบางอย่างจากสีหน้าของฉู่ลั่ว จึงรีบปิดปากทันที

ฉู่ลั่วนำโลงศพกลับไปยังคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน บอกฮั่วจิ้นและหยางไต้ว่า “การหลอมรวมเป็นไปด้วยดีค่ะ เพียงแต่เขาเข้าสู่ห้วงนิทรา ยังไม่ตื่น”

ฮั่วจิ้นและหยางไต้ถึงกับทำหน้าไม่ถูก

ลูกชายของพวกเขาถูกเหมือนจะตาย แต่ก็เหมือนยังมีชีวิตอยู่

บอกว่ายังมีชีวิต แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับตาย

ฉู่ลั่ว “นี่คือร่างกายของฮั่วเซียวหมิง หนู…”

เธอหยุดพูดกลางคัน มองร่างกายของฮั่วเซียวหมิงที่ค่อย ๆ สลายไปต่อหน้าต่อตา

ฉู่ลั่ว “…”

ฮั่วจิ้น “…”

หยางไต้ “…”

“ลั่วลั่ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมร่างกายของอาจิ่วถึง…”

ฉู่ลั่วจ้องมองโลงศพที่ว่างเปล่า ก่อนจะยิ้มเยาะตัวเอง “ไม่แปลกหรอกค่ะ เขาไม่ต้องการให้ร่างกายของตัวเองคงอยู่บนโลก ถึงอย่างไรก็เป็นมังกรดำจากบรรพกาล เกิดจากเศษเสี้ยววิญญาณ ร่างกายก็คงถูกเอาไปใช้ประโยชน์”

ฮั่วจิ้นขมวดคิ้ว “เจ้าเด็กคนนี้ ฉลาดมาตั้งแต่เด็ก”

หยางไต้ก็ไม่พอใจเช่นกัน “แต่ก่อนฉันก็รู้สึกว่านิสัยของเขาไม่ค่อยเหมือนเราสองคน เราต่างก็เลี้ยงดูเขามาด้วยความรัก เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่นขนาดนี้ ก็น่าจะเป็นคนร่าเริง ช่างพูดช่างคุย แต่เขากลับไม่ใช่”