เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1971 เรียกพ่อสิ

บทที่ 1971 เรียกพ่อสิ

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า

ฉู่ลั่วเดินไปที่ห้องซึ่งขังผีร้ายเอาไว้

ข้างในมีพลังหยินเข้มข้นแผ่ออกมา ประตูทั้งหมดปกคลุมไปด้วยอักขระ

เจ้าหน้าที่เปิดประตูให้

เพียงแค่เปิดช่องเล็ก ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของวิญญาณร้ายที่โถมเข้ามา

“หัวหน้าองค์กร…”

เจ้าหน้าที่ลังเลเล็กน้อย

ฉู่ลั่วผลักประตู เผยให้เห็นฉู่จิงที่อยู่ด้านใน

วิญญาณของฉู่จิงถูกมัดด้วยยันต์นอนอยู่บนพื้น ดวงตาผีเต็มไปด้วยความอาฆาต เมื่อมองคนเป็นก็เปี่ยมความเคียดแค้น

ฉู่ลั่วจ้องมองฉู่จิงที่อยู่บนพื้นสักครู่ มองไม่ออกเลยว่านี่คือดาราดังที่โด่งดังไปทั่วโลกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

ฉู่ลั่วเดินเข้าไป พลังวิญญาณของเธอแผ่ไปทั่วร่างกายของฉู่จิง ฉู่จิงซึ่งแต่เดิมดุร้ายค่อย ๆ หลับตาลง วิญญาณจมดิ่งสู่ความสงบ

เธอจับวิญญาณของฉู่จิง แล้วพูดกับเจ้าหน้าที่ว่า “บอกซู่เซี่ยงหยางด้วยว่าฉันจะกลับไปมณฑลหนาน”

ไม่นานเธอก็มาถึงมณฑลหนาน พาวิญญาณของฉู่จิงมาที่บ้านของยายากับจั่วโยวโยว

ในบ้าน จั่วโยวโยวกำลังทำอาหารให้ผีหลายตน ผีทั้งหมดต่างรอคอยด้วยสีหน้าคาดหวัง

ยายากำลังช่วยอยู่ข้าง ๆ

พอพวกเธอเห็นฉู่ลั่วกับฉู่จิงปรากฏตัว สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

จั่วโยวโยวรีบพูดกับพวกผีตรงหน้าว่า “ขอโทษด้วยนะ แต่วันนี้ฉันมีธุระ พรุ่งนี้จะทำชดเชยให้นะ”

ผีทั้งหลายจำฉู่จิงและฉู่ลั่วได้ จึงรีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ๆ !”

พอพวกเขาออกไป ฉู่ลั่วก็ปล่อยฉู่จิง

ยายาวิ่งเข้ามา “เขา…ทำไมมีพลังอาฆาตหนักขนาดนี้คะ?”

ฉู่ลั่ว “ฆ่าคนมามากเกินไป มีหนี้เลือด ถือเป็นเรื่องปกติ ฉันช่วยกำจัดพลังหยินบนตัวเขาได้ แต่เขาไม่สามารถอยู่ในโลกมนุษย์ได้อีกแล้ว ต้องส่งไปที่ปรโลก”

ฉู่ลั่วใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่กระหม่อมของฉู่จิง

ฉู่จิงที่หลับตาอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สบตากับแม่ลูกยายาที่มีสีหน้ากังวล “ยายา!”

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”

ความคิดของเขายังคงอยู่ในช่วงที่เขากลายเป็นผีร้ายเพื่อช่วยลูกสาวของตัวเอง

“คนเลวพวกนั้น พวกมันรังแกเธออีกไหม!”

ยายาส่ายหัวสะอื้น พูดอะไรไม่ออก

ฉู่ลั่วเดินออกจากบ้าน ปล่อยให้สามคนครอบครัวอยู่ด้วยกัน

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ฉู่จิงยิ้มมองไปทางยายา

ยายาสะอื้นไม่หยุด “แต่คุณตายไปแล้ว คุณตายไปแล้ว…”

“เพื่อช่วยชีวิตลูกสาวของตัวเอง จะตายก็ตายสิ พ่อที่ไร้ความสามารถอย่างพ่อ ก็ถือว่าทำหน้าที่ของพ่อคนหนึ่งได้บ้างแล้ว”

เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของยายาแล้ว ฉู่จิงกลับดูสงบนิ่ง “ยายา อย่าร้องไห้สิ พ่อมีความสุขจริง ๆ นะ พ่อตายด้วยวิธีแบบนี้ พ่อมีความสุขจริง ๆ”

จั่วโยวโยวถอนหายใจ เธอตบไหล่ของยายาเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อน “เรียกพ่อสิ”

ยายากับฉู่จิงต่างมองเธอด้วยความตกใจ

จั่วโยวโยว “เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น แม่เล่าให้ลูกฟังหมดแล้ว พ่อของลูกก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน”

“หลายปีมานี้ เขาดีกับลูกมาก”

“คำว่าพ่อคำนี้ ลูกเรียกได้ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะได้ยินเหมือนกัน”

ยายามองฉู่จิง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ผ่านไปสักพักจึงเรียกเขาเสียงเบาว่า “พ่อ”

ฉู่จิงรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับไม่ถ้วนแทงเข้าไปในวิญญาณของเขา มันเจ็บเล็กน้อย “อืม”

“พ่อคะ!”

ยายาตะโกนอีกครั้ง วิ่งเข้าไปกอดฉู่จิง ส่วนฉู่จิงก็กอดเธอแน่น

จั่วโยวโยวยืนมองอยู่ข้าง ๆ

ฉู่ลั่วยืนอยู่นอกบ้าน ฟังเสียงสนทนาและร้องไห้จากข้างใน จู่ ๆ ก็นึกถึงฮั่วเซียวหมิงขึ้นมา

ถ้าหาก…

ถ้าหากเขารู้ว่าตัวเองมีลูกสาว เขาจะทำสีหน้าแบบไหน?

เขาคงจะรับผิดชอบมากกว่าฉู่จิง

เขาคงจะเป็นพ่อที่ตามใจลูกสาวมากเป็นพิเศษ

เขาคงจะ…

“ฮั่วเซียวหมิง! เทียนเป่ายังไม่เคยเรียกคุณว่าพ่อเลยนะ!”

ยายาออกมาจากในบ้าน เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำตา เมื่อเห็นฉู่ลั่วยืนอยู่นอกบ้าน จึงเอ่ยว่า “พ่อบอกว่าอยากคุยกับแม่ตามลำพังค่ะ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

พอเห็นฉู่ลั่ว ยายาก็ยิ่งเสียใจมากขึ้น “อาหญิงคะ พ่อของหนูฆ่าคนแล้ว หลังจากที่เขาไปปรโลก เขาจะถูกลงโทษไหมคะ!”