เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1972 โยวโยว ขอโทษนะ
บทที่ 1972 โยวโยว ขอโทษนะ
“ไม่หรอก ปรโลกมีกฎใหม่แล้ว การฆ่าคนด้วยเหตุผลพิเศษจะไม่ต้องแบกรับหนี้เลือด แต่ต้องผ่านการตรวจสอบจากปรโลกก่อน” ฉู่ลั่วปลอบใจเธอพลางตบไหล่ยายา
“อีกอย่าง เขาก็ทำความดีมาไม่น้อย ตระกูลฉู่ก็ทำบุญมาเยอะ เขาไม่เป็นอะไรหรอก”
ยายาก้มหน้าลง พูดด้วยความเสียใจและหดหู่ว่า “จริง ๆ แล้วหลายปีมานี้ เขาดีกับหนูมาก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามณฑลหนานไม่ปลอดภัย แต่เขาก็ยังมา”
“หนูเย็นชากับเขาตลอด”
“หนูรู้สึกว่า…เขาเป็นคนไม่ดี เป็นศัตรู”
“อาหญิง จริง ๆ แล้วเรื่องของหนูกับแม่ไม่ใช่ความผิดของเขาใช่ไหมคะ”
“ใช่!” ฉู่ลั่วยื่นมือไปเช็ดน้ำตาของยายา “มันไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เป็นความผิดของกฎสวรรค์”
ในตอนนั้นเอง จิตธรรมญาณของฉู่ลั่วที่ไม่เคยส่งเสียงมาก่อนกลับพูดขึ้นมาว่า [เรื่องของฉู่จิงมันเกี่ยวอะไรกับกฎสวรรค์ด้วย? คุณไม่ควรโยนความผิดให้คนอื่นนะ! ความจริงแล้วมันเป็นฝีมือของหุบเหวเทพมรณะต่างหาก!]
ฉู่ลั่วไม่ได้ตอบระบบ
ในบ้าน จั่วโยวโยวยื่นถ้วยชาให้กับฉู่จิง
“นั่งพักหน่อยนะ ยังเหลือของอีกอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ”
เธอพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินเข้าไปในครัว
ฉู่จิงไม่ได้นั่งลง แต่เดินตามเธอไป
“พวกผีก่อนหน้านี้บอกว่าอาหารที่คุณทำมันอร่อย ตอนนั้นผมดูหน้าตาอาหารยังไงก็ไม่ค่อยอยากเชื่อ”
“แต่ตอนนี้ผมเชื่อแล้ว”
ตั้งแต่กลายเป็นผี เขาก็ไม่เคยได้กลิ่นหอมขนาดนี้มาก่อน
แถมยังกระตุ้นต่อมรับรสเป็นระลอก ๆ อีกด้วย
จั่วโยวโยว “ตอนอยู่ที่หมู่บ้านเหลี่ยงโถวได้รับพลังหยินเข้าไป ถึงได้มีความสามารถพิเศษแบบนี้”
เมื่อพูดถึงหมู่บ้านเหลี่ยงโถว สายตาของฉู่จิงก็หยุดนิ่ง เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง น้ำเสียงของเขาราวกับจะแตกสลาย “ขอโทษ”
ท่ามกลางเสียงผัดอาหารที่ดังซู่ซ่า จั่วโยวโยวพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ความจริงแล้ว…คุณก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน”
อาหารอร่อยมาก
จั่วโยวโยวนำอาหารมาวางบนโต๊ะแล้วส่งกล่องอาหารให้ฉู่จิง “ลองชิมดูสิ”
ฉู่จิงจับตะเกียบแล้วเริ่มกินอย่างรวดเร็ว
เขาไม่มีท่าทางของลูกคนรวยหรือดาราดังอีก ราวกับไม่ได้กินอาหารมาหลายชาติ คีบอาหารเข้าปากไม่หยุด กินจนแก้มพอง พูดทั้งที่อาหารยังเต็มปาก “อร่อย อร่อยมาก!”
จั่วโยวโยวนั่งตรงข้ามเขา มองเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยน
ไม่นานฉู่จิงก็กินอาหารสามอย่างน้ำแกงหนึ่งอย่างกับข้าวหนึ่งหม้อจนหมด
เขาถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ วางตะเกียบลงแล้วมองตรงไปที่จั่วโยวโยว
สายตาของเขาเร่าร้อนและตรงไปตรงมา มองจนทำให้จั่วโยวโยวที่มีสีหน้าสงบนิ่งยังรู้สึกอยากหลบสายตาจากเขา
“ตอนที่ผมเห็นคุณครั้งแรก ผมประทับใจคุณมาก”
จั่วโยวโยวอึ้งไปเล็กน้อย “ครั้งแรกที่เจอฉัน? นั่นไม่ใช่…”
“ไม่ใช่ เป็นที่โรงเรียน”
เสียงของเขาอ่อนโยนและหวานซึ้ง ห่อหุ้มด้วยสายลมอ่อน ๆ ที่พัดมาหาจั่วโยวโยว
“ตอนนั้นคุณถือดอกกุหลาบอยู่”
“ใส่ชุดนักเรียนสีฟ้าขาว มัดผมหางม้า”
“ผมชนคุณล้ม คุณบ่นเบา ๆ จากนั้นรีบขอโทษผมทันที”
จั่วโยวโยวกลับขมวดคิ้ว
พอเห็นท่าทางของเธอแบบนั้นฉู่จิงยิ้ม “คุณจำไม่ได้สินะ!”
จั่วโยวโยวส่ายหน้า “จำไม่ได้แล้ว”
“แต่ผมจำได้ ผมจำได้ชัดเจนมาก” ฉู่จิงลุกขึ้นยืน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวยื่นออกมา แต่เมื่อใกล้จะแตะตัวจั่วโยวโยวกลับหยุดลง
นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อย เสียงก็แหบแห้งอย่างหนัก “จั่วโยวโยว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณ ผมก็จำคุณได้แล้ว”
จั่วโยวโยวนั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ เบิกตากว้าง กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
“ขอโทษนะ”
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษ! เป็นผมกับตระกูลฉู่ที่ลากคุณเข้ามาในแผนการนี้”
“โยวโยว ขอโทษนะ!”
ดวงตาของจั่วโยวโยวแดงก่ำ เธอค่อย ๆ หลับตาลง น้ำตาไหลออกมาจากหางตา
ความทรงจำอันเจ็บปวดที่สุดเหล่านั้น ความทรงจำที่เธอกดเก็บเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจแอบหลุดลอยออกมาเงียบ ๆ
ภาพแล้วภาพเล่าฉายชัด โจมตีประสาทของเธอ
มือของเธอกำแน่น
ร่างทั้งร่างสั่นเล็กน้อย
Comments for chapter "บทที่ 1972 โยวโยว ขอโทษนะ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
