เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1973 ผลประโยชน์ย่อมล่อใจ

บทที่ 1973 ผลประโยชน์ย่อมล่อใจ

คำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ไม่อาจเอ่ยออกมาได้เลย

เธอไม่ได้เกลียดเขา!

แต่เธอจะไม่มีวันลืมความเจ็บปวดที่เขาทำให้เกิดขึ้น

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ฉู่จิงก็ไม่อยู่ตรงหน้าแล้ว

เธอไม่สนใจน้ำตาบนใบหน้าตัวเอง รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

นอกประตูบ้านเหลือเพียงยายา

“แม่ พ่อไปกับอาหญิงแล้ว”

ยายาเดินเข้าไปกอดจั่วโยวโยว “พ่อบอกว่าให้หนูดูแลแม่ให้ดี”

จั่วโยวโยวยืนนิ่งอยู่กับที่ ยื่นมือออกไปกอดยายา ซุกหน้าลงซอกคอของลูกสาว ร้องไห้อย่างเงียบงัน

ณ ปรโลก

ฉู่ลั่วส่งฉู่จิงให้กับยมทูต พอเธอเพิ่งออกจากปรโลก ระบบในจิตธรรมญาณก็เอ่ยขึ้นมา [ฉู่ลั่ว หยุดเถอะ! มนุษย์ไม่สามารถต่อสู้กับเผ่าเทพได้หรอก]

ฉู่ลั่ว [เทพบอกว่าสรรพชีวิตล้วนเท่าเทียมกัน แถมยังอีกว่าบัญชาสวรรค์ไม่อาจฝ่าฝืน ทุกสิ่งล้วนมีชะตาชีวิตกำหนดแล้ว”

ฉู่ลั่วหัวเราะเยาะ “ใครเป็นคนกำหนดชะตากรรมให้มนุษย์? ชีวิตมนุษย์ไม่ควรยืนยาวเกินไป ราชวงศ์ไม่ควรอยู่นานเกินไป ชีวิตไม่ควรสมบูรณ์แบบ…”

ฉู่ลั่ว “เทพเป็นผู้กำหนด แต่สิ่งที่มนุษย์ต้องการคือการเรียกร้องคือคำพูดที่เทพเคยกล่าวไว้ สรรพสิ่งเท่าเทียมกัน แล้วมนุษย์ทำผิดตรงไหน?”

ระบบเงียบไปนาน [เหล่าเทพได้ลงมาแล้ว หากมนุษย์ไม่ยอมปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เดิม ก็คงต้องทำสงครามกันเท่านั้น]

ระบบ [ฉู่ลั่ว สงครามระหว่างสามภพจะทำให้สิ่งมีชีวิตล้มตายเป็นจำนวนมาก นี่คือสิ่งที่คุณอยากเห็นเหรอ?]

ฉู่ลั่วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ปราศจากเมฆหมอก

“งั้นไปโน้มน้าวเทพเถอะ! ให้พวกเขานำความเท่าเทียม ชะตาชีวิตและอนาคตกลับคืนสู่มนุษย์”

ระบบถอนหายใจเบา ๆ

[ผมไม่คิดว่าจะเป็นคุณ ที่กลายเป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุด]

[ฉู่ลั่ว เผ่าเทพเทพไม่มีทางเลือก]

[เทพจะไม่ยอมให้ใครมาท้าทายอำนาจ มันเป็นแบบนี้มาหลายพันปีแล้ว!]

[คุณยอมแพ้เถอะ!]

[ผมไม่อยากให้มีวันที่คุณต้องตายด้วยน้ำมือของเผ่าเทพ]

ฉู่ลั่วหัวเราะ “การที่ฉันตายด้วยน้ำมือของเผ่าเทพ กับตายภายใต้ชะตากรรมที่เทพกำหนด มันต่างกันตรงไหน”

ระบบรีบตอบทันที [ถ้าคุณกลายเป็นเทพ คุณก็จะไม่ถูกชะตากรรมควบคุม และหลุดพ้นจากวัฏสงสาร]

“นายรู้ไหม” ฉู่ลั่วพูดออกมาตรง ๆ “มนุษย์มีคำพูดหนึ่ง”

ระบบ [อะไร?]

“ผู้สังหารมังกร ในที่สุดก็จะกลายเป็นมังกรร้าย”

“การเป็นเทพ คือการทำให้ผู้สังหารมังกรทุกคนกลายเป็นมังกรร้าย”

ระบบเงียบไปนาน กระทั่งฉู่ลั่วกลับมาที่องค์กรสาขาตี้จิง จึงพูดขึ้น [คุณจะต้องเสียใจ]

ฉู่ลั่ว “…”

ระบบ [ฉู่ลั่ว คุณจะต้องเสียใจ ถ้าคุณกลายเป็นเทพ ครอบครัวและเพื่อนของคุณทั้งหมดจะได้รับการยกระดับให้เป็นเทพตามคุณ พวกเขาจะหลุดพ้นจากวัฏจักรแห่งการเกิดและตาย นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?]

ระบบ [แม้ว่าคุณจะไม่คิดถึงตัวเอง แต่คุณก็ควรคิดถึงพวกเขา]

ระบบ [พ่อแม่ของคุณ พ่อแม่ของฮั่วเซียวหมิง จั่วโยวโยว ยายา และครอบครัวของหัวหว่านที่เคารพบูชาคุณเป็นไอดอล…พวกเขาทั้งหมดจะไม่ต้องแก่ ไม่ต้องตาย]

ระบบ [แค่คุณกลายเป็นเทพ แค่คุณกลายเป็นเทพเท่านั้น!]

ฉู่ลั่ว “บางทีอาจจะเป็นอย่างนั้น!”

“แต่ตอนนี้ฉันไม่เสียใจ!”

ระบบแค่นหัวเราะ

ฉู่ลั่วรู้สึกเพียงว่าจิตธรรมญาณของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ระบบที่เคยอยู่ในจิตธรรมญาณของเธอได้หายไปแล้ว

“เจ้านิกาย คิดอะไรอยู่คะ!” ไจ๋โหรวเดินเข้ามา “หัวหน้าซู่จัดการองค์กรเรียบร้อยแล้วค่ะ พาอดีตเจ้าหน้าที่ทั้งหมดกลับมาด้วย”

วิญญาณของไจ๋โหรวล่องลอยเข้ามา เธอจับแขนของฉู่ลั่วและพาเข้าไปในองค์กร

“หลายปีที่เราไม่อยู่ องค์กรนี้ดูเจริญรุ่งเรืองขึ้นจริง ๆ”

เธอบ่นพลางอุทานด้วยความประหลาดใจ “ถึงแม้ว่าซีไป๋คนนั้นจะไม่ใช่คนดี แต่เขาก็ยอมทุ่มเงินให้กับองค์กรจริง ๆ นะคะ ทุกอย่างเป็นอุปกรณ์รุ่นใหม่ล่าสุด กระดาษเขียนยันต์ก็เป็นของดีที่สุด”

“กระดาษเขียนยันต์ที่เจ้านิกายทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ เขาเกือบจะซื้อมาทั้งหมดในราคาสูงเพื่อมอบให้กับเจ้าหน้าที่ขององค์กรเลยนะคะ”

ฉู่ลั่ว “ตอนที่ฉันไม่อยู่ก็ทิ้งยันต์ไว้ไม่น้อยเลยนะ”

ไม่ใช่แค่มอบยันต์ให้กับคนใกล้ชิดเท่านั้น แต่ยังตั้งใจทิ้งไว้ที่องค์กรและยังมีขายทางออนไลน์อีก ก็เพื่อป้องกันสถานการณ์พิเศษที่อาจเกิดขึ้น

“แต่ผลประโยชน์ย่อมล่อใจคนอยู่แล้วค่ะ!” ไจ๋โหรวพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ซีไป๋จ่ายแพง แน่นอนว่าคงจะมีคนซื้อ”