เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1976 ปล่อยให้พวกมนุษย์ทะเลาะกันเอง
บทที่ 1976 ปล่อยให้พวกมนุษย์ทะเลาะกันเอง
เขายกมือขึ้นปิดตาอย่างหมดหนทาง “ฉู่ลั่ว ผมมั่นใจว่าสามารถต่อสู้กับเทพได้ แต่ไม่มั่นใจว่าจะต่อสู้กับจิตใจของคนได้”
ประตูห้องทำงานถูกเปิดด้านนอก หยวนเส้าหยินวิ่งเข้ามา เขากลืนน้ำลายแล้วหอบหายใจ พลางพูดกับฉู่ลั่วและซู่เซี่ยงหยางที่อยู่ในห้อง “คุณหูกลับมาแล้ว”
ซู่เซี่ยงหยางลุกพรวดทันที “นายว่าอะไรนะ…”
“คุณหู หูเสี่ยวหลีกลับมาแล้ว!”
เขาเบี่ยงตัวหลีกทาง หูเสี่ยวหลีในชุดลำลองก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว
เธอเดินอย่างองอาจ ไม่มีท่าทางอ่อนช้อยเหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้ว สีหน้าดูเคร่งขรึม “ใครบอกว่าจะฆ่าสัตว์เร่ร่อนทุกตัว?”
เธอจ้องมองซู่เซี่ยงหยาง “เป็นคุณเหรอ?”
ซู่เซี่ยงหยางรีบโบกมือปฏิเสธ
เธอหันไปมองฉู่ลั่วอีกครั้ง
ฉู่ลั่ว “คุณคิดว่าฉันจะพูดอะไรแบบนั้นได้เหรอ?”
หูเสี่ยวหลีแค่นเสียงเย็นชา ทิ้งตัวนั่งไขว้ขาบนเก้าอี้ “ใครจะรู้ล่ะ? คุณไม่ได้กลับมาตั้งหลายปี บางทีอาจจะเปลี่ยนนิสัยไปแล้วก็ได้?”
พูดจบเธอก็ตบโต๊ะ “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครกล้ารังแกสัตว์พวกนั้น!”
“สัตว์ที่ไม่มีเจ้าของก็ควรถูกฆ่า งั้นคนที่ไม่มีญาติพี่น้องก็ควรถูกฆ่าด้วยสินะ!”
ซู่เซี่ยงหยาง “มันเป็นแค่ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ต ทางการไม่มีทางออกคำสั่งแบบนั้นหรอก”
หูเสี่ยวหลีใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบลง เธอค่อย ๆ หันไปมองฉู่ลั่วพลางสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฉันนึกว่าต้องรอจนพันปีคุณถึงจะกลับมาเสียอีก”
ฉู่ลั่ว “ขอโทษนะ ฉันกลับมาช้าเกินไป”
หูเสี่ยวหลีที่เมื่อกี้ยังโกรธจัด จู่ ๆ ก็หันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
เธอรีบใช้หลังมือปาดน้ำตา กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แล้วตอนนี้จะทำยังไง? หตุการณ์ทารุณกรรมสัตว์เกิดขึ้นมากมาย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะไม่ยอมนิ่งดูดายแน่ ฉันไม่รับประกันว่าจะไม่ทำร้ายคนด้วย”
ซู่เซี่ยงหยาง “รู้แล้ว ๆ แต่ตอนนี้พวกสัตว์กำลังดุร้าย…”
“มีคนยุยงต่างหาก”
หูเสี่ยวหลีพูดตรง ๆ “พูดให้ชัดเจนก็คือ…เป็นนักเรียนที่เคยติดตามฉันมาหลายปี เป็นนักเรียนที่พวกคุณมนุษย์ส่งมา”
ซู่เซี่ยงหยางหันไปมองหน้าหูเสี่ยวหลีด้วยความตกใจ
หูเสี่ยวหลี “ภาษาสัตว์ไง! ตอนนั้นพวกคุณไม่ได้ส่งนักเรียนมาเรียนภาษาสัตว์กับฉันเหรอ? คนที่ฉันรายงานว่าให้ไล่ออกไปเพราะความประพฤติไม่ดี เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุด”
“เป็นมนุษย์เหรอ?”
ซู่เซี่ยงหยางเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “คุณกำลังบอกว่ามนุษย์ยุยงให้สัตว์พวกนี้ไปโจมตีเด็ก ๆ งั้นเหรอ? ไปโจมตีทารกที่เพิ่งเกิดมาไม่นานเนี่ยนะ?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูประหลาดใจมาก ทำให้หูเสี่ยวหลีอดเหลือบมองเขาไม่ได้ “แล้วคุณคิดว่าใครล่ะ?”
เธอพิงเก้าอี้ ไขว้มือไว้หลังศีรษะ ปลายเท้าแตะเก้าอี้เบา ๆ “ฉันบอกพวกคุณไปแล้ว พวกคุณไปจับเขาคนนั้นสิ แล้วจะรู้ว่าฉันพูดจริงหรือเท็จ”
ซู่เซี่ยงหยางรีบติดต่อคนของเขาให้ไปจับตัวคนคนนั้นทันที
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เหตุการณ์สัตว์ทำร้ายคนก็แก้ไขได้แล้วใช่ไหม!”
หูเสี่ยวหลีชายตามองเขา “แก้ไข? แก้ไขบ้าอะไร! ตอนนี้ในหมู่สัตว์ก็รังเกียจพวกคุณมนุษย์มากเลยนะ! พวกมันก็รู้กันหมดแล้วว่าพวกคุณมนุษย์รวมตัวกันทารุณกรรมสัตว์ แถมยังเตรียมจะฆ่าสัตว์ที่ไม่มีเจ้าของพวกนั้นทั้งหมดอีก!”
“เหอะ! ไม่ใช่แค่สัตว์บนบกหรอก แม้แต่สัตว์ในทะเลก็รู้กันหมดแล้ว”
“ไม่งั้นคุณคิดว่าฉันรู้ได้ยังไง ถึงได้กลับมา?”
ซู่เซี่ยงหยางชะงัก “ข่าวไปถึงในทะเลด้วยเหรอ?”
“อืม พวกคุณเคยให้ฉันไปติดต่อกับสัตว์ในทะเล ให้พวกมันช่วยหาเรือโบราณกับโบราณวัตถุอะไรพวกนั้น ตอนนี้พวกมันนัดหยุดงานกันหมดแล้ว แม้แต่ฉันก็แทบไม่อยากเชื่อพวกคุณด้วย!”
พูดจบ หูเสี่ยวหลีหันหลังโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้ มองไปที่ฉู่ลั่ว “เฉิงยวนเป็นยังไงบ้าง? เธอฟื้นขึ้นมาแล้วหรือยัง?”
“อืม!”
“ปรมาจารย์ทำแบบนี้ดีไหม! ยังไงโลกนี้ก็ไม่ค่อยชอบพวกสัตว์อยู่แล้ว คุณพาพวกเราสัตว์และปีศาจไปจากที่นี่ ไปอยู่ที่โลกอื่นกันเถอะ!”
“ถึงตอนนั้น ก็ปล่อยให้พวกมนุษย์ทะเลาะกันเองเถอะ”
Comments for chapter "บทที่ 1976 ปล่อยให้พวกมนุษย์ทะเลาะกันเอง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
