เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1984 คนเห็นแก่ตัวที่สุดคือเธอ
บทที่ 1984 คนเห็นแก่ตัวที่สุดคือเธอ
พร้อมกับเสียงของไห่ถัง เถาวัลย์ที่ทอดตัวอยู่บนพื้นก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ดอกไม้สีแดงดอกแล้วดอกเล่าเบ่งบาน แต่ละดอกราวกับเป็นปากสีเลือดขนาดใหญ่ กวัดแกว่งเกสรดอกไม้สวย ๆ ไปมา
ปีศาจที่ยืนอยู่บนพื้นก็เซถลาเพราะเถาวัลย์ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
ส่วนปีศาจที่อยู่กลางอากาศก็ต้องหลบหลีกดอกไห่ถังขนาดมหึมา
จนกระทั่งเถาวัลย์ที่แข็งแรงล้อมรอบเกิดเป็นกรงขัง กักขังปีศาจที่ก่อความวุ่นวายทั้งหมดไว้ข้างใน
ปีศาจงูดำถูกจับ มันไม่ยอมแพ้และขึ้นไปอยู่บนกิ่งก้านของไห่ถัง ดันหัวตัวเองออกมาตะโกนว่า “ราชาปีศาจ แค่ฆ่าฉู่ลั่วเท่านั้น พวกเราปีศาจก็จะมีอนาคตและได้รับการยอมรับจากเผ่าเทพ แล้วทำไมไม่ฆ่าเธอล่ะ!”
“คุณเป็นราชาของเผ่าปีศาจ ไม่ใช่สุนัขของฉู่ลั่วนะ!”
“ราชาปีศาจ คุณต้องคิดถึงพวกเราปีศาจสิ!”
ดอกไห่ถังหรี่ตาลง
ปีศาจงูดำร้องคำรามไม่หยุด
ทำให้ปีศาจทั้งหมดในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันพากันมารวมตัว ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เหมือนจะมีปีศาจก่อเรื่อง อยากจะฆ่าปรมาจารย์ฉู่?”
“ฆ่าปรมาจารย์ฉู่? ใครกันที่กล้าทำขนาดนั้น! ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง? อะไรทำให้พวกเขามั่นใจว่าจะสามารถฆ่าปรมาจารย์ฉู่ได้?”
เสียงพูดคุยดังไปมา
ปีศาจงูดำพูดกับปีศาจที่กำลังวิจารณ์กันอยู่ข้างนอก “ฉันฆ่าฉู่ลั่วก็เพื่อเผ่าปีศาจทั้งหมด”
เหล่าปีศาจต่างมองมาอย่างดูถูก
ปีศาจงูดำกำมือที่จับกิ่งไม้แน่น “พวกเทพบอกว่าถ้าพวกเราช่วยเทพกำจัดฉู่ลั่ว ก็จะมอบสถานะให้กับเผ่าปีศาจของเรา จากนั้นพวกเราก็ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่ต้องหนีการไล่ล่าของพวกมนุษย์อีกต่อไป”
“จากนี้ไป โลกใบนี้ก็จะเป็นของเผ่าปีศาจ”
“ส่วนมนุษย์จะกลายเป็นพวกนอกรีต เป็นปีศาจร้าย เป็นเป้าหมายที่พวกเราเผ่าปีศาจจะขับไล่”
“พวกนายไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ?”
“แค่ฆ่าฉู่ลั่ว ทุกอย่างก็จะเป็นจริง”
บรรยากาศที่เคยวุ่นวายเงียบลงทันที
ปีศาจทั้งหลายหันไปมองปีศาจงูดำที่กำลังพูด แล้วค่อย ๆ เลื่อนสายตามองฉู่ลั่วที่อยู่ในกลางอากาศ
อนาคตของเผ่าปีศาจ?
ไม่ต้องถูกมนุษย์ไล่ล่าอีกต่อไป?
ไม่ต้องถูกเรียกว่าปีศาจร้าย ไม่ต้องถูกนักพรตกลุ่มหนึ่งตะโกนว่าฆ่าปีศาจกำจัดมารอีก
เผ่าปีศาจของพวกเขาจะเป็นใหญ่ในโลกนี้
เพียงแค่…
ฆ่าฉู่ลั่ว!
แค่ฆ่าเธอเท่านั้น!
จิ่งเจียเหยียนเคลื่อนย้ายร่างงูไปบังหน้าฉู่ลั่ว คำรามอย่างดุร้ายไปที่ปีศาจด้านล่าง
ไห่ถังก็ค่อย ๆ มาอยู่เบื้องหน้าฉู่ลั่วเช่นกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
ปีศาจงูดำเห็นฉากนี้ ก็หันไปมองไห่ถังกับฉู่ลั่วเงียบ ๆ
“ราชาปีศาจ นี่เป็นโอกาสทองสำหรับเผ่าปีศาจของเรา คุณจะยอมทิ้งมันไปเพราะฉู่ลั่วคนเดียวงั้นเหรอ?”
เขามองฉู่ลั่วอีกครั้ง “ฉู่ลั่ว ปรมาจารย์ฉู่ ผมรู้ว่าคุณช่วยเหลือเผ่าปีศาจมามาก และพวกเราทุกคนในเผ่าปีศาจก็รู้สึกขอบคุณคุณมากเหมือนกับ”
เสียงของปีศาจงูดำหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ในเมื่อคุณไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ คุณจะช่วยคิดถึงอนาคตของเผ่าปีศาจบ้างได้ไหม?”
คำพูดนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน ทันใดนั้นสายตาทุกคู่ก็จับจ้องปีศาจงูดำ แต่เขาเหมือนจะไม่รู้สึกตัวและยังคงพูดต่อไป “จริง ๆ แล้ว ระหว่างสามเผ่าก็ไม่มีความแค้นอะไรมากมาย และไม่จำเป็นต้องต่อสู้กันด้วย”
“ผมรับรองได้ว่าแม้โลกมนุษย์จะอยู่ภายใต้พวกเราปีศาจ พวกเราก็จะให้มนุษย์มีชีวิตอยู่”
“ระหว่างสามเผ่า ไม่จำเป็นต้องทำสงครามกันเลย”
ปีศาจงูดำพูดจบ ก็มองฉู่ลั่วด้วยความหวัง “แดนเทพมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว”
ปีศาจหลายตัวถึงกับตกใจกับคำพูดที่ไร้ยางอายของปีศาจงูดำ บางตัวถึงกับกลัวที่จะสบตาฉู่ลั่ว
แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไร
มีเพียงจิ่งเจียเหยียนที่ยืนขวางหน้าฉู่ลั่วอยู่ เธอโกรธจนหางสะบัดไปมากลางอากาศ “ไร้ยางอาย พวกแกไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”
ปีศาจงูดำพูดว่า “แค่เธอตายคนเดียว สามเผ่าก็จะสงบสุข เธอจะกลัวตายทำไม? แสดงว่าเธอก็ไม่ได้ใจกว้างอะไรขนาดนั้นสินะ”
“เธอไม่กล้าตาย แต่กลับต้องการให้พวกเราตายเพื่อความคิดของเธอ นั่นไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวหรอกเหรอ?”
“ที่แท้คนที่ไร้ยางอาย คนเห็นแก่ตัวที่สุดคือเธอ คือฉู่ลั่ว”
Comments for chapter "บทที่ 1984 คนเห็นแก่ตัวที่สุดคือเธอ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
