เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1985 ให้พวกเราปีศาจจัดการกันเอง

บทที่ 1985 ให้พวกเราปีศาจจัดการกันเอง

“แก…แก…” จิ่งเจียเหยียนโกรธจนแทบจะพ่นพิษกับความไร้ยางอายและความโกรธของปีศาจงูดำ

ไห่ถังก็โกรธไม่แพ้กัน ดอกไห่ถังด้านล่างเบ่งบานใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กิ่งก้านยิ่งรัดแน่น

ปีศาจงูดำมองภูติดอกไห่ถังอีกครั้ง “คุณเป็นราชาปีศาจ แต่กลับไม่สนใจชีวิตของพวกเราปีศาจ กลับสนใจแต่ฉู่ลั่วคนนั้น คุณยังเป็นราชาของเผ่าปีศาจอยู่ไหม?”

“ราชาที่ไม่คิดถึงเผ่าปีศาจ ไม่สมควรเป็นราชาปีศาจ!”

เขาตะโกนเสียงดัง “ไม่สมควรเป็นราชาปีศาจ”

ตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนแรกไม่มีปีศาจคนไหนตอบรับเขา แต่ก็เริ่มมีเสียงเบา ๆ เข้าร่วม แล้วก็ดังขึ้นจนดังกว่าเสียงของปีศาจงูดำเสียอีก

ไห่ถังแสดงสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย เธอเบิกตากว้างอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร แล้วกลืนน้ำลายลงคอ

ฉู่ลั่วยื่นมือออกไป ดึงจิ่งเจียเหยียนกับไห่ถังที่ยืนขวางหน้ามาอยู่ด้านหลัง เธอก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยืนอยู่หน้ากลุ่มปีศาจโดยตรง

กลุ่มปีศาจที่เมื่อครู่ยังตะโกนโวยวาย พอเห็นฉู่ลั่วมาก็พากันปิดปาก

ฉู่ลั่วก้มมองพวกเขา “อยากฆ่าฉันเหรอ?”

เหล่าปีศาจ “…”

“ได้”

เธอสะบัดดาบชิงเจวี๋ย โยนมันขึ้นไปกลางอากาศ มือประสานดิน ท่องร่ายคาถา

เพียงชั่วพริบตา ดาบชิงเจวี๋ยก็กลายเป็นดาบอันคมกริบนับพันเล่ม พุ่งเข้าหากลุ่มปีศาจพร้อมกัน

“ไม่ต้องขึ้นมาทีละคน มาพร้อมกันได้เลย!”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก ราวกับไม่ได้โกรธเคืองกับการก่อเรื่องของเผ่าปีศาจเลย

กลุ่มปีศาจไม่มีตนใดขยับเขยื้อน

ฉู่ลั่วพูดกับไห่ถังว่า “ปลดออก”

ไห่ถังเชื่อฟังและปลดทุกสิ่งทุกอย่าง

ทั้งกิ่งก้าน ดอกไม้ และใบไม้สีเขียวต่างหายไป

“มาเลย!”

เธอพูดกระตุ้นอีกครั้ง

แต่ไม่มีปีศาจตัวไหนกล้าขยับ ทุกตัวจ้องมองกันไปมา

ปีศาจงูดำโกรธจัดพลางมองซ้ายมองขวา “ขึ้นไปสิ! แม้แต่การผลัดกันสู้ก็ยังสามารถทำให้เธอหมดแรงได้”

“พวกนายยังกลัวอะไร?”

เขาคำราม!

“กลัวตายไง! ไม่งั้นจะกลัวอะไรอีก?”

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นมากะทันหัน

หูเสี่ยวหลีปรากฏตัวขึ้นกลางค่ายกล มองปีศาจงูดำด้วยสายตาดูถูก “ยุให้คนอื่นไปตาย แต่ตัวเองกลับยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ ถ้านายอยากต่อสู้เพื่อเผ่าปีศาจจริง ๆ ก็พุ่งเข้าไปโจมตีเธอสักทีสิ”

ปีศาจงูดำโกรธ ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาของงูเป็นครั้งคราว แต่ก็ยังไม่กล้าขยับ

หูเสี่ยวหลีหันกลับไปมองฉู่ลั่วที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วคำนับเธออย่างนอบน้อม “ปรมาจารย์ฉู่ อภัยพวกเขาสักครั้งเถอะค่ะ มอบพวกเขาให้พวกเราปีศาจจัดการเอง”

จิ่งเจียเหยียนวิ่งเข้ามา “ให้พวกเราปีศาจจัดการกันเอง จะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจกับลั่วลั่วได้แน่นอน”

ไห่ถังก็เดินเข้ามาด้วย “พวกเราจะไม่ปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ แน่ค่ะ”

ขณะพูด หูเสี่ยวหลีก็ส่งสายตาให้ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วถึงได้เก็บดาบไป

เธอหันหลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นจิ่วฉาน

จิ่วฉานพูดกับเธอว่า “ปีศาจที่ไปโจมตีมนุษย์ครั้งนี้ แทบทุกตนถูกเทพหลอกใช้”

ฉู่ลั่วหันไปมองทางกลุ่มปีศาจ สีหน้าเย็นชาลง

“แต่เดิมพวกปีศาจก็ไม่มีใครควบคุมอยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกเทพหลอกใช้อีก ถึงแม้ครั้งนี้จะปราบปรามได้ แล้วครั้งต่อไปล่ะ?”

จิ่วฉานมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า “ทำไมถึงอยู่ร่วมกันอย่างสงบไม่ได้นะ?”

ฉู่ลั่วตอบ “อยู่สูงมากเกินไป ใครจะยอมก้มหน้ามองลงมาล่ะ”

ทางฝั่งปีศาจ พอฉู่ลั่วจากไปแล้ว ปีศาจงูดำก็หัวเราะเยาะ “อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ พวกเธอเป็นสุนัขของฉู่ลั่วทั้งนั้น พูดให้ดีก็คือทำเพื่อเผ่าปีศาจ แต่ที่จริงแล้วก็เพื่อเอาใจฉู่ลั่วทั้งนั้น”

เขาหันไปพูดกับปีศาจตนอื่น “ถึงจะฆ่าฉู่ลั่วไม่ได้ แต่พวกเราก็สามารถต่อสู้เพื่อสร้างหนทางให้เผ่าปีศาจได้”

“ฆ่าพวกมนุษย์”

เขาโบกแขนขึ้น และมีปีศาจจำนวนไม่น้อยที่เห็นด้วยกับเขา

“ใช่ ฆ่าพวกมนุษย์ แล้วมนุษย์ก็จะไปขอความช่วยเหลือจากเทพ เทพก็จะส่งคนลงมาโลกมนุษย์ สังหารพวกปีศาจ”