เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1986 อยากมีจุดจบแบบนี้เหรอ
บทที่ 1986 อยากมีจุดจบแบบนี้เหรอ
หูเสี่ยวหลีหมุนตัวกลับมา หางสีแดงเก้าหางของเธอแกว่งไกวอยู่ด้านหลัง “แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง?”
“หลังจากนั้นโลกนี้ก็จะไม่มีจิ้งจอกเก้าหางชิงชิวอีกต่อไป ไม่มีจิ้งจอกเก้าหางถูซานด้วย มีแต่…”
สายตาของเธอเย็นชาลง “มีแต่ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเท่านั้น”
เธอหมุนตัวกลางอากาศ หางสีแดงทั้งเก้าของเธอเด่นชัดยิ่งขึ้น “แดนเทพไม่ต้อนรับพวกเรา พวกมนุษย์ยิ่งไม่ต้อนรับพวกเรา”
“นี่คือจุดจบของพวกเราจิ้งจอกเก้าหาง”
“และมันก็คือจุดจบของพวกนายด้วย”
เธอถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกนายอยากมีจุดจบแบบนี้เหรอ?”
เหล่าปีศาจทั้งหมดต่างตะลึงงัน
หูเสี่ยวหลีเหลือบมองปีศาจงูดำแล้วพูดต่อ “ฉันไม่รู้ว่าเทพที่สัญญากับพวกนายมีตำแหน่งอะไร แต่พวกนายก็รู้ดีว่าเทพที่เคยสัญญากับเผ่าจิ้งจอกเก้าหางในอดีตมีตำแหน่งไหน”
เหล่าปีศาจต่างสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทุกคนมองปีศาจงูดำ
สีหน้าของปีศาจงูดำก็ไม่สู้ดีนักเหมือนกัน
หูเสี่ยวหลีเดินมาหยุดตรงหน้าปีศาจงูดำ ถามว่า “ดังนั้นนายมีอะไรมารับรองว่าเทพจะรักษาสัญญา แทนที่จะ…ผลักไสเผ่างูดำของพวกนายตกต่ำลงไปสู่ความหายนะอีกครั้ง”
“จากนั้นโลกมนุษย์ก็จะมีปีศาจงูเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งตัว และจากนี้ไปอีกหลายล้านปี ปีศาจงูก็จะกลายเป็นสิ่งที่ถูกทุกคนรังเกียจและดูถูกเหยียดหยาม”
“นายรับผิดชอบเรื่องนี้แทนเผ่างูดำของตัวเองได้ไหม”
“เผ่างูดำของนายจะยินยอมหรือเปล่า”
จิ่งเจียเหยียนรีบพูดขึ้นทันทีว่า “ยังไงเผ่างูขาวของพวกเราก็ไม่ยินยอมหรอก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเผ่างูขาวเลย”
ในกลุ่มปีศาจก็มีพวกเดียวกับปีศาจงูดำอยู่ด้วย ตอนนี้พวกเขาต่างมีสีหน้าไม่สู้ดีมาก ๆ
พวกเขารู้ดีว่าในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา จิ้งจอกเก้าหางถูกทุกคนในโลกมนุษย์รังเกียจ และเพิ่งจะดีขึ้นในช่วงไม่กี่สิบปีมานี้เอง
แม้ว่าจะเป็นสัตว์มงคล แต่สุดท้ายกลับถูกบีบบังคับให้หลบหนีเข้าไปในป่าเขา ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาที่โลกมนุษย์
ชื่อเสียงเลวร้ายเช่นนี้ จิ้งจอกเก้าหางและเผ่าปีศาจจิ้งจอกต่างก็แบกรับมันมาหลายพันปีแล้ว
“นายรับประกันได้ไหมว่าเทพจะรักษาสัญญาแน่นอน?”
“พวกนายรับผิดชอบผลลัพธ์ของความล้มเหลวได้ไหม?”
“ทั้งเผ่าของพวกนายเห็นด้วยกับการตัดสินใจของนายหรือเปล่า?”
หูเสี่ยวหลีถามคำถามสามข้อติดต่อกันอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่มีปีศาจตนไหนกล้าตอบ
จิ่งเจียเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “นี่มันชัดเจนว่าเป็นการยุยง! ทำไมพวกนายถึงโง่ขนาดนี้ ถึงกับมองไม่ออกว่านี่เป็นการยุยง”
เธอกวัดแกว่งหางไปหาปีศาจงูดำ “พวกนายไม่เคยคิดเลยหรือไง ว่าทำไมพวกเทพถึงต้องมาหาพวกนาย? พวกเขาเก่งกาจขนาดนั้น มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง แต่กลับต้องการให้พวกเราปีศาจไปช่วยพวกเขา”
“แน่นอนว่าต้องให้ไปเป็นแพะรับบาปสิ!”
“พวกนายโง่จริง ๆ เลย!”
เธอแสดงความดูถูกออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“พวกเราทุกคนรู้เรื่องที่พวกนายทำข้างนอกแล้ว”
“พวกนายออกไปควักหัวใจของมนุษย์ หลอกคนธรรมดา… พวกนายไม่เห็นข่าวบนอินเทอร์เน็ตหรือไง? ผู้คนทั้งหมดล้วนประณามพวกเราปีศาจแล้ว”
ควักหัวใจมนุษย์!
เหล่าปีศาจที่ยังไม่รู้เรื่องต่างมองปีศาจงูดำกับพวก “พวกนาย… พวกนายทำแบบนี้ได้ยังไง? ตอนนี้มนุษย์ก็มีพลังแข็งแกร่งมากนะ เข้าใจหรือเปล่า? ถ้ามนุษย์ทำสงครามกับพวกเราปีศาจจริง ๆ พวกเราปีศาจอาจจะไม่ชนะก็ได้”
ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์ยังมีอาวุธร้ายแรงอย่างฉู่ลั่วด้วย
พวกปีศาจจะต้องพ่ายแพ้แน่นอน!
เหล่าปีศาจที่เดิมทียังลังเลอยู่ ตอนนี้รู้สึกกลัวขึ้นมา
“ถ้าพวกนายคิดถึงเผ่าปีศาจจริง อย่างน้อยก็ควรปรึกษาพวกเราก่อน”
“ใครอนุญาตให้พวกนายเป็นตัวแทนของเผ่าปีศาจกัน”
“เผ่าปีศาจเพิ่งจะมีที่ยืนในโลกนี้ได้ ถ้าพวกนายทำลายมันลง พวกนายจะรับผิดชอบได้เหรอ?”
เสียงคำถามและด่าทอทั้งหมดสาดใส่ปีศาจงูดำและพรรคพวก
ปีศาจงูดำเผชิญหน้ากับคำวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าปีศาจ เขาตะลึงไปชั่วครู่ แล้วหัวเราะออกมาดังลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ! ที่พวกปีศาจถูกมนุษย์กดขี่มาตลอด ก็เพราะมีพวกไร้ความสามารถอย่างพวกแกนี่แหละ”