เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1987 ถ้าฉันเห็นใจพวกเขา

บทที่ 1987 ถ้าฉันเห็นใจพวกเขา

“ฉันต่างหากที่คิดถึงเผ่าปีศาจอย่างแท้จริง”

เขาลุกพรวดขึ้นมา แล้วพุ่งเข้าใส่หูเสี่ยวหลีที่อยู่ใกล้ที่สุด

หูเสี่ยวหลีส่งเสียงคำรามใส่เขาทันที แล้วก็กระโจนเข้าสู้เหมือนกัน

ในชั่วพริบตานั้น เหล่าปีศาจก็วุ่นวายไปหมด

จิ่วฉานที่อยู่ห่างออกไปมองภาพนี้แล้วถอนหายใจเบา ๆ “อมิตาพุทธ”

เขาหันหน้าหนี ไม่อยากเห็นเหล่านั้น แต่กลับพบว่าฉู่ลั่วมีสีหน้าเรียบเฉย

เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อยจึงพูดว่า “พี่ลั่วลั่วครับ ปกติคุณให้ความสำคัญกับชีวิตมาก ผมคิดว่าคุณคงจะเห็นใจพวกเขา”

ฉู่ลั่วตอบ “ถ้าฉันเห็นใจพวกเขา แล้วใครจะเห็นใจชีวิตของเหล่าผู้บริสุทธิ์ที่ถูกสังหารไปอย่างโหดเหี้ยมล่ะ”

ไม่นานหูเสี่ยวหลีก็ลากร่างเดิมของปีศาจงูดำมา ส่วนปีศาจที่เหลือก็ลากร่างของพวกปีศาจที่ก่อความวุ่นวายมาด้วย ทั้งหมดถูกโยนลงตรงหน้าฉู่ลั่ว

“พวกปีศาจที่ก่อเรื่องและฆ่าคนไปถูกจัดการแล้วค่ะ ที่เหลือเป็นพวกที่ไม่ได้ฆ่าใคร เป็นแค่ผู้ติดตามเท่านั้น”

ไห่ถังใช้เถาวัลย์ดันปีศาจกลุ่มหนึ่งเข้ามา

พวกปีศาจเหล่านั้นมองร่างเดิมของเผ่าปีศาจที่นอนอยู่บนพื้น หวาดกลัวจนตัวสั่น “พวกเราสำนึกผิดแล้ว พวกเราแค่ถูกหลอกเท่านั้น”

“พวกเราไม่ได้ฆ่าใครนะ”

“พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย”

หูเสี่ยวหลีที่ใบหน้ายังมีเลือดสด ๆ ติดอยู่ ดวงตาก็เต็มไปด้วยความดุดัน “ฉู่ลั่ว คุณคิดว่าพวกเราควรจัดการยังไงดี?”

ฉู่ลั่วก้มหน้ามอง พวกปีศาจที่ยังคงพยายามแก้ต่างให้ตัวเองอยู่ ต่างก็มีสีหน้าซีดเซียว ปิดปากเงียบกันหมด

ฉู่ลั่ว “ส่งไปที่…องค์กร”

“จัดการตามกฎ”

พวกปีศาจที่ถูกมัดอยู่ทั้งหมดต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

ขอเพียงแค่ดำเนินการตามกฎหมายของมนุษย์ พวกเขาก็แน่ใจว่าจะไม่ถึงกับตาย

ขอแค่ไม่ตาย พวกเขายอมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

ฉู่ลั่วติดต่อซู่เซี่ยงหยาง ให้เขาส่งคนมารับพวกปีศาจเหล่านี้ไปที่องค์กร

ซู่เซี่ยงหยางมารับด้วยตัวเอง

พอเห็นสภาพที่ยับเยิน อีกทั้งยังมีศพของเผ่าปีศาจนับร้อย เขาก็อุทานขึ้นว่า “เผ่าปีศาจก่อเรื่องเหรอครับ!”

เขาตกใจ! “ถูกจัดการแล้วด้วย!”

นี่มันเร็วเกินไปแล้วนะ!

เขามองฉู่ลั่ว แล้วสั่งให้เจ้าหน้าที่นำพวกปีศาจเหล่านี้ไปทั้งหมด

หูเสี่ยวหลีเช็ดเลือดบนใบหน้าของตัวเอง “เรื่องของพวกปีศาจ พวกเราจะจัดการเอง พวกเราปีศาจจะไม่สร้างภาระให้แน่นอน”

ฉู่ลั่ว “แล้วพวกสัตว์ในทะเลของคุณล่ะ ไม่สนใจแล้วเหรอ?”

หูเสี่ยวหลี “ฉันจัดประชุมใหญ่แล้ว สั่งให้ช่วงนี้พวกเขาอยู่เฉย ๆ”

“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่องทางพวกคุณ”

“ฉันเห็นว่าที่นั่นมีปีศาจฆ่าคนแล้ว คิดว่าทางพวกคุณคงต้องรุนแรงกว่าแน่ ๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ”

เธอถอนหายใจ “ถึงไห่ถังจะมีตำแหน่งราชาปีศาจ แต่เธอก็ยังเป็นเด็ก วิธีการจัดการยังอ่อนด้อย”

เธอกวาดตามองจิ่งเจียเหยียนอีกครั้ง “เธอก็เหมือนกัน รากฐานก็เหมือนกับพญางูพุทธะ ไม่ค่อยอยากจะฆ่าใครง่าย ๆ”

จิ่งเจียเหยียนก้มหัวงูลง

จริง ๆ แล้วเธอไม่ค่อยฆ่าสิ่งมีชีวิตอะไรตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญ

ทั้งหมดนี้…เป็นเรื่องที่ซึมซาบเข้าไปในจิตใจ

อยากจะแก้ไขก็แก้ไขไม่ได้แล้ว!

แต่ดวงตาของหูเสี่ยวหลีกลับเผยแววดุร้าย “แต่ฉันไม่เหมือนกัน ฉันสามารถฆ่าได้ และก็กล้าที่จะฆ่าด้วย”

เธอหันหน้าไปมองฉู่ลั่ว “คุณวางใจได้ ช่วงนี้ฉันจะคอยดูเผ่าปีศาจให้ดี ๆ เอง”

ที่หน้าประตูมีปีศาจมารวมตัวกัน พวกเขาได้ยินเสียงของหูเสี่ยวหลีอย่างชัดเจน

แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่ตอนนี้ก็ไม่กล้าส่งเสียงค้าน

หูเสี่ยวหลีพูดขึ้นอีก “ใครที่กล้าก่อเรื่องในช่วงเวลานี้ ฉันหูเสี่ยวหลี จะเอาชื่อเสียงของเผ่าจิ้งจอกเก้าหางของฉันเป็นประกัน จะทำให้มันหายไปจากโลกนี้”

พลังปีศาจพวยพุ่งออกมา ทำให้กลุ่มปีศาจที่อยู่นอกประตูเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะพาปีศาจที่ไว้ใจได้ออกไปจับปีศาจฆาตกรพวกนั้นมา”

“ทางฝั่งปีศาจ พวกเราจัดการได้”

“แต่ทางฝั่งผีกับมนุษย์ พวกเราจัดการไม่ได้”

ซู่เซี่ยงหยางก็เงียบลงเช่นกัน

จิ่วฉาน “ความรู้สึกปลอดภัยของมนุษย์ลดลงเรื่อย ๆ แล้ว ในไม่ช้ามนุษย์ก็จะกลับมาบูชาเทพอีกครั้ง”