เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1998 นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

บทที่ 1998 นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

“ช่วงนี้ฉันอาจจะยุ่งหน่อย คงมาไม่บ่อยเหมือนเดิม ถ้าคุณชอบอาหารพวกนี้จริง ๆ ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะให้คนอื่นมาส่งให้”

“เขาก็เป็นมังกรดำเหมือนคุณ”

“นิสัยค่อนข้างร่าเริง”

“คุณน่าจะชอบเขานะ”

ฉู่ลั่วพูดจบก็ไม่ได้อยู่นาน หันหลังเดินจากไป

เธอเพิ่งเดินไปถึงตรงมุมก็ได้ยินเสียงกุกกักด้านหลัง จึงรีบหันกลับไปดูทันที

แล้วก็มองมังกรดำที่ไม่ขยับเขยื้อนด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

คราวนี้เธอไม่ได้อยู่ต่อ รีบเดินออกไป

เธอออกไปไม่นาน มังกรดำก็ลืมตาขึ้น มองอาหารตรงหน้า แล้วส่งเสียงฮึมเบา ๆ กินอาหารจนหมด แล้วหลับตาลงอีกครั้ง

……

หมิงคุนโกรธมาก เขานำอาหารกลับมาอีกครั้ง “เกิดอะไรขึ้นกับมังกรดำนั่น ของที่ข้าเอาไปให้ เขาไม่กินเลยสักนิด”

หยางไต้มองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ “เขาไม่กินเหรอ?”

“ของที่ส่งไปก่อนหน้านี้ เขาก็กินหมดนะ!”

หมิงคุนพูด “จะบอกว่าเป็นเพราะข้าเหรอ!”

เขานั่งลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิด “ข้ากับเขาเป็นพวกเดียวกัน แถมยังเป็นมังกรดำเหมือนกัน เขาจะเล่นงานใครก็ได้ แต่ไม่ควรเล่นงานข้าสิ!”

“แค่เพราะว่าตัวเองเป็นมังกรดำที่เกิดมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล ก็เลยคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เหรอ?”

“ส่งไปติดต่อกันเจ็ดวันแล้วก็ไม่ยอมกินสักที สิ้นเปลืองจริง ๆ”

หยางไต้เดินวนรอบโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร กอดอกมองพินิจพิเคราะห์

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของโปรดของเขาทั้งนั้น”

“ของที่ส่งไปก่อนหน้านี้เขากินหมด แต่ของที่เธอส่งไปเขากลับไม่ยอมกิน”

“ถ้าไม่มีคนแอบกิน…”

หมิงคุนพูดตรง ๆ ว่า “ไม่มีทางจะมีใครกล้าแอบกินต่อหน้าเขาหรอก”

หยางไต้เอ่ยขึ้น “ถ้าเราตัดความเป็นไปได้นี้ออกไป ก็เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว!”

เธอยิ้มเล็กน้อย บอกกับหมิงคุนว่า “พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งเอง”

หมิงคุนมองหยางไต้ด้วยความสงสัย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หมิงคุนพาหยางไต้มาที่ถ้ำ

เธอกับหมิงคุนนำอาหารเข้าไป แล้วให้เขาออกมา ส่วนเธออยู่ในถ้ำตามลำพังกับมังกรดำ

หยางไต้จัดวางอาหารให้เรียบร้อยพลางพึมพำว่า “แม่ได้ยินหมิงคุนบอกว่าช่วงนี้แกแทบไม่กินของที่พวกเราส่งมาเลย บางทีแกอาจจะอยากตัดขาดความสัมพันธ์กับอดีตจริง ๆ”

“แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”

“ต่อไปพวกเราจะไม่ส่งอะไรมาให้แกอีก จะไม่มารบกวนแกด้วย”

“ลั่วลั่วบอกพวกเราหลายครั้งแล้ว”

“เธอบอกว่าตอนนี้แกไม่ใช่อาจิ่วแล้ว พวกเราไม่ควรปฏิบัติกับแกเหมือนอาจิ่ว”

“ลั่วลั่วพูดถูก”

หยางไต้พูดเสียงต่ำและเศร้าสร้อย “แต่แม่กับพ่อของแกยังปรับตัวไม่ทัน”

อาหารถูกจัดวางเรียบร้อย

เธอเดินไปหามังกรดำ “อาจิ่ว แกวางใจได้ ต่อไปพวกเราจะไม่มาอีกแล้ว”

“ลั่วลั่วก็คงจะไม่มาอีกเหมือนกัน”

เธอยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าหมอง “เดิมทีแม่ยังคิดว่าแกกับลั่วลั่วจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ตอนนี้แกเป็นมังกรดำ ไม่ต้องกังวลเรื่องอายุขัยอีกต่อไป น่าเสียดายที่แกไม่ยอม”

“ลั่วลั่วก็คิดว่าแกไม่ใช่อาจิ่ว”

“ช่วงนี้ลั่วลั่วกำลังทำเรื่องใหญ่อยู่ ถึงแม่จะไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ก็รู้ว่ามันต้องเป็นเรื่องร้ายแรงมาก”

“ถ้าสำเร็จ โลกคงจะเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบแน่นอน”

“ถ้าไม่สำเร็จ…”

หยางไต้พูดไม่ออก ได้แต่เดินออกจากถ้ำด้วยความเศร้าโศก

ทันทีที่ออกจากถ้ำ เธอก็เร่งให้หมิงคุนออกจากเขาจินหลี่ เหาะไปที่ไกล ๆ แล้วรอ

หมิงคุน “รอ? รออะไร?”

หยางไต้ “รอมังกรปากแข็งบางตัวไง”

หมิงคุนไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตามคำพูดของหยางไต้ เฝ้ารออยู่ในเมฆหนา

แต่รอจนดวงอาทิตย์ตกดินก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

หยางไต้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เป็นไปไม่ได้! หรือว่า…จะไม่ใช่อาจิ่วจริง ๆ ?”

หมิงคุน “ความจริงล้ว… ถ้าคิดจากผลของการดึงเอาวิญญาณส่วนนี้ออกมาทำให้มังกรดำหลับใหล วิญญาณนี้น่าจะสำคัญมากสำหรับมังกรดำตัวนั้น มันคงไม่ใช่วิญญาณธรรมดา”

หยางไต้ “ฉันก็คิดเหมือนกัน เพราะตั้งแต่อาจิ่วเกิดมา นิสัยเขาก็ไม่เหมือนฉัน ไม่เหมือนพ่อของเขาด้วย เขาเป็นคนไม่ชอบพูดมาตั้งแต่เล็ก แถมยังหยิ่งมากด้วย”