เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2015 อย่าเอาข้าไปพัวพัน

บทที่ 2015 อย่าเอาข้าไปพัวพัน

เทพเอกเก้าญาณลุกพรวดขึ้นยืนทันที เดินวนไปมาในพื้นที่แคบ ๆ ของวิชาค่ายกล “เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง?”

“ข้าคิดมาตลอดว่าพวกเจ้ากำลังเตรียมตัวเจรจากับพวกเทพ…ไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะกล้าถึงขนาดนี้”

“เจ้า…”

“นี่เป็นความคิดของเจ้าคนเดียว หรือเป็นความคิดของพวกเจ้าทุกคนในเผ่ามนุษย์กันแน่?”

“ไม่ ไม่ ไม่ มันเป็นไปไม่ได้!”

เขาส่ายหัวไปมา ท่าทางไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นความคิดของพวกมนุษย์ พวกเจ้าหัวรุนแรงเกินไปแล้ว”

เขามองฉู่ลั่วด้วยความกังวล “ทำไมถึงต้องรุนแรงขนาดนี้ด้วย ตอนนี้เทพยังต้องพึ่งพาความศรัทธาของมนุษย์อยู่ แต่เจ้ากลับทำให้มนุษย์ทุกคนกลายเป็นเทพ ทำให้ชื่อเสียงของเทพตกต่ำลงเรื่อย ๆ แค่เจรจากันอย่างสันติก็พอแล้วนี่”

“ทำไมต้องเปลี่ยนกฎเกณ์ของสวรรค์ด้วย?”

ฉู่ลั่วจ้องมองเทพเอกเก้าญาณที่กำลังตื่นตระหนก “คุณคิดว่าในอนาคตจะมีสถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกไหมคะ?”

“หรือพูดอีกอย่าง อีกกี่ปีถึงจะมีโอกาสเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นอีกครั้ง?”

เทพเอกเก้าญาณก้มหัวลง

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ ถ้าครั้งนี้เราไม่เปลี่ยนแปลงกฎสวรรค์ มนุษย์ก็จะไม่มีโอกาสอีกต่อไป”

เทพเอกเก้าญาณมองฉู่ลั่วที่มีท่าทีมุ่งมั่น แล้วค่อย ๆ ถอยหลังไป “ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงกฎสวรรค์ได้ เจ้าก็เช่นกัน”

“ชีวิตนับหมื่นแสนก็ไม่ยอมรับ”

ฉู่ลั่ว “แม้จะเหลือเพียงมนุษย์เท่านั้น พวกเราก็จะไม่ยอมแพ้ ในเมื่อกฎสวรรค์ไม่ยุติธรรม ก็ต้องเปลี่ยนมันค่ะ”

เทพเอกเก้าญาณส่ายหัว แล้วถอยออกไปนอกค่ายกลทันที

เขาไม่ต้องการได้ยินคำพูดที่กบฏของฉู่ลั่วอีกต่อไป

ตอนนี้ หัวมังกรของหมิงคุนเอียงมาที่หน้าต่าง จนหน้าต่างทั้งบานรับไม่ไหว เขาพึมพำออกมาว่า “เก้าหัว สีหน้าเจ้าดูแย่มากเลยนะ! ทำไมล่ะ โดนฉู่ลั่วสั่งสอนมาใช่ไหม!”

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้สินะ!”

“เจ้าชอบคุยโวว่าตัวเองเก่งกาจ เป็นคนแบบนั้นแบบนี้ แต่น่าเสียดายที่พอเจอเรื่องใหญ่เข้า กลับขยับตัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

เทพเอกเก้าญาณเอียงหน้ามามองหมิงคุนแวบหนึ่ง แล้วก็กระทืบเท้าลงพื้น ก่อนจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

หมิงคุนชะงักไปครู่หนึ่ง

“เฮ้! เขาทำอะไรน่ะ! ข้าก็แค่ล้อเลียนเขาไปสองสามประโยคเอง เขาถึงกับคิดจริงจังขนากนี้เลยเหรอ!”

“จะไปบนท้องฟ้าจริง ๆ เหรอ”

“ไม่จริงใช่ไหม!”

เมื่อเห็นเทพเอกเก้าญาณเข้าสู่แดนเทพ หมิงคุนก็ตกตะลึง

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาจึงหันไปมองฉู่ลั่ว “เจ้าพูดอะไรกับเขา! ทำให้เขาตกใจขนาดนี้ ถึงขั้นไม่อยู่ในโลกมนุษย์แล้ว หนีไปแดนเทพเลย”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ไม่มีอะไรใหญ่โตหรอกค่ะ”

เธอโบกมืออีกครั้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วจัดวางค่ายกลอีกอัน

เธอบอกเรื่องการโค่นล้มสวรรค์ให้หมิงคุนฟัง

หมิงคุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางทวนคำพูดของฉู่ลั่วว่า “โค่นสวรรค์? เป็นการโค่นสวรรค์ที่ข้ากำลังเข้าใจอยู่ใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

หมิงคุนสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ไม่แปลกใจเลยที่เทพเอกเก้าญาณต้องหนีไป ถ้าข้ามีที่ให้หนีได้ ข้าก็จะหนีเหมือนกัน”

เขาอดพูดไม่ได้ว่า “เจ้าก็เก่งจริง ๆ !”

“สิ่งที่ไม่มีใครกล้าคิด เจ้ากลับคิดได้”

“ไม่มีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้ แต่เจ้าทำมันลงไปแล้ว”

หมิงคุนส่ายหัว “เช่นนั้นก็อย่าเอาข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้เลย ข้าแค่อยากเปลี่ยนแปลงสภาพความเป็นอยู่ของเผ่าปีศาจเท่านั้น ไม่อยากทำให้สามภพวุ่นวายหรอกนะ”

เขาทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนวิชาค่ายกล “เรื่องแบบนี้อย่ามาหาข้า อย่ามาหาข้าเลย”

เขาสะบัดหางเบา ๆ เปิดค่ายกลทั้งหมดออก ทำท่าทางเหมือนไม่อยากคุยกับฉู่ลั่วมากไปกว่านี้

ฉู่ลั่วจ้องมองหมิงคุนอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนหมิงคุนหันหน้าไปทางอื่นทันที

ฉู่ลั่วจึงหมุนตัวเดินจากไป

หมิงคุนตะโกนไล่หลังเธอว่า “ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

ฉู่ลั่วไม่ได้หยุดฝีเท้า

เธอเดินออกไปข้างนอก ซู่เซี่ยงหยางและคนอื่น ๆ เห็นเธอออกมาก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที

“ทำไมเทพเอกเก้าญาณถึงไปแดนเทพล่ะครับ เขาไม่ได้ไม่อยากกลับไปแดนเทพหรอกเหรอ? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”