เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2014 ฉันผิดไปแล้ว

บทที่ 2014 ฉันผิดไปแล้ว

พอเจ้าหน้าที่เห็นเธอก็รีบพูดทันทีว่า “หัวหน้าองค์กร คุณกลับมาแล้ว!”

“จิ่วฉานกับจิ่งเจียเหยียนฟื้นกันหมดแล้ว หัวหน้าองค์กรรีบไปดูเถอะค่ะ!”

ฉู่ลั่วมาถึงสถานที่พักฟื้นของจิ่งเจียเหยียน

เธอมีร่างเป็นงู กำลังนอนคว่ำอยู่ภายในค่ายกลที่ฉู่ลั่ววาดไว้ เอียงหน้ามองไปอีกทางหนึ่ง

ส่วนนอกวิชาค่ายกลคือจิ่วฉานที่ยืนอยู่

จิ่วฉานกำลังก้มหน้า

ถัดออกไปอีกคือจี้ไจ่กับไจ๋โหรวที่แอบมองผ่านหน้าต่างเข้ามา

ฉู่ลั่วกระแอมเบา ๆ สองครั้ง ไจ๋โหรวรีบพาตัวเองออกจากหน้าต่างทันที

เธอหันไปมองฉู่ลั่วแล้วพูดว่า “เจ้านิกายคะ คุณกลับมาแล้วเหรอ!”

เธอวิ่งเข้าไปและพูดว่า “จิ่วฉานนี่โง่จริง ๆ เลย! หลังจากเข้าไปดูเธอแล้ว เขาก็พูดแค่ประโยคเดียวก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก”

“จุ๊ ๆ ๆ เขาจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ!”

“แบบนี้เจียเหยียนคงไม่ยอมให้อภัยเขาแน่”

จี้ไจ่รีบลากไจ๋โหรวออกไป

ฉู่ลั่วเดินเข้าไปข้างใน

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จิ่วฉานก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นฉู่ลั่ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ผมควบคุมมันได้ดีมาตลอด มันไม่เคยส่งผลกระทบกับผมเลย”

“ผมก็ไม่คิดว่าจะถูกผลกระทบจากมัน”

ฉู่ลั่วเดินเข้าไปตบไหล่เขาเบา ๆ “ฉันรู้”

จิ่วฉาน “ผมเกือบจะทำให้คุณตายแล้ว”

ฉู่ลั่ว “ดังนั้นนายต้องรับผิดชอบต่อความผิดพลาดที่ตัวเองทำ”

จิ่วฉาน “พี่ลั่วลั่วบอกมาเถอะ ถ้าผมทำได้ ผมก็จะทำ”

หางงูสีเงินที่พันกันขยับเล็กน้อย หัวงูเอียงมาทางนี้

ฉู่ลั่วยกยิ้ม “งั้นก็ลงโทษให้ช่วงนี้นายต้องอยู่กับเจียเหยียน คอยดูแลเธอให้ดี”

“ฉันไม่เอานะ!” จิ่งเจียเหยียนหันหน้าหนีอย่างโมโห “ฉันไม่อยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อน ฉันจะพักฟื้นเอง”

“เขาเกือบจะฆ่าเธอแล้ว ลั่วลั่ว เขาเกือบจะฆ่าฉัน เสี่ยวหลี่และคนอื่น ๆ …”

จิ่งเจียเหยียนโมโห

จิ่วฉานได้ยินก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง

จิ่งเจียเหยียนตะคอกอย่างเย็นชา “ฉันจะไม่เล่นกับจิ่วฉานอีกแล้ว ถึง…ถึงแม้ว่านายจะเป็นเปี้ยนคงมาเกิดใหม่ ฉันก็จะไม่เล่นกับนายอีก”

เธอยกหัวงูเชิดขึ้นสูง

ฉู่ลั่วหันไปมองจิ่วฉาน เห็นสีหน้าซีด ๆ ของเขา

จิ่วฉานจ้องมองจิ่งเจียเหยียนตรง ๆ

“ฉัน…ฉัน…”

แต่จิ่งเจียเหยียนก็ไม่รู้ตัวเลย เธอยังพูดต่อ “ต่อไปพวกเราจะไม่เป็นเพื่อนกันอีก ฉันไม่ต้องการให้นายดูแลด้วย”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ” จิ่วฉานพูดเสียงสั่น เขาเดินมาที่ขอบค่ายกล “ฉัน…ฉันผิดไปแล้ว”

ฉู่ลั่วได้ยินเสียงสั่น ๆ ของจิ่วฉานก็ก้มหน้ายิ้มเบา ๆ แล้วหันหลังเดินออกไป

ตอนออกไปก็ลากไจ๋โหรวกับจี้ไจ่ที่แอบฟังไปด้วย

“เจ้านิกาย ทิ้งพวกเขาสองคนไว้แบบนั้น จะไม่มีปัญหาเหรอคะ?”

“ฉันเห็นจิ่วฉานเกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว !”

จี้ไจ่ “อย่าใช้น้ำเสียงตื่นเต้นขนาดนี้ได้ไหม?”

ไจ๋โหรว “ฉันจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง? นั่นจิ่วฉานเชียวนะ! เขาเกือบจะร้องไห้แล้ว! พระโพธิสัตว์ผู้เยือกเย็นเกือบร้องไห้! ว้าว! ว้าว! ว้าว!”

เธอร้องว้าว ๆ จนฉู่ลั่วพาเธอไปที่สถานที่พักฟื้นอีกแห่ง

เทพเอกเก้าญาณนอนอยู่ที่ประตู หมิงคุนที่บาดเจ็บก็กำลังพักฟื้นในค่ายกล

พอเห็นฉู่ลั่วเดินมา พวกเขาก็ขยับหัว สีหน้าดูอิดโรย

ไจ๋โหรวกระซิบ “เขารู้สึกอายตัวเองชัด ๆ เป็นถึงเทพเอกเก้าญาณแบบนี้ แต่พอเวลาสำคัญกลับใช้พลังไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นยังถูกควบคุมอีก”

ถึงแม้เสียงของเธอเบา แต่เทพเอกเก้าญาณก็ได้ยิน

เขาก็เอาหัวซุกขาของตัวเองทันที ซ่อนหัวลงไป

จี้ไจ่ดึงไจ๋โหรวไว้

ไจ๋โหรวจึงใช้เสียงที่เบากว่าเดิม “ตอนนี้เขาไม่กล้าพูดต่อหน้าหมิงคุนด้วยซ้ำ”

เทพเอกเก้าญาณซ่อนหัวของตนเองยิ่งขึ้น

จี้ไจ่รีบลากไจ๋โหรวออกไปทันที “เจ้านิกาย พวกเราจะไปหาหัวหน้าซู่ ดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม”

ฉู่ลั่วพยักหน้า เธอเดินไปอยู่ตรงหน้าเทพเอกเก้าญาณแล้วนั่งลง

จากนั้นก็ประสานมือ ค่อยกลกักขังพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้

“ฉันจะโค้นสวรรค์”

ฉับพลันนั้นหัวของเทพเอกเก้าญาณก็เงยขึ้นมา ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เจ้าจะ…ทำอะไรนะ?”

“โค้นสวรรค์!”