เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2028 เง็กเซียน
บทที่ 2028 เง็กเซียน
เธอหยิบดาบชิงเจวี๋ยขึ้นมา ดาบที่ดูดซับวิญญาณของอาวุธศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วน เมื่อชักออกจากฝักก็เปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า ชี้ตรงไปยังรอกแยกดำนั้น
เถาซูเยียนขยับนิ้วมือเบา ๆ ผีเสื้อกลางคืนกระพือปีก
ชางฮ่าวเคลื่อนไหวว่องไวท่ามกลางกลุ่มเมฆ เสียงคำรามของมังกรดังก้องฟ้า
เทพเอกเก้าญาณแปลงร่างเป็นสิงโตเก้าหัวทันที แล้วกู่ร้องคำราม
สิบวังยมราชแห่งปรโลกปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ กายธรรมเคร่งขรึมโอบล้อมไปด้วยจิตสังหาร
เหล่าเทพมนุษย์ทั้งหมดในหมู่เทพต่างชูอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตนไปทางแดนเทพ
เหล่าปีศาจมากมายต่างส่งเสียงคำรามขึ้นฟ้า
มนุษย์ทั้งหลายต่างยกอาวุธในมือขึ้น เป้าหมายคือฟากฟ้าเบื้องบน
สรรพชีวิตต่างแสดงความไม่พอใจของตนออกมา
เหล่าเทพที่เคยดูน่าเกรงขามในตอนแรก เวลานี้ต่างหยุดนิ่งทั้งหมด
ดาบยักษ์ที่แผ่รัศมีอำนาจค่อย ๆ จางหายไป
เหลือเพียงรอยแยกสีดำที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
ทันใดนั้น รอยแยกสีดำสนิทเหมือนจะถูกดึงลงมาจากท้องฟ้า ราวกับดาบโค้งที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนพุ่งไปหาฉู่ลั่ว
ในที่สุดก็ครอบคลุมแท่นบูชาที่ฉู่ลั่วยืนอยู่ทั้งหมด
“ฉู่ลั่ว!” เถาซูเยียนที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งตรงไปยังแท่นบูชาทันที
เธอทะลุผ่านแท่นบูชาไป เหลือเพียงกลุ่มความมืดสีดำ
ขณะที่เธอกำลังตกใจ มังกรดำที่ถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำบนท้องฟ้าก็บินพุ่งลงมา พลังอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของมังกรดำ ลากโซ่หลายสิบเส้นที่พันธนาการร่างอยู่ ทะยานตรงเข้าไปในความมืดมิด
โซ่ทั้งหมดก็หายไปพร้อมกัน
เถาซูเยียนเบิกตากว้าง
เทพเอกเก้าญาณขวางกลุ่มคนที่กำลังจะวิ่งเข้ามา “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พลังของพวกเราจะสามารถเข้าไปได้”
……
ฉู่ลั่วลืมตาขึ้น ตรงหน้าเธอคือวังที่ยิ่งใหญ่
ด้านบนเขียนว่า วังม่วงเมฆา
ทันทีที่เธอลืมตา ประตูใหญ่ของวังม่วงเมฆาก็เปิดออกด้วยเสียงดังลั่น
“เข้ามาสิ!”
เสียงทุ้มต่ำดังก้องอย่างทรงพลัง
ฉู่ลั่วรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอกำดาบชิงเจวี๋ยในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
การเผชิญหน้ากับเทพบรรพกาลที่อยู่ข้างในนั้น ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับเทพบนสวรรค์เสียอีก
ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้า มังกรดำก็ทะลุผ่านความมืดมาทันที พอมาถึงข้างกายฉู่ลั่วก็แปลงร่างเป็นมนุษย์
โซ่ตรวนบนร่างของเขายังคงอยู่เหมือนเดิม
ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”
“โซ่ที่รั้งร่างคุณ มันไม่เจ็บเหรอ?”
ชางฮ่าวเอียงคอมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ตอบคำถาม ทำเพียงมองไปยังประตูใหญ่ของวังม่วงเมฆาที่เปิดอ้าอยู่
“เข้ามาด้วยกันเถอะ!”
ทั้งสองตรงเข้าไปในวังม่วงเมฆา
วังม่วงเมฆาสง่างามและยิ่งใหญ่ มีกลุ่มเมฆมงคลลอยอยู่เป็นระลอก
ท่ามกลางบรรยากาศนั้น ชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีขาวนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง
เบื้องหลังของเขาคือเมฆดาวห้าสีเรืองรอง ด้านซ้ายคือม้วนภาพแสดงการหมุนเวียนของยุคสมัย ด้านขวาคือหอกสังหารเทพที่ลอยอยู่กลางอากาศ กำลังแผ่รังสีสังหารอย่างเลือนราง
“เง็กเซียน ท่านต้องการขัดขวางพวกเราโค่นล้มสวรรค์หรือ?”
ชางฮ่าวสีหน้าเย็นชา ร่างกายเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ฉู่ลั่วรู้สึกตกใจ
แม้ว่าเธอจะเดาไว้แล้ว แต่พอได้ยินชื่อของชายตรงหน้าจากปากของชางฮ่าว เธอก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
เง็กเซียน เทพบรรพกาลองค์แรกที่บรรลุเป็นเซียนในสวรรค์และพิภพ เทพบรรพกาลส่วนใหญ่ในยุคโบราณล้วนบรรลุเป็นเซียนจากการฟังคำสอนของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นเทพองค์แรกที่ถูกเลือกโดยวิถีสวรรค์
สีหน้าของเง็กเซียนอ่อนโยน เขาโบกพู่หยกในมือเบา ๆ โซ่ทั้งหมดรอบตัวชางฮ่าวก็หายวับไปทันที
“โซ่ล่ามเทพนี้ทำมาจากส่วนที่เหลือของกระดูกสันหลังปั่นกู่ที่กลายเป็นเขาปู้โจว แล้วถูกทำให้กลายเป็นโซ่ล่ามวิญญาณ”
“โซ่ตรวนแทงทะลุเข้าไปในร่างกายและวิญญาณ แม้จะไม่ขยับเขยื้อน ก็ยังเจ็บปวดถึงกระดูก”
“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังออกมาไกลจากสถานที่ผนึกขนาดนี้ ซ้ำยังมาถึงวังม่วงเมฆาอีก คงจะเจ็บปวดจนวิญญาณแทบกระจัดกระจายไปหมดแล้วสินะ”
ชางฮ่าว “เรื่องของข้าไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมายุ่ง จะเจ็บหรือไม่เจ็บแล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่าน”