เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2028 เง็กเซียน

บทที่ 2028 เง็กเซียน

เธอหยิบดาบชิงเจวี๋ยขึ้นมา ดาบที่ดูดซับวิญญาณของอาวุธศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วน เมื่อชักออกจากฝักก็เปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า ชี้ตรงไปยังรอกแยกดำนั้น

เถาซูเยียนขยับนิ้วมือเบา ๆ ผีเสื้อกลางคืนกระพือปีก

ชางฮ่าวเคลื่อนไหวว่องไวท่ามกลางกลุ่มเมฆ เสียงคำรามของมังกรดังก้องฟ้า

เทพเอกเก้าญาณแปลงร่างเป็นสิงโตเก้าหัวทันที แล้วกู่ร้องคำราม

สิบวังยมราชแห่งปรโลกปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ กายธรรมเคร่งขรึมโอบล้อมไปด้วยจิตสังหาร

เหล่าเทพมนุษย์ทั้งหมดในหมู่เทพต่างชูอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตนไปทางแดนเทพ

เหล่าปีศาจมากมายต่างส่งเสียงคำรามขึ้นฟ้า

มนุษย์ทั้งหลายต่างยกอาวุธในมือขึ้น เป้าหมายคือฟากฟ้าเบื้องบน

สรรพชีวิตต่างแสดงความไม่พอใจของตนออกมา

เหล่าเทพที่เคยดูน่าเกรงขามในตอนแรก เวลานี้ต่างหยุดนิ่งทั้งหมด

ดาบยักษ์ที่แผ่รัศมีอำนาจค่อย ๆ จางหายไป

เหลือเพียงรอยแยกสีดำที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า

ทันใดนั้น รอยแยกสีดำสนิทเหมือนจะถูกดึงลงมาจากท้องฟ้า ราวกับดาบโค้งที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนพุ่งไปหาฉู่ลั่ว

ในที่สุดก็ครอบคลุมแท่นบูชาที่ฉู่ลั่วยืนอยู่ทั้งหมด

“ฉู่ลั่ว!” เถาซูเยียนที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งตรงไปยังแท่นบูชาทันที

เธอทะลุผ่านแท่นบูชาไป เหลือเพียงกลุ่มความมืดสีดำ

ขณะที่เธอกำลังตกใจ มังกรดำที่ถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำบนท้องฟ้าก็บินพุ่งลงมา พลังอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของมังกรดำ ลากโซ่หลายสิบเส้นที่พันธนาการร่างอยู่ ทะยานตรงเข้าไปในความมืดมิด

โซ่ทั้งหมดก็หายไปพร้อมกัน

เถาซูเยียนเบิกตากว้าง

เทพเอกเก้าญาณขวางกลุ่มคนที่กำลังจะวิ่งเข้ามา “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พลังของพวกเราจะสามารถเข้าไปได้”

……

ฉู่ลั่วลืมตาขึ้น ตรงหน้าเธอคือวังที่ยิ่งใหญ่

ด้านบนเขียนว่า วังม่วงเมฆา

ทันทีที่เธอลืมตา ประตูใหญ่ของวังม่วงเมฆาก็เปิดออกด้วยเสียงดังลั่น

“เข้ามาสิ!”

เสียงทุ้มต่ำดังก้องอย่างทรงพลัง

ฉู่ลั่วรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอกำดาบชิงเจวี๋ยในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

การเผชิญหน้ากับเทพบรรพกาลที่อยู่ข้างในนั้น ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับเทพบนสวรรค์เสียอีก

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้า มังกรดำก็ทะลุผ่านความมืดมาทันที พอมาถึงข้างกายฉู่ลั่วก็แปลงร่างเป็นมนุษย์

โซ่ตรวนบนร่างของเขายังคงอยู่เหมือนเดิม

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”

“โซ่ที่รั้งร่างคุณ มันไม่เจ็บเหรอ?”

ชางฮ่าวเอียงคอมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ตอบคำถาม ทำเพียงมองไปยังประตูใหญ่ของวังม่วงเมฆาที่เปิดอ้าอยู่

“เข้ามาด้วยกันเถอะ!”

ทั้งสองตรงเข้าไปในวังม่วงเมฆา

วังม่วงเมฆาสง่างามและยิ่งใหญ่ มีกลุ่มเมฆมงคลลอยอยู่เป็นระลอก

ท่ามกลางบรรยากาศนั้น ชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีขาวนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง

เบื้องหลังของเขาคือเมฆดาวห้าสีเรืองรอง ด้านซ้ายคือม้วนภาพแสดงการหมุนเวียนของยุคสมัย ด้านขวาคือหอกสังหารเทพที่ลอยอยู่กลางอากาศ กำลังแผ่รังสีสังหารอย่างเลือนราง

“เง็กเซียน ท่านต้องการขัดขวางพวกเราโค่นล้มสวรรค์หรือ?”

ชางฮ่าวสีหน้าเย็นชา ร่างกายเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ฉู่ลั่วรู้สึกตกใจ

แม้ว่าเธอจะเดาไว้แล้ว แต่พอได้ยินชื่อของชายตรงหน้าจากปากของชางฮ่าว เธอก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

เง็กเซียน เทพบรรพกาลองค์แรกที่บรรลุเป็นเซียนในสวรรค์และพิภพ เทพบรรพกาลส่วนใหญ่ในยุคโบราณล้วนบรรลุเป็นเซียนจากการฟังคำสอนของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นเทพองค์แรกที่ถูกเลือกโดยวิถีสวรรค์

สีหน้าของเง็กเซียนอ่อนโยน เขาโบกพู่หยกในมือเบา ๆ โซ่ทั้งหมดรอบตัวชางฮ่าวก็หายวับไปทันที

“โซ่ล่ามเทพนี้ทำมาจากส่วนที่เหลือของกระดูกสันหลังปั่นกู่ที่กลายเป็นเขาปู้โจว แล้วถูกทำให้กลายเป็นโซ่ล่ามวิญญาณ”

“โซ่ตรวนแทงทะลุเข้าไปในร่างกายและวิญญาณ แม้จะไม่ขยับเขยื้อน ก็ยังเจ็บปวดถึงกระดูก”

“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังออกมาไกลจากสถานที่ผนึกขนาดนี้ ซ้ำยังมาถึงวังม่วงเมฆาอีก คงจะเจ็บปวดจนวิญญาณแทบกระจัดกระจายไปหมดแล้วสินะ”

ชางฮ่าว “เรื่องของข้าไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมายุ่ง จะเจ็บหรือไม่เจ็บแล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่าน”